II SA/Bd 420/07

Dnia 25 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 25 lipca 2007 roku sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu oddala skargę. II SA/Bd 420/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2007 Nr [...] Starosta I. uchylił własną decyzję z dnia [...] 2005r. dotyczącą zarejestrowania samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...] na rzecz J. M. i S. M. W motywach decyzji organ wskazał, że nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową [...] dochodzenie wykazało, iż podpis J. M. na umowie kupna – sprzedaży niniejszego pojazdu został sfałszowany. Wobec ujawnienia tego faktu Prokurator Rejonowy w I. złoży sprzeciw od decyzji ostatecznej, na mocy której dokonano jego rejestracji. Organ orzekający przyjął zatem, iż samochód został zarejestrowany w oparciu o fałszywe dowody, co zyskało odzwierciedlenie w wydanym rozstrzygnięciu. Stanowisko wyrażone w decyzji pierwszoinstancyjnej J. M. zakwestionowała w odwołaniu. Argumentowała, że zakupu pojazdu na terenie Niemiec dokonał działający w jej imieniu siostrzeniec – A. M., który w sposób nieświadomy na umowie kupna – sprzedaży wpisał nazwisko odwołującej. Podniosła, iż okoliczność ta jak również fakt zakupu pojazdu ze środków stanowiących jej oszczędności były przedmiotem wyjaśnień, jakie złożyła przed organem celnym. Wydaną decyzję uznała za bardzo krzywdzącą, gdyż jak wskazała poniosła już konsekwencje karne związane z dokonanym fałszerstwem w postaci zasądzonej kary grzywny. Odmowę rejestracji pojazdu traktuje natomiast jako dodatkową sankcję, która w jej ocenie nie powinna być zastosowana. Decyzją z dnia [...] 2007r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Powołując się na ustalenia jakich dokonano w postępowaniu pierwszoinstancyjnym organ odwoławczy przyjął, za bezsporną okoliczność sfałszowania dokumentu, na podstawie którego dokonano rejestracji pojazdu przez A. M. skazanego za to przestępstwo prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. Tym samym jako zasadne ocenił wznowienie postępowania w tym przedmiocie, a następnie wobec niespełnienia przez stronę wymogów wynikających z art. 72 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym odmowę wydania decyzji o zarejestrowaniu samochodu. Organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom strony, uznał za bez znaczenia podnoszoną okoliczność, że J. M. nie wyrządziła nikomu szkody, ja również fakt poniesienia konsekwencji karnych tego czynu, a także jej subiektywne przekonanie o zbyt rygorystycznych przepisach zastosowanych w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J. M. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Podniosła, iż czuje się pokrzywdzona działaniami organów orzekających, które w ocenie skarżącej działały w sposób "bezmyślny i bezduszny" nie uwzględniając prezentowanych przez stronę argumentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż kompetencją Sądu jest wyłącznie ocena czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jego legalności, stwierdzić należy, iż nie uchybia ona prawu. Podstawę materialno – prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej stanowi art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm. ). Zgodnie z jego treścią rejestracji dokonuje się na podstawie: dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, karty pojazdu jeżeli była wydana, wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji. Jeżeli są wymagane; zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane, dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany, dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z zagranicy i jest rejestrowany po raz pierwszy oraz dowodu zapłaty podatku. Z niespornych i niebudzących wątpliwości okoliczności sprawy wynika, iż przedmiotowy samochód był już zarejestrowany, wydano dowód rejestracyjny. Jednakże w wyniku prowadzonego dochodzenia ustalono, iż podpis J. M. na umowie kupna – sprzedaży niniejszego pojazdu został sfałszowany. Fakt ten został potwierdzony prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego w B. skazującym A. M. za dokonanie tego fałszerstwa. Powyższe ustalenia, a także samo złożenie podpisu na niniejszej umowie przez A. M. w imieniu skarżącej, nie są także i przez nią kwestionowane. Przepis art. 145 § 1 pkt K.p.a. przewiduje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie m.in. wtedy, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe. Ponieważ fakt sfałszowania dowodu został potwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądowym, organ administracji publicznej jakim w tym przypadku jest starosta, był obowiązany do wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania prawa nie narusza. Sfałszowanie dowodu jest także nową okolicznością faktyczną, która także może być podstawą wznowienia (art. 145 § pkt 5, także glosa W. Tarasa do wyroku NSA z 2 lutego 2007 r. sygn. I OSK 418/06 opublik. Samorząd Terytorialny 2007 r. nr 6) Podkreślenia wymaga również fakt, iż prezentowane w skardze argumenty skarżącej, nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności odmowy zarejestrowania pojazdu – legalności wydanej decyzji, czyli zgodności jej z przepisami ustawy. Wymaganym kryterium było bowiem przedłożenie prawdziwych dokumentów jakie wymienione zostały w przepisie, co stanowiło przesłankę uprawniającą organ do dokonania rejestracji pojazdu, a która w przypadku skarżącej nie została spełniona. Organy orzekające nie miały więc prawnej możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zaskarżone. Nie można też czynić zarzutu z faktu orzekania na podstawie przepisów prawa bowiem jest to obowiązkiem organów administracji. Nadto, regulacje mające zastosowanie w niniejszej sprawie nie miały charakteru uznaniowego, zatem organ nie miał jakiejkolwiek możliwości dokonania własnej oceny opartej na tzw. uznaniu administracyjnym. Tym samy za zasadne należy uznać zaprezentowane w wydanym rozstrzygnięciu stanowisko w zakresie podnoszonej przez skarżącą okoliczności – braku wyrządzenia szkody, gdyż jej badanie wykracza poza ramy niniejszego postępowania, którego celem było wyłącznie zweryfikowanie legalności dokonanej rejestracji pojazdu. Ze względu na powyższe uznając, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszeń zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) oddalił skargę.