II SA/Bd 399/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. M.J. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją pierwszoinstancyjną wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] przez Dyrektora Wydziału Zdrowia, Świadczeń i Polityki Społecznej Urzędu Miasta [...] w dniu [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzeczono o uchyleniu w całości decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 zobowiązującą M.J. jako dłużnika alimentacyjnego do zwrotu świadczeń alimentacyjnych dla dziecka J.J., za okres od [...] października 2009 r. do [...] września 20010 r. w kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami w wysokości ustawowej liczonymi od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz zobowiązano M.J. jako dłużnika alimentacyjnego do zwrotu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych za okres od [...] października 2009 r. do [...] września 2010 r. w kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami w wysokości ustawowej liczonymi od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla dziecka J.J. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na swój ważny interes, wyrażający się tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi skarżącemu wywiązywanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego wobec małoletniej córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" jako zwroty niedookreślone wymagają konkretyzacji w danych sytuacjach. Ogólnie przyjmuje się, że przy przesłance "znacznej szkody" chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 oraz B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, komentarz do art. 61). Z treści wyżej przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na ogólną przesłankę nieodwracalnych skutków materialnych. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku M.J., należy stwierdzić, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wyjaśnić należy też, że samo realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. Skoro więc skarżący, na którym spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wykazał, że takie podstawy zachodzą, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 4 i 5 ppsa.