II SA/Bd 39/12

Dnia 28 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 28 marca 2012 roku sprawy ze skargi H. J. na decyzję Szefa [...] Sił Zbrojnych w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej prawo do odsetek od uposażenia oddala skargę. Decyzją Wojskowego Komendanta Uzupełnień w S. Nr [...] z dnia [...] 2006 r. w sprawie ustalenia prawa do odsetek od wypłaconych H. J. należności finansowych za okres od 1 października 2003 r. do 13 czerwca 2006 r. przyznano H. J. prawo do odsetek ustawowych od wypłaconych należności za okres od 1 października 2003 r. do 13 czerwca 2006 r. Decyzją z dnia [...] 2009 r. nr [...] Szef [...] Sztabu Wojskowego w G. działając na podstawie art. 154 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej zwana k.p.a.) uchylił w/w decyzję. Jednocześnie tą samą decyzją przyznano odsetki za zwłokę w wypłacie uposażenia za okres pozostawania "poza służbą" od dnia uprawomocnienia się decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] z dnia [...] 2006 r. w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego od [...] 2006 r. do [...] 2006 r. w łącznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że uchylona decyzja nie zawierała kwotowego wyliczenia wysokości odsetek, co uniemożliwiało jej wykonanie. Zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) w razie zwłoki w wypłacie uposażenia żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie stało się wymagalne. Oznacza to, że H. J. przysługują odsetki od dnia [...] 2006 r. (data uprawomocnienia się decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego) naliczone od różnicy pomiędzy należnym uposażeniem a należnościami wypłaconymi w związku ze zwolnieniem ze służby. Jako datę uprawomocnienia się decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego przyjęto datę wydania rozkazu personalnego Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego Nr [...] z dnia [...] 2006 r. unieważniającego rozkaz dzienny WKU w S. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Po rozpatrzeniu odwołania od w/w decyzji z dnia [...] 2009 r. wniesionego przez H. J. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego decyzją Nr [...] z dnia [...] 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję argumentując, że decyzja Wojskowego Komendanta Uzupełnień w S. z dnia [...] 2006 r. podlegała uchyleniu w trybie art. 154 § 1 i 2 k.p.a., gdyż z uwagi na brak kwotowego określenia przyznanego świadczenia była niewykonalna, a co za tym idzie, nieważna. Zasadne też było przyznanie odsetek za zwłokę w wypłacie uposażeń za okres pozostawania poza służbą od dnia uprawomocnienia się decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] z [...] 2006 r. w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego od [...] 2006 r. do [...] 2006 r. w kwocie [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji i umorzenie postępowania zarzucając ich wydanie z naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych polegającą na uznaniu, że odsetki powinny być wypłacone nie do dnia ich wypłacenia tylko do dnia zapłaty należności głównej oraz błędnym uznaniu, iż wskutek stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego nie doszło po stronie skarżącego do przywrócenia stanu poprzedniego, w którym miał on prawo do wypłaty uposażenia w terminie do 10-ego każdego miesiąca, a tym samym wypłacenie uposażeń po wydaniu decyzji o stwierdzeniu nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego odbyło się z zawinionym opóźnieniem organów wojskowych (a więc ze zwłoką). Ponadto skarżący podkreślił, że na mocy uchylonej decyzji WKU w S. nabył prawo, zatem uchylenie jej bez jego zgody było niedopuszczalne, gdyż decyzja uchylona nie miała charakteru uznaniowego, lecz związany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 23 czerwca 2010 r., w sprawie II SA/Bd 187/10 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa [...] Sztabu Wojskowego w G. z dnia [...] 