II SA/Bd 418/11

Dnia 25 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant: Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 25 maja 2011 roku sprawy ze skargi A. P. i B. P. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.e.l.d.o.", orzekł o wymeldowaniu A. P. i nieletniej O. P. z miejsca pobytu stałego w B. przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wniosek o wymeldowanie A. P. z miejsca pobytu stałego w B. przy ulicy [...] złożyli właściciele lokalu – A. i B. P., którzy wskazali, iż A. P. w dniu 22 stycznia 2010 r. dobrowolnie opuściła miejsce pobytu stałego i zamieszkała przy ulicy [...] w Ś. W toku postępowania pełnomocnik właścicieli lokalu złożył dodatkowy wniosek o wymeldowanie małoletniej córki strony – O. P. Organ wskazał, że A. P. w toku postępowania wyjaśniła, iż w dniu 22 stycznia 2010 r. mąż K. P. wyrzucił ją z mieszkania. Wywiózł część jej rzeczy do rodziców i wymienił zamki w drzwiach. Strona stwierdziła, że nie zamierzała opuścić mieszkania i nie rozmawiała z mężem na temat wyprowadzki. Podkreśliła, iż zamierza powrócić do miejsca pobytu stałego, ale nie widzi możliwości wspólnego zamieszkania z mężem. Zwróciła się do właścicieli o wydanie kluczy do mieszkania, ale ich nie otrzymała. Wystąpiła również do męża z wnioskiem o przywrócenie posiadania. Ponadto wzywała Policję w celu umożliwienia jej zamieszkania w spornym lokalu. A. P. zarzuciła ponadto, że wypowiedziano jej umowę użyczenia lokalu bez wskazania terminu do opuszczenia mieszkania, co jest niezgodne z przepisami. Z kolei wnioskodawca A. P. wyjaśnił, iż syn K. P. w dniu 22 stycznia 2010 r. powiadomił go, że A. P. wyprowadziła się od niego. W związku z tym kazał synowi wymienić zamki w drzwiach. Organ zaznaczył, że w toku postępowania przesłuchano również świadków: K. P., M. P., S. G. i L. S. K. P. zeznał, że w dniu 22 stycznia 2010 r. A. P. oświadczyła mu, że wyprowadza się i poprosiła o przewiezienie jej rzeczy do rodziców do Ś., co też uczynił. W związku z tym na żądanie właścicieli lokalu wymienił w tym samym dniu zamek w drzwiach. Fakt ten został potwierdzony przez świadka M. P. Natomiast świadek L. S. oświadczyła, iż córka A. P. nie uprzedzała jej, że opuszcza mieszkanie przy ulicy [...] ani że ma taki zamiar. Podsumowując przytoczone fragmenty wyjaśnień i zeznań organ zwrócił uwagę, że strony postępowania oraz świadkowie zgodnie wskazali dzień 22 stycznia 2010 r. jako datę opuszczenia lokalu przy ulicy [...] przez A. P., zaś rozbieżności istniały co do oceny, czy opuszczenie przez stronę miejsca pobytu stałego miało charakter dobrowolny. Organ wskazał, iż na prawną konstrukcję miejsca pobytu stałego składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym oraz wola, zamiar stałego pobytu. Oba te elementy muszą występować łącznie. Dla oceny owego zamiaru istotne znaczenie mają okoliczności istniejące w sprawie - czy potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Wskazując na powyższe organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie można dostrzec sprzeczności w zachowaniu A. P. Z jednej deklaruje ona bowiem powrót do miejsca pobytu stałego, z drugiej strony zaś nie widzi możliwości wspólnego zamieszkania z mężem, czego dowodem jest sprawa o rozwiązanie małżeństwa. Ponadto już na początku strona założyła, że jej pobyt w mieszkaniu rodziców przy ulicy [...] w Ś. będzie trwał od 15 marca 2010 r. do dnia 15 marca 2011 r., co dowodzi, iż nie zamierzała w tym czasie mieszkać w lokalu teściów przy ulicy [...]. Organ zaznaczył także, że w orzecznictwie sądowym utrwaliło się stanowisko, iż za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zamieszkująca została z niego usunięta, względnie nie została wpuszczona do lokalu, lecz nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Tymczasem A. P. nie powróciła do spornego lokalu i nie podjęła działań, aby do niego powrócić. W szczególności nie skorzystała z ochrony zagwarantowanej w art. 344 Kodeksu cywilnego, tj. roszczenia o przywrócenie stanu poprzedniego posiadania i zaniechania naruszeń. Okoliczności te uprawniają do stwierdzenia, że opuszczenie lokalu nastąpiło w sposób trwały. Reasumując organ podkreślił, że skoro zameldowanie A. P. i O. P. nie odzwierciedla stanu faktycznego i nie spełnia wymogów ustawowych w pełni uzasadnione stało się wydanie decyzji o wymeldowaniu. Od decyzji Prezydenta Miasta B. A. P. odwołała się do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Odwołująca się podniosła, iż po tym jak została wyrzucona przez swojego męża z mieszkania przy ul. [...] podjęła starania zmierzające do przywrócenia posiadania. W dniu 19 lutego 2010 r. wystąpiła do męża z wnioskiem m.in. o przywrócenie posiadania. W odpowiedzi na pismo w sprawie przywrócenia posiadania właściciele mieszkania wypowiedzieli jej umowę na używanie mieszkania bez wyznaczania jakiegokolwiek terminu na opuszczenie lokalu, co pozostawało w sprzeczności z przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, a także naruszało zasady istnienia okresu ochronnego, w czasie którego nie może dochodzić do eksmisji, w związku z czym czynność ta nie stanowiła wykonywania prawa. Ponadto kilkakrotnie w okresie od 22 stycznia do 15 marca 2010 r. wzywała Policję w celu umożliwienia jej m.in. zamieszkania w mieszkaniu. Ostatecznie w dniu 18 listopada 2010 r. wystąpiła przeciwko właścicielom mieszkania z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania. Tłumacząc przyczyny zwłoki w wystąpieniu z powództwem o przywrócenie naruszonego posiadania A. P. wyjaśniła, iż wcześniej nie miała uregulowanych kontaktów z własnym dzieckiem, a mąż kontakty te utrudniał, przez co obawiała się, że wszczęcie postępowania doprowadzi do pozbawienia jaj kontaktu z synem. W związku z uregulowaniem kwestii kontaktów z dzieckiem postanowiła walczyć o przywrócenie jej posiadania mieszkania. Podkreśliła, iż poinformowała organ o zamiarze dochodzenia roszczenia o przywrócenie posiadania podczas przesłuchania. Zauważyła również, że okres przedawnienia dochodzenia tego typu roszczeń wynosi 1 rok, co oznacza, że jej roszczenia są w dalszym ciągu zasadne. Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda Kujawsko-Pomorski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") i art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie wymeldowania A. P. i jej córki O. P. z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ocenił, że złożone przez strony oraz świadków zeznania nie potwierdzają dobrowolnego charakteru opuszczenia przez odwołującą mieszkania, a świadczą o tym, iż w dniu 22 stycznia 2010 r. postawiono A. P. przed faktem dokonanym. W opinii Wojewody istniejący pomiędzy stronami konflikt, którego źródeł należy upatrywać w rozpadzie małżeństwa A. i K. P., spowodował, że właściciele mieszkania za pośrednictwem syna K. udaremnili A. P. swobodny dostęp do przedmiotowego lokalu, a następnie podjęli czynności cywilne zmierzające do wypowiedzenia umowy użyczenia spornego mieszkania. Wobec zaistniałych przeszkód w dostępie do lokalu przy ul. [...] w B. odwołująca zmuszona była zamieszkać wraz z rodzicami w Ś. przy ul. [...]. O braku dobrowolności opuszczenia przedmiotowego lokalu świadczy również fakt podjęcia przez A. P. w późniejszym okresie właściwych kroków prawnych zmierzających do ponownego w nim zamieszkania, czego dowodem jest załączony do akt sprawy pozew o przywrócenie naruszonego stanu posiadania, wniesiony do Sądu Rejonowego w B. w dniu 18 listopada 2010 r. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że A. P. składając przed nim zeznania w dniu 25 stycznia 2011 r. wyjaśniła, iż powodem tak późnego wystąpienia z pozwem cywilnym z art. 344 § 1 k.c. była jej sytuacja zdrowotna (ciąża), a także sprawy osobiste (rozwód, utrudnienia w kontaktach z dzieckiem). Jednocześnie potwierdziła, że zamierza powrócić do mieszkania przy ul. [...], pozostawiła w nim swoje rzeczy osobiste i ma nadzieję, że podjęte kroki prawne jej to umożliwią. Wojewoda ocenił także, iż o dobrowolności opuszczenia przez odwołującą spornego lokalu nie może świadczyć fakt zameldowania się przez nią na pobyt czasowy u rodziców w Ś. W licznym orzecznictwie sądów administracyjnych orzekających w sprawach z zakresu ewidencji ludności wskazuje się bowiem, że zameldowanie czasowe stanowi dla strony potwierdzenie, że dopełniła nałożone przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązki w zakresie ewidencji meldunkowej i dopóki to czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za niezgodne z w/w ustawą, tak długo nie może być kwestionowane zameldowanie na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie się do innego lokalu Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż po stronie A. P. nie zostały spełnione przesłanki trwałości i dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu, a tym samym brak podstaw prawnych do orzeczenia o wymeldowaniu jej wraz z małoletnia córką O. P. z miejsca pobytu stałego. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli A. i B. P., właściciele lokalu przy ul. [...]. Skarżący wnieśli o uchylenie jej w całości jako decyzji niezgodnej z prawem i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu w sprawie organowi I instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego - tj. art. 15 ust. 2 u.e.d.o. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka dobrowolności umożliwiająca wymeldowanie A. P. i O. P. z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w B., podczas gdy w ustalonym stanie faktycznym strona wyraźnie powzięła zamiar dobrowolnego opuszczenia przedmiotowego mieszkania; 2) niedokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez błędne założenie, że A. P. nie opuściła lokalu w sposób dobrowolny w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika co innego, w szczególności jej dobrowolny zamiar opuszczenia mieszkania; 3) naruszenie przepisów postępowania - tj. art. 7 k.p.a. poprzez niezachowanie przez organ II instancji należytej staranności w wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy z uwagi na oparcie rozstrzygnięcia w oparciu jedynie o twierdzenia strony przeciwnej bez uwzględnienia wyjaśnień i dowodów strony skarżącej. W opinii skarżących zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza dobrowolne opuszczenie spornego lokalu przez A. P., bez zamiaru powrotu do niego. W związku z poznaniem innego mężczyzny postanowiła opuścić męża, informując go o tym i prosząc jednocześnie o przewiezienie jej rzeczy osobistych do mieszkania rodziców w Ś. Zdaniem strony skarżącej za wiarygodnością tej wersji wydarzeń przemawia dodatkowo okoliczność, że A. P. na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego wyraźnie wskazywała, iż nie widzi możliwości powrotu do męża oraz możliwości wspólnego z nim zamieszkiwania. Również długość okresu zameldowania na pobyt czasowy u rodziców, tj. w Ś. przy ul. [...], gdzie okres zameldowania został określony na rok czasu (15 marca 2010-15 marca 2011), jednoznacznie świadczy o tym, że strona nie zamierzała powracać do zajmowanego wspólnie z mężem mieszkania i dobrowolnie wyraziła chęć jego opuszczenia. Powyższe w ocenie skarżących potwierdza słuszność decyzji wydanej w I instancji przez Prezydenta Miasta B. Organ ten przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy wziął pod uwagę istnienie po stronie A. P. zamiaru trwałego i dobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu, a wywiódł to z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w danej sprawie, w szczególności zaś z dogłębnego przeanalizowania zachowania się tej osoby, jej stosunku do skarżącego oraz podkreślania przez nią braku zamiaru powrotu do przedmiotowego mieszkania. Natomiast organ odwoławczy przekonanie o braku dobrowolności opuszczenia przez A. P. lokalu nr [...] przy ul. [...] wywiódł z wysłuchania tylko jednej strony postępowania, tj. A. P. i wskazanych przez nią świadków, nie odniósł się zaś do twierdzeń strony skarżącej. Wojewoda nie uzasadnił też, czy i na jakiej podstawie odmówił wiarygodności twierdzeniom i dowodom składanym przez skarżących. Wskazując na powyższe właściciele spornego lokalu podkreślili, iż organ odwoławczy wskutek braku obiektywizmu i bezstronności nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, w związku z czym skarżoną decyzję należy uznać za wadliwą i w konsekwencji usunąć ją z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący, działający przez pełnomocnika, zarzucili że nie otrzymali części pism kierowanych do organu I instancji przez pełnomocnika uczestniczki postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późń. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie może zatem – jak wnoszą o to skarżący – "rozstrzygnąć co do istoty sprawy". Badając natomiast postępowanie organów administracji w sposób, w jaki Sąd władny jest to uczynić, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. Stosownie do art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Należy przy tym zauważyć, że ustawodawca mówi o "opuszczeniu" miejsca pobytu przez osobę wymeldowywaną. Nie może więc być mowy o spełnieniu tej przesłanki w sytuacji, kiedy osoba została przymuszona do zmiany miejsca pobytu, gdyż wtedy należy mówić nie tyle o "opuszczeniu" miejsca pobytu, ile o "usunięciu" z tegoż miejsca. Za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1424/99, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 79243; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78937; wyrok NSA z dnia 17 marca 2003 r., sygn. akt V SA 2323/02, LEX nr 159183; wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt OSK 127/05, LEX nr 201437). W przypadku zatem stwierdzenia, że dana osoba została przymuszona do opuszczenia lokalu, ale korzysta we właściwym czasie ze środków prawnym w celu powrotu do lokalu – nie można mówić o spełnieniu przesłanki "opuszczenia" lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. Mając powyższe na uwadze istota kontrolowanej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ administracji w sposób nienaruszający prawa ustalił stan faktyczny, stwierdzając, że A. P. została usunięta wbrew swoje woli z lokalu przy ul. [...] w B. i we właściwym czasie podjęła kroki prawne w celu powrotu do lokalu. Zdaniem Sądu Wojewoda, badając zaistnienie ww. przesłanki wymeldowania, w sposób wyczerpujący zgromadził i rozpatrzył niezbędny materiał dowodowy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), nie przekraczając przy jego ocenie granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Wbrew zarzutom skargi ustalenia faktyczne organu odwoławczego nie opierają się wyłącznie na twierdzeniach uczestniczki A. P. oraz wskazanych przez nią świadków, bez analizy innych dowodów. W uzasadnieniu Wojewoda powołał się bowiem także na zeznania K. P. (męża A. P.), M. P. (kolegi K. P.) oraz właściciela lokalu A. P. W analizie tych zeznań wyeksponował potwierdzane przez świadków okoliczności: spakowania w dniu 22 stycznia 2010 r. rzeczy uczestniczki przez K. P. i M. P. i dokonania na życzenie właścicieli lokalu (rodziców K. P.) wymiany zamków do lokalu przy ul. [...]. Zeznania te zostały zestawione z zeznaniami uczestniczki A. P. i S. G. (jej koleżanki), wskazującymi na fakt niemożności dostania się do mieszkania (w tym samym dniu, w którym zostały spakowane i wywiezione rzeczy uczestniczki) i zaskoczenia tym faktem. Zdaniem Sądu, opierając się na treści zeznań ww. świadków organ nie naruszając granic swobodnej oceny dowodów wywiódł, że pomiędzy stronami postępowania istnieje konflikt spowodowany rozpadem małżeństwa A. i K. P., a sytuacja ta spowodowała, że właściciele mieszkania za pośrednictwem swojego syna udaremnili A. P. swobodny dostęp do mieszkania i podjęli czynności cywilne zmierzające do wypowiedzenia umowy użyczenia lokalu. Rozumowanie to jest logiczne. Zgromadzony materiał dowodowy nie daje bowiem innej przekonywującej odpowiedzi na pytanie dlaczego właściciele mieszkania, w sytuacji kiedy dotychczasowy mieszkaniec tegoż lokalu (A. P.) dobrowolnie je opuszcza, w trybie natychmiastowym dokonują wymiany zamków w drzwiach lokalu. W przypadku rzeczywistej dobrowolności opuszczenia lokalu takie postępowanie byłoby zbędne. Jeżeli bowiem dana osoba jasno daje wyraz temu, że nie zamierza powracać do lokalu, nie może wzbudzać we właścicielu lokalu obawy, że wbrew jego woli będzie starała się dostać do lokalu. Zamiast wymiany zamków wystarczyłoby zatem ewentualne wezwanie do zwrotu kluczy do lokalu. Sąd dostrzega, że organ odwoławczy jest niekonsekwetny w swojej argumentacji. Analizując zeznania dostrzega sprzeczność ("odmienność") zeznań poszczególnych świadków w kwestii sposobu (dobrowolność lub nie), w jaki