II SA/Bd 421/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia uprawnień do nagrody rocznej oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w B. postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 123 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwaną dalej: "k.p.a.", w związku z art. 110 ust. 1 i 3, ust. 3a-3c ustawy z dnia 06.04.1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2067), zwaną dalej: "ustawą o Policji", zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia uprawnień do narody rocznej za 2017 rok asp. szt. T. K. s. J. - byłemu funkcjonariuszowi Komendy Powiatowej Policji w B. . Organ I instancji powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujące ustalenia i rozważania: W dniu [...] października 2017 r., prokurator Prokuratury Okręgowej w T., uwzględniając dane zebrane w sprawie sygn. akt [...] przedstawił skarżącemu T. K. (byłemu funkcjonariuszowi Komendy Powiatowej Policji w B. ) zarzuty o to, że : w dniu [...] grudnia 2015 r. w B. - jako funkcjonariusz Policji, pełniąc funkcję naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w B. , działając wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami Policji, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że działając w celu nakłonienia R. K. do zwrotu długu wobec P. Ch. doprowadził do niezasadnego i bezprawnego zatrzymania R. K., a następnie jego przewiezienia z miejsca zamieszkania w B. do siedziby Komendy Powiatowej Policji w B., gdzie nakłaniał go do zwrotu długu, groził przeprowadzeniem postępowania karnego oraz wprowadzeniem do wykonania zawieszonej kary pozbawienia wolności w przypadku nieoddania długu, czym bezprawnie pozbawił wolności R. K. i działał na szkodę jego interesu prywatnego tj. o przestępstwo z art. 189 § 1 kk w zb. z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Ponadto w dniu [...] października 2017 r., prokurator Prokuratury Okręgowej w T., zastosował wobec skarżącego środki zapobiegawcze w postaci m.in. zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji w Komendzie Powiatowej Policji w B., z dniem [...] października 2017 r. na okres 3 (trzech) miesięcy do dnia [...] stycznia 2018 r. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., Komendant Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2017 r. W dniu [...] grudnia 2017 r. zostało zakończone postępowanie i do Sądu Rejonowego w B. przeciwko skarżącemu został skierowany akt oskarżenia. Zgodnie z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Natomiast art. 110 ust. 8 ustawy wskazuje, że "obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym: 1) postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. W związku z brakiem ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu oraz brakiem prawomocnego orzeczenia w sprawie karnej o przestępstwo - w chwili obecnej, nie możliwe jest dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za 2017 r., a co za tym idzie ustalenia okresu pełnionej służby (z dniem [...] października 2017 r. w/wym. zawieszono w czynnościach służbowych, a z dniem [...] grudnia 2017 r. zwolniono ze służby w Policji), za który ma zostać przyznana nagroda roczna, z równoczesnym ustaleniem jej wysokości. Jednocześnie mając na uwadze fakt, że postępowanie karne toczące się wobec skarżącego o czyn z z art. 189 § 1 kk w zb. z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, jest przestępstwem umyślnym, ściganym z oskarżenia publicznego, rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za 2017 r., będzie mogło nastąpić w momencie prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Zarazem, uwzględniając regulację zawartą w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą "organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd" - organ, postanowił zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia funkcjonariuszowi uprawnień do nagrody rocznej za 2017 rok - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, toczącego się przed Sądem Rejonowym w B.. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błędną interpretację art. 97 §1 pkt 4 k.p., w zw. z art. 110 ust. 1 i 3 ust.3a-3c ustawy o Policji, co poskutkowało niezasadnym zastosowaniem instytucji zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że z treści przepisów dotyczących ustalania uprawnień do nagrody rocznej jasno wynika przede wszystkim podstawowy warunek jej uzyskanie, tj. okres pełnienia służby 6 m-cy. Ograniczenia dotyczące niezaliczenia okresu np. zawieszenia w czynnościach służbowych mogą być zatem brane pod uwagę przy obliczaniu okresu tychże 6 miesięcy. Sam fakt zawieszenia miałby znaczenie jedynie w sytuacji, gdyby funkcjonariusz był zawieszony i z jakichś innych dodatkowych przyczyn nie można by obliczyć 6 miesięcy pełnienia służby. Argumentowano, że wskazywany