II SA/Bd 407/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant: Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Starosta[...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. i W. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (pow. zabudowy 196,90 m², pow. użytkowa - 348,30 m², kubatura - 1260 m), budowa zbiornika bezodpływowego ścieków o pojemności 6,40 m oraz wykonania elementów urządzenia terenu, przewidzianych do realizacji na dz. o nr geod. 186/12,186/13 w m. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż decyzję wydano w oparciu o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] nr X/137/03 z dnia 4.09.2003 r. (ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko - Pomorskiego nr 22, poz. 267 z dnia 24.02.2004 r.), oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany zawierający komplet przewidzianych prawem warunków i uzgodnień. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. M., wnosząc o uchylenie decyzji Nr AB.7351-4-155/10 z dnia 21.07.2010 r. w całości z uwagi na naruszenie przepisów art. 4, art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane, art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz ustaleń Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] - uchwała Rady Gminy [...] Nr X/l 37/03 z dnia 4.09.2003r. Ponadto wnosząca odwołanie wniosła o uznanie jej stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia D. i W. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianego do realizacji na działkach geod. nr 186/12 i 186/13 w [...] ze względu na istniejący interes prawny określony przepisami prawa i ustaleniami w/w planu miejscowego. Zdaniem odwołującej się, wydając decyzję nr [...] r. nie uczyniono jej stroną postępowania, pomimo, że decyzja ta bezpośrednio wpływa na jej prawa i obowiązki jako właściciela działki nr 186/54, przy czym zgodnie z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia planu miejscowego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Wydane pozwolenie na budowę spowodowało zdaniem odwołującej, że działka nr 186/54 nie będzie mogła być zagospodarowana zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, ani w żaden inny sposób. Ponadto decyzja narusza zarówno ustalenia planu miejscowego, jak i przepisy prawa budowlanego, ponieważ wydając decyzję organ nie dopełnił wszystkich obowiązków nałożonych na niego przepisami ustawy prawo budowlane m.in. art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a. Zwróciła też uwagę, że wydaną decyzją naruszono również przepis art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie odwołującej się, legitymację strony w opisanej sprawie ma podmiot, który spełnia przesłanki z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane, przy czym powołany wyżej artykuł jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 kpa, lecz nie oznacza to jednak, iż przepis art. 28 kpa nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ relacja między tymi przepisami jest taka, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 kpa zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 ustawy w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powyższe jej zdaniem wskazuje, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 kpa są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Odwołująca się stwierdziła, iż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora. Stosownie zaś do art. 3 pkt 20 ustawy pod pojęciem "obszaru oddziaływania" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zdaniem M. M. w niniejszej sprawie organ nie wziął pod uwagę ustaleń planu miejscowego m.in. granic działki budowlanej wyznaczonej rysunkiem planu, a zatwierdzając projekt budowlany i wydając pozwolenie na budowę ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż obszar oddziaływania obiektu obejmuje jedynie nieruchomości, na których realizowana jest inwestycja. Stanowisko to uznać należy jej zdaniem za wadliwe, ponieważ nie uwzględnia ono wyżej powołanej definicji ustawowej "obszaru oddziaływania obiektu", która nie daje podstaw do zawężającego rozumienia tego określenia. W powołanym przepisie mowa jest bowiem o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy, należą przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a z całą pewnością takimi przepisami odrębnymi są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (tak wyrok WSA w Białymstoku II S.A/Bk 54/08 z dnia 03.02.2009 r.). Inwestycja realizowana w oparciu o tak wydane pozwolenie na budowę - w granicach ewidencyjnych działek inwestora, a w nie w granicach działek budowlanych wyznaczonych ustaleniami planu miejscowego (obszar działek oznaczonych na rysunku planu 84a i 84b), zdaniem wnoszącej odwołanie w istotny sposób ogranicza zagospodarowanie działki 186/54, bowiem organ zbyt zawężające definiuje obszar oddziaływania, odnosząc go jedynie do samego obiektu budowlanego, a winien wziąć pod uwagę cały obszar działki budowlanej, wyznaczony rysunkiem planu miejscowego, do jej granic (obszar działek oznaczonych na rysunku planu 84a i 84b), ograniczyć obszar oddziaływania obiektu i w jej granicach wydać pozwolenie na budowę. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane zostało zdefiniowane pojęcie, niezwykle istotne z punktu widzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę - obszar oddziaływania obiektu budowlanego. Obszar ten określa się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, a zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości, przy czym do tej konstrukcji prawnej odwołuje się przepis ust. 2 w art. 28 Prawa budowlanego, który określa podmioty, którym w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przysługuje przymiot stron. Stronami w takim postępowaniu są wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie organu może zatem zaistnieć sytuacja, że jedyną stroną w postępowaniu jest inwestor - gdy obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje innych nieruchomości. Ponadto podniesiono, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie lex specialis w stosunku do przepisu art. 28 k.p.a, co oznacza, że cytowany przepis nie będzie miał zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego nie ma podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, nie uzyskuje tym samym prawa do wniesienia odwołania. Wskazywany przez wnoszącą odwołanie interes faktyczny - ograniczenie sposobu zagospodarowania działki - częściowo wykupionej pod drogę publiczną, w ocenie organu nie może być brany pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę, jest to argument ekonomiczny, a nie prawny. Wskazano, ze z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a przesłanką bezprzedmiotowości w toku tego postępowania jest ustalenie w toku postępowania odwoławczego, iż pani M. M. nie przysługuje status strony postępowania w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego. W skardze do sądu M. M. zaskarżyła w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] i nie zgadzając się z zaskarżonym rozstrzygnięciem zarzuciła mu: naruszenie przepisu art. 7, 77 oraz 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia merytorycznej oceny całego materiału dowodowego (akt sprawy), oraz nie odniesienie się w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu; głównie do naruszeń przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącej organ II instancji w swoim rozstrzygnięciu nie uwzględnił interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiednich (dz. nr 186/35, 186/54 w[...]), w stosunku do działek objętych pozwoleniem na budowę, który wynika m. in. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 28 k.p.a., art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717, ze zm.) oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] - uchwała Rady Gminy [...] Nr X/137/03 z dnia 4.09.2003 r. Zdaniem strony zarówno z przedstawionych w odwołaniu zarzutów, jak i z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zaskarżone pozwolenie na budowę nr [...] r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, bowiem projekt zagospodarowania terenu nie jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a taki wymóg stawiają m.in. przepisy art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane (t. j. - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Ograniczenie to wynika jej zdaniem z konkretnych przepisów prawa - prawa miejscowego, a zatem nie można uznać go za interes faktyczny tylko prawny. Ponadto skarżąca podniosła, że zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji błędnie uznał, że nie przysługuje jej status strony w postępowaniu, bowiem winien rozpatrzyć merytorycznie sprawę, bez względu na ustalenia organu I instancji, do czego był zobligowany tym bardziej jako organ nadzorczy (organ wyższego stopnia - art. 157 § 1 K.p.a.), który kontroluje kwestionowaną decyzję w zakresie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Skarżąca oświadczyła, że Wojewoda nie przeanalizował w postępowaniu odwoławczym przepisów: art. 4, art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane, art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) oraz ustaleń Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] - uchwała Rady Gminy [...] Nr X/137/03 z dnia 04.09.2003 r., co w efekcie doprowadziło do wydania wadliwego, zdaniem skarżącej rozstrzygnięcia. Uzasadnienie podniesionych zarzutów w całości porywa się z treścią argumentacji podniesionej przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto poszerzone zostało o merytoryczną ocenę kwestii prawnych i faktycznych w przedmiocie udzielonego pozwolenia na budowę, co z uwagi na zakreślony rozstrzygnięciem organu odwoławczego przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, pozostaje poza zakresem rozpatrzenia przez sąd. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wnika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia posŧępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa skarga w zakresie, w jakim Sąd władny był ją rozpoznać, nie zasługuje na uwzględnienie. Ze względu na przedmiot zaskarżenia, którym jest wydana w dniu [...]r. przez Wojewodę[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego, kontrola sądu sprowadzona była do legalności oceny, iż skarżącej istotnie nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a tym samym nie mogła wystąpić skutecznie z odwołaniem o decyzji organu I instancji. Takie granice kontroli sądowoadministracyjnej oznaczają, iż merytorycznej ocenie Sądu nie podlegała natomiast zgodność z prawem samej decyzji Prezydenta Starosty [...] z dnia [...]. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego, kwestionowaniu której poświęcona jest znaczna część skargi. W ocenie Sądu analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego uzasadnia przychylenie się do stanowiska organu odwoławczego szczegółowo wywiedzionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U.Nr z 2010r. Nr 243, poz.1623), stroną w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę mogą być, poza inwestorem, właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca tylko takiej nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Przy czym przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 w/w ustawy). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2007r., (II OSK 1526/06 – publ. w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) konstrukcja pojęcia strony w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest złożona, gdyż składa się z dwu elementów, które muszą być jednocześnie spełnione. A mianowicie: element podmiotowy ograniczający krąg podmiotów tylko do inwestora, właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości oraz element przedmiotowy wymagający, aby nieruchomość znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu. Dla ustalenia, czy dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, nie jest natomiast istotne, gdzie jest usytuowana nieruchomość w stosunku do planowanej inwestycji i jaki ma charakter, lecz to, czy w związku z budową obiektu będą niezbędne ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, wynikające z przepisów odrębnych art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.06.2006 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1454/05 publ. w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyżej zaprezentowana wykładnia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego prowadzi do konstatacji, że warunkiem zaliczenia danego podmiotu do kręgu stron postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane jest wskazanie na konkretny przepis prawa, który został naruszony, w następstwie czego ograniczone zostało jego prawo do zagospodarowania jego nieruchomości. W niniejszej sprawie skarżąca swój przymiot strony wywodzi z prawa własności nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Precyzuje, że w ramach przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa Budowlanego zawierają się również przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Realizacja planowanej zabudowy ograniczy możliwość zabudowy działek sąsiednich, gdyż należy wziąć pod uwagę cały obszar działki budowlanej, a nie tylko część zabudowywaną. Analiza argumentacji skarżącej nie budzi wątpliwości Sądu, iż okoliczności, na które strona wskazuje w odwołaniu i w skardze stanowią w istocie urzeczywistnienia jej interesu faktycznego, interes faktyczny nie ma natomiast oparcia w konkretnym przepisie prawa i z tego względu nie może przesądzać o zaliczeniu skarżącej do kręgu stron postępowania, w wyniku którego wydana została decyzja organu I instancji. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo określił zakres oddziaływania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na sąsiednie nieruchomości, przyjmując, że oddziaływania takiego nie będzie. Jak to już wyżej zostało wskazane, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszar ten wyznacza się w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę obiektu mając na uwadze jego rodzaj i charakterystykę, w oparciu o przepisy powszechnie obwiązujące. Należą do nich oprócz zawartych w ustawie Prawo budowlane również przepisy z zakresu ochrony środowiska, przepisy przeciwpożarowe, dotyczące dróg publicznych, ochrony zabytków i inne, a przede wszystkim - przepisy wykonawcze do Prawa budowlanego, określające warunki techniczne dotyczące różnych obiektów Wskazane przepisy wymieniają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego i zawierają m.in. regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy projektowany budynek mieszkalny usytuowany zostanie w znacznej odległości od granicy działki, sama skarżąca w żaden sposób nie wyjaśniła, w czym upatruje naruszenia §12pkt 1 i 2 wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Badając sprawę w tym kontekście słusznie organ odwoławczy wywiódł, że zamierzenie inwestorów D. i W. P. w żaden sposób nie może potencjalnie oddziaływać ujemnie na możliwość wykonywania prawa własności skarżącej jako właścicielki sąsiedniej nieruchomości. Z analizy akt sprawy, w szczególności projektu budowlanego nie sposób bowiem stwierdzić, aby obszar oddziaływania planowanej inwestycji wykraczał poza granice działek, które zostały wyznaczone w postępowaniu przed organem I instancji. Ograniczenia w możliwości zagospodarowania należących do skarżącej działek 186/54 i 186/55 ( przed podziałem działki nr 186/14) uwarunkowane są ich położeniem, wielością oraz przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wbrew subiektywnemu przekonaniu skarżącej nie mogą być brane pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Reasumując należy stwierdzić, że z charakteru inwestycji nie wynika, aby jakiekolwiek elementy zagospodarowania terenu inwestycyjnego powodowały konieczność zachowania przez skarżącą jako właścicielkę działki znajdującej się w sąsiedztwie jakiś parametrów ograniczających ją w użytkowaniu nieruchomości. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo wydal decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego uznając, że skarżąca nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd nie podzielił również zarzutów podniesionych w skardze, w tym dotyczących naruszenia przepisów procesowych. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem wszystkich tych okoliczności, które we wstępnej fazie postępowania odwoławczego - sprowadzającej się do ustalenia przymiotu strony - mogłyby mieć znaczenie. W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i stosownie do przepisu art. 151 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.