uczestniczka A. P. opuściła lokal w B. i wyprowadza prawidłowe wnioski z analizy tych sprzecznych zeznań, natomiast w dalszej części swojego uzasadnienia stwierdza, iż "fakt braku dobrowolności opuszczenia przez A. P. lokalu (...) jest bezsporny". Niewątpliwie nie można mówić o bezsporności w sytuacji, kiedy zeznania świadków są sprzeczne. Tym niemniej zdaniem Sądu powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy tj. prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w sentencji zaskarżonej decyzji. Na rzecz tezy o dobrowolnym opuszczeniu lokalu nie mogą być uznawane za przekonywujące wskazane przez skarżących argumenty, iż uczestniczka A. P. na etapie postępowania pierwszoinstncyjnego deklarowała, że nie widzi możliwości powrotu do męża i wspólnego z nim zamieszkania oraz że dokonała zameldowania na pobyt czasowy w Ś. na rok czasu. Organ administracji jest zobowiązany oceniać stan faktyczny istniejący na dzień wydawania decyzji, tj. w przedmiotowej sprawie na dzień 22 lutego 2011 r. Organ odwoławczy nie mógł zatem pominąć okoliczności, że nawet jeżeli uczestniczka wyrażała wcześniej opinię co do niemożności wspólnego zamieszkiwania z mężem, to jednak w dniu 8 listopada 2010 r. złożyła pozew o przywrócenie naruszenia posiadania, dając tym samym wyraz chęci powrotu do mieszkania w B. – niezależnie od tego czy będzie to się wiązało z koniecznością dzielenia tegoż lokalu z mężem. Odnośnie zaś kwestii zameldowania na pobyt czasowy, należy zwrócić uwagę, że sam fakt zameldowania się na pobyt czasowy jest wypełnieniem obowiązku ustawowego (art. 4 pkt 1 u.e.l.d.o.). Przebywanie w tej samej miejscowości nieprzerwanie ponad 3 miesiące rodzi wprawdzie co do zasady obowiązek zameldowania na pobyt stały, tym niemniej ustawodawca uznaje, że mogą zaistnieć okoliczności uzasadniające przebywanie w sposób czasowy w danej miejscowości przez okres dłuższy niż 3 miesiące (art. 8 ust. 1 u.e.l.d.o.). Podstawą zakwestionowania prawidłowości zameldowania na pobyt czasowy nie może być zatem sama długość deklarowanego pobytu, do czego ograniczają się skarżący. Koniecznym jest także wskazanie i wykazanie, że nie zachodzą przyczyny traktowania pobytu ponad trzymiesięcznego w danej miejscowości jako pobytu czasowego – czego skarżący w postępowaniu administracyjnym nie dokonali. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie naruszając prawa ustalił, że uczestniczka A. P. we właściwym czasie ze środków prawnym w celu powrotu do lokalu. Wprawdzie uczestniczka złożyła pozew o przywrócenie naruszenia posiadania dopiero w dniu 8 listopada 2010 r. tj. ponad 9 miesięcy od usunięcia z lokalu, tym niemniej z zachowaniem ustawowego terminu na złożenie tego rodzaju powództwa, a przede wszystkim krok ten poprzedziły inne czynności podejmowane w celu powrotu do lokalu – wezwanie z dnia 24 lutego 2010 r. do przywrócenia posiadania, skierowane do męża (k. 26 akt administracyjnych) oraz interwencja z udziałem Policji w dniu 22 lutego 2010 (k. 52 akt administracyjnych). Powyższe ustalenia skutkowały prawidłowym zastosowaniem przepisu art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. tj. orzeczeniem, iż brak jest podstaw do wymeldowania A. P. oraz pozostającej pod jej opieką małoletniej O. P. Nie jest także zasadny zgłoszony na rozprawie zarzut jednoznaczny ze stwierdzeniem, że skarżący zostali pozbawieni możliwości czynnego udziału w postępowaniu poprzez niemożność zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem (naruszenie art. 10 § 1 k.p.a.) Zarzut ten może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05, opubl. w "Orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych" z 2006, nr 6, poz. 157 oraz w OSP z 2007 r., nr 3, poz. 26). Takiego wywodu skarżący nie przeprowadzili. Ponadto w aktach administracyjnych znajduje się, doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 7 lutego 2011 r., zawiadomienie z dnia 27 stycznia 2011 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Po dacie tegoż zawiadomienia w aktach sprawy nie pojawiły się żadne nowe dokumenty, z którymi skarżący nie mogliby się zapoznać. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), Sąd oddalił skargę.