w orzeczeniu art 110 3a-3c ustawy o Policji enumeratywnie wymienia sytuacje, których okresów nieświadczenia służby nie zalicza się do ww 6 miesięcy oraz zawiera wyłączenie ( art 110 3b ) dotyczące wyłącznie okresu zawieszenia. Nie zmienia to jednak tego, iż cały czas należy mieć na uwadze to, że punktem wyjścia do ustalenia uprawnień do nagrody rocznej jest obliczenie okresu 6 miesięcy. Wskazano, że przywołane przepisy (art 110 ust. 5 , art 110 ust.7 , art 110 ust 8 i 8a-b ustawy o Policji) nie uzasadniają zawieszenia niniejszego postępowania. Skarżący w chwili ustalania uprawnienia do nagrody rocznej nie popełnił przestępstwa stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu (art 110 ust. 5 zresztą dotyczy przypadku obniżenia nagrody, a nie jej nieprzyznania, a zatem w ogóle nie powinno być przywoływane w tymże orzeczeniu). Na moment ustalania uprawnienia nie ma wobec niego żadnego prawomocnego orzeczenia, zatem nie można stosować również art 110 ust. 7 ustawy o Policji. Skarżący cały czas korzysta z gwarancji konstytucyjnej domniemania niewinności, niezależnej od faktu prowadzenia jakiegokolwiek postępowania prokuratorskiego. Wywodzono, że także analiza art. 110 ust 8 i 8a-b ustawy o Policji prowadzić może do jedynego logicznego wniosku i uzupełnia powyższe stanowisko, a mianowicie, że również te uszczegółowienia dotyczą sytuacji, gdy w momencie orzekania mamy do czynienia ze stwierdzonym prawomocnym orzeczeniem sądu. Takiego na moment ustalenia prawa do nagrody nie ma. Komendant Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujące ustalenia i rozważania: Okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów (art. 110 ust. 8a ustawy o Policji). Zakończenie postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu jest warunkiem koniecznym do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania mu prawa do nagrody rocznej za 2017 rok, to jest za rok, w którym został zwolniony ze służby. Komendant Powiatowy Policji w B., zgodnie ze wskazanymi wyżej dyspozycjami art. 110 ust 8 i 8a ustawy o Policji zobligowany był do wstrzymania wydania decyzji w przedmiocie przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2017 do czasu zakończenia postępowania karnego. Decyzja ta wynika wprost z brzmienia wymienionych przepisów prawa, jest obligatoryjna i nie pozostaje w uznaniu organu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przestępstwo, którego popełnienie objęte zostało przez prokuraturę aktem oskarżenia miało zostać popełnione przez skarżącego w 2015 r. Nagroda roczna za rok 2015 jak i za rok 2016 została ww. wypłacona w ustawowym terminie. Wynika z tego zatem, że aktualnie znaczenie ma sposób zakończenia prowadzonego postępowania karnego, zaś wynik tego postępowania może być odniesiony wyłącznie do uprawnienia w zakresie nagrody rocznej za rok 2017, czyli za rok w którym funkcjonariusz ten został zwolniony ze służby. Przepis ten stanowi, że nagrodę roczną obniża się lub odmawia jej przyznania w pierwszej kolejności - za rok w którym policjant popełnił przestępstwo, a jeżeli nagroda została wypłacona, za rok, w którym został on zwolniony ze służby. Skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] grudnia 2017 r., co oznacza, że skutki rozstrzygnięcia sprawy karnej będą dotyczyły nagrody rocznej za 2017 rok. W świetle przedstawionej analizy stwierdzić należy, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego była prawidłowa. W sprawie tej występuje bowiem tzw. zagadnienie wstępne, które faktycznie stało u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia. Z treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika bowiem, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 427/02 podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Musi zatem istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W realiach niniejszej sprawy prowadzone postępowanie karne przeciwko skarżącemu jest zatem zagadnieniem wstępnym, o którym mowa wyżej. Jego wynik ukształtuje bowiem istnienie bądź nie uprawnienia skarżącego do otrzymania omawianej nagrody lub będzie stanowił wprost podstawę do odmowy jej przyznania. Tym samym - w świetle przytoczonej wyżej argumentacji - istniały podstawy faktyczne i prawne do zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego. W skardze złożonej do Sądu, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy , naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa z uwagi na całkowite pominięcie przy orzekaniu słusznego interesu strony, 2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie mimo braku podstaw do zawieszenia postępowania, 3) art. 110 ust. 1 i ustawy o Policji poprzez niesłuszne niezastosowanie prowadzące do wstrzymania wypłaty nagrody rocznej mimo spełnienia przez skarżącego przesłanek ustawowych; 4) art. 110