2009 r. Nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że dopiero stwierdzenie nieważności decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej spowodowało, iż powstało roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Jest to skutek prawny decyzji stwierdzającej nieważność, będący elementem konstytutywnym decyzji nieważnościowej. Skoro roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc powstało po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek administracyjnoprawny, to brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący nie miał statusu żołnierza zawodowego (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 lipca 2009 r., sygn. akt l OSK 1455/08). Wymienione w cyt. przepisie odsetki są związane ze zwłoką w spełnieniu świadczenia. Zwłoka stanowi kwalifikowaną postać opóźnienia, zatem musi mieć charakter zawiniony. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie ma podstaw do uznania, że nie tylko organ nie pozostawał w zwłoce z wypłatą uposażenia, ale również nie pozostawał w opóźnieniu, gdyż wypłacił należność po wydaniu decyzji stwierdzającej nieważność. Organ przyznał jednak odsetki za opóźnienie po tej dacie. Kolejną kwestią poddaną analizie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. było zbadanie zasadności zastosowania art. 154 § 1 i 2 k.p.a. do uchylenia decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w S. z [...] 2006 r. Brzmienie sentencji orzeczenia i jego uzasadnienie nie wskazują ani kwotowo określonej wysokości należności pieniężnej z tytułu odsetek, ani kwoty należności głównej, od której są naliczane, a więc elementu niezbędnego do określenia ich wysokości. Brak w tym zakresie w sposób niewątpliwy powoduje, że decyzja jest niewykonalna. Wada decyzji polegająca na niewykonalności kwalifikowana jest jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej prowadzone w trybie art. 154 § 1 k.p.a. odbywa się według zupełnie innych reguł. Postępowanie to też ma charakter nadzwyczajny, gdyż dotyczy weryfikacji decyzji ostatecznej, ale wymaga spełnienia innych przesłanek. Art. 154 k.p.a. nie wymienia przyczyn uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, jednak kwalifikowane wady takiej decyzji wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. nie mogą stanowić podstawy zastosowania komentowanego przepisu, bowiem powinny być usunięte w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. W doktrynie przyjęty jest pogląd, że na podstawie art. 154 dopuszczalne jest uchylenie lub zamiana decyzji niewadliwych względnie dotkniętych wadami niekwalifikowanymi. Organ słusznie stwierdził, że skoro decyzją przyznano prawo do odsetek bez określania ich wysokości czy podstawy (stanowiącej należność główną), od której należy liczyć odsetki, decyzja taka posiada wadę kwalifikowaną w postaci jej niewykonalności. Taka wada mogłaby być usunięta w trybie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Na podstawie brzmienia wydanej decyzji nie ma możliwości ustalenia prawa w postaci świadczenia w określonej wysokości. Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę na różne skutki stosowania trybów nadzwyczajnych. Uchylenie lub zmiana decyzji wywołuje skutek ex nunc (od dnia wydania decyzji), natomiast stwierdzenie nieważności odnosi skutek ex tunc. Uchylenie lub zmiana na podstawie art. 154 k.p.a. odbywa się wyłącznie w oparciu o przesłanki określone w tym przepisie, a więc konieczność badania też istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Takiej analizy zabrakło. Zastosowanie trybu z art. 154 nie prowadzi do ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Organ natomiast uchylił decyzję i orzekł co do istoty sprawy, co także odbyło się contra legem. W tych okolicznościach zastosowanie trybu art. 154 § 1 k.p.a. na podstawie innych przesłanek, niż określone w przepisie, stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące koniecznością wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. Szef [...] Sztabu Wojskowego w G. na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 oraz art. 157 § 1 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w S. Nr [...] z dnia [...] 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., który wskazał, że właściwym trybem postępowania w niniejszej sprawie jest stwierdzenie nieważności wadliwej decyzji, ponieważ ze względu na brak kwotowego określenia przyznanego świadczenia była ona niewykonalna, a co za tym idzie, nieważna. Jej niewykonalność ma charakter trwały. Jest niewykonalnością faktyczną, która zachodzi wówczas, gdy nie ma możliwości technicznych wykonania decyzji, jak ma to miejsce w analizowanym przypadku, do którego ma zastosowanie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Wadliwość kwalifikowana decyzji wynika przede wszystkim z nieprawidłowego sformułowania jej osnowy. Nie została ona sformułowana w sposób jasny i precyzyjny, a więc w taki sposób, ażeby było możliwe wykonanie decyzji dobrowolne lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej. Samo przyznanie prawa do odsetek ustawowych, bez kwotowego określenia należności głównej, od której mają być naliczone odsetki ustawowe, nie spełnia kryteriów tytułu wykonawczego. Jak wskazał WSA w B. z powołaniem się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18.12.1992 r., "Odsetki mają charakter akcesoryjny. Z tego wynika, że obowiązek płacenia odsetek nie może powstać bez obowiązku zapłaty sumy głównej." Powołany w osnowie decyzji przepis dotyczy odsetek za zwłokę w wypłacie uposażenia przysługującego żołnierzom zawodowym. W okresie pozostawania "poza służbą" takie uposażenie skarżącemu nie przysługiwało, ponieważ nie istniał wówczas stosunek obligacyjny, stanowiący podstawę do wypłaty tego typu należności. Tak więc decyzja zarówno w dacie jej wydania była niewykonalna, jak i obecnie jest niewykonalna, ponieważ skarżący nie nabył prawa do uposażenia za okres pozostawania "poza służbą", od którego mogłyby być naliczane żądane przez niego odsetki ustawowe. Nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że obowiązek zapłaty uposażenia i powiązany z nim obowiązek płacenia odsetek powstanie w przyszłości, co oznacza, że niewykonalność decyzji ma charakter trwały. Obowiązuje bowiem domniemanie trwałości i mocy obowiązującej prawomocnej decyzji WKU w S. (art. 16 § 1 k.p.a.). Będzie ona obowiązywała tak długo, dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego inną decyzją stwierdzającą jej nieważność. Dalej organ argumentował, że po prawomocnym stwierdzeniu nieważności decyzji i w razie niewycofania wezwania, zostanie otwarta droga do rozpatrzenia zgłoszonych roszczeń w postępowaniu zwykłym. Analiza stanu faktycznego i prawnego sprawy prowadzi do wniosku, że stwierdzenie nieważności wadliwej decyzji z dnia [...] 2006 r. nie będzie miało istotnego znaczenia z punktu widzenia nabycia przez wnioskodawcę prawa do odsetek za okres pozostawania "poza służbą". Odsetki za zwłokę w wypłacie należności finansowych przysługują wnioskodawcy od dnia wymagalności, tj. od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Nastąpiło to w dniu [...] 2006 r. Wysokość odsetek za okres liczony od tej daty do dnia [...] 2006 r. wyniosła [...] zł. Tak obliczona należność została już wypłacona wnioskodawcy, który nie zgłosił zastrzeżeń co do sposobu jej wyliczenia. W związku z powyższym wnioskodawca powinien się oświadczyć, czy po stwierdzeniu nieważności wadliwej decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w S. z dnia [...] 2006 r. będzie nadal domagał się odsetek za zwłokę w wypłaceniu przysługujących mu należności finansowych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył H. J. zarzucając jej naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 3 k.p.a. i uzasadnienia decyzji okolicznościami innymi, aniżeli odnoszącymi się do stwierdzonej niewykonalności przywołanej decyzji WKU w S. W związku z powyższym odwołujący się wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący wywodził, że jakakolwiek merytoryczna polemika z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej w całości decyzji nie jest możliwa i byłaby obecnie przedwczesna wobec wskazanych w zarzutach naruszeniach procedury administracyjnej przez organ I instancji, które należy traktować jako wady istotne aktu administracyjnego skutkujące jego uchyleniem w administracyjnym toku instancji. Dalej wskazał, że przepis art. 157 § 1 k.p.a., który to organ przyjął jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, jest przepisem kompetencyjnym i blankietowym. Stanowi on jedynie o właściwości organu wyższego rzędu do rozstrzygania sprawy w trybie stwierdzenia nieważności. Jednocześnie nie mieści on w sobie żadnej innej treści. Niewątpliwie art. 157 § 1 k.p.a. mógłby stanowić podstawę rozstrzygnięcia, ale wspólnie z innymi przepisami, nigdy zaś samodzielnie. Stąd trudno nawet próbować odczytywać jakież to naruszenie prawa i jakich przepisów organ I instancji w tym postępowaniu zarzuca WKU w S. Organ w uzasadnieniu jedynie dosłownie jednym zdaniem stwierdza, że decyzja WKU w S. jest niewykonalna i przytacza art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednocześnie jednak organ nie dostrzega w ogóle, że art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. nie dopuszcza wyłącznie samej niewykonalności decyzji jako podstawy dla jej stwierdzenia nieważności. Wymagane jest tutaj spełnienie dwóch przesłanek łącznie. Tą drugą jest trwałość owej niewykonalności. Organ w ogóle o trwałym charakterze niewykonalności nie wspomina, a stąd należy przyjąć, że go rzeczonej decyzji WKU w S. nie zarzuca. Stąd wobec niepełnego zbadania podstaw wynikających z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. także zaskarżona decyzja nie może się ostać. Organ I instancji uzasadnia stwierdzenie nieważności niewykonalnością decyzji z uwagi na brak określenia kwoty. Ta teza, która w ocenie organu I instancji wynika z prawomocnego wyroku WSA w B. z dnia [...] 2010 r., winna stanowić kluczowy przedmiot szczegółowej analizy organu I instancji. Tymczasem organ uzasadnia swoje rozstrzygnięcie w dalszej kolejności rażącym naruszeniem art. 75 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej, co z przyczyn przytoczonych wyżej na obecnym etapie postępowania nie może być przedmiotem polemiki niniejszego odwołania. Niemniej uzasadnianie decyzji o stwierdzeniu nieważności okolicznościami odnoszącymi się do innego zagadnienia niż wskazane na wstępie, w podstawie prawnej i wreszcie wynikające w ocenie organu z prawomocnego wyroku sądowego, powoduje, że uzasadnienie przestaje odpowiadać wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na to, iż przedmiotem postępowania są jedynie kwestie związane ze stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, rozważania organu II instancji dotyczyć będą jedynie tego problemu. Z tych względów organ nie wypowie się co do uprawnień odwołującego się do odsetek. Przesłanka niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. ujmowana jest w sposób szeroki. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13.02.1986 r., sygn. akt III SA 1146/85 (ONSA 1986, nr 1, poz. 12, s. 73-74) wskazał, że trwała niewykonalność decyzji zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Niewykonalność ta musi istnieć nie tylko w dniu wydania, ale powinna mieć charakter trwały. Powstała później może być podstawą innych działań, np. uchylenia czy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Decyzja trwale niewykonalna to przy tym taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8.07.1999 r., sygn. akt IV SA 970/97 (Lex 47901). Niewykonalność decyzji powinna być spowodowana istnieniem przeszkód w jej wykonaniu, które znamionują dwie cechy: a) istniały już w dacie wydania decyzji, b) są nieusuwalne przez cały czas. Jako miarodajny jest stan rzeczy istniejący w dacie wydania decyzji. To nie strona ma obowiązek dowodzić określonych okoliczności, ale zgodnie z art. 77 k.p.a. organ ma bezwzględny obowiązek dokonać rzetelnych i jednoznacznych ustaleń. W przedmiotowej sprawie decyzja Wojskowego Komendanta Uzupełnień w S. nr [...] z dnia [...] 2006 r. nie zawiera kwotowego określenia przyznanego świadczenia, zatem była ona niewykonalna. Wadliwość tej decyzji, jak słusznie zaznaczył organ I instancji, wynika z nieprawidłowego sformułowania jej sentencji. Sentencja decyzji została sformułowana w sposób niejasny i nieprecyzyjny, a więc w taki sposób, że nie jest możliwe wykonanie decyzji. Samo przyznanie odsetek bez kwotowego określenia należności głównej, od której mają być one naliczone, nie spełnia kryteriów tytułu wykonawczego. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. złożył H. J. zarzucając jej: 1. rażące naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 157 § 1 k.p.a., a tym samym przyjęcie jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji jedynie przepisu kompetencyjnego i blankietowego, który nie może być samodzielną podstawą prawną rozstrzygnięcia; 2. naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. i przyjęcie, że decyzja WKU w S. z dnia 26 września 2006 r. jest niewykonalna bez jednoczesnej oceny, czy niewykonalność ma charakter trwały; 3. naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 3 k.p.a. i uzasadnienia decyzji okolicznościami innymi, aniżeli odnoszącymi się do stwierdzonej niewykonalności przywołanej decyzji WKU w S. Mając na uwadze powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości Uzasadnienie skargi stanowi powielenie treści uzasadnienia odwołania od decyzji organu I instancji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego. W szczególności należy wziąć pod uwagę to, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". W wyroku z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie II SA/Bd 187/10 Sąd wprost wskazał organom na sposób załatwienia przedmiotowej sprawy, a mianowicie stwierdził, że decyzja WKU w S. Nr [...] z dnia [...] 2006 r. obarczona jest wadą powodującą konieczność stwierdzenia jej nieważności. Odmienne w tym zakresie wywody skarżącego nie mają żadnych uzasadnionych podstaw. W szczególności dotyczy to zarzutu dotyczącego tego, że organy nie rozważyły kwestii, czy niewykonalność decyzji ma charakter trwały. Kwestię tę przesądził WSA w B. w cyt. wyżej wyroku, a ponadto należy stwierdzić, że sama treść analizowanej decyzji wskazuje na to, iż nigdy nie będzie możliwe jej wykonanie, gdyż bez względu na jakiekolwiek zmiany nigdy nie będzie można określić wysokości wskazanych w niej odsetek. Ponadto organ II instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, w uzasadnieniu swojej decyzji rozważał pojęcie trwałej niewykonalności decyzji. Odnośnie zarzutu związanego z nieprzytoczeniem przez organ podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, to jest on zupełnie niezrozumiały. Skarżący twierdzi bowiem, że organ jako podstawę swego rozstrzygnięcia wskazał art. 157 k.p.a. Tymczasem w decyzji tej organ jako jej podstawę prawną wskazuje art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a ponadto w jej uzasadnieniu dokonuje analizy art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Również decyzja organu I instancji wskazuje jako podstawę prawną art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 157 k.p.a. Można jedynie domniemywać, że skarżący dokonując w uzasadnieniu skargi dokładnego powielenia treści uzasadnienia odwołania od decyzji organu I instancji nie zauważył różnic dotyczących treści decyzji wydanych w toku instancji. Świadczy o tym dodatkowo fakt, że skarżący kwestionuje wywody organu II instancji dotyczące kwestii zasadności dochodzenia przez skarżącego odsetek. Tymczasem organ II instancji w ogóle nie czynił takich rozważań, a wprost przeciwnie, w początkowej części swego uzasadnienia wskazał, że z uwagi na to, iż przedmiotem postępowania są jedynie kwestie związane ze stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, jego rozważania dotyczyć będą jedynie tego problemu. Co prawda w części uzasadnienia swojej decyzji organ I instancji odbiega od poglądu wyrażonego przez WSA w B. w wyroku z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie II SA/Bd 187/10 poprzez próbę merytorycznego odniesienia się do zasadności żądania przez skarżącego odsetek, jednakże ostatecznie w prawidłowy sposób ocenił on, że decyzja WKU w S. z dnia [...] 2006 r. jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Należy przy tym mieć na uwadze to, że stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, tylko wtedy gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego została wydana z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia Mając na uwadze powyższe należało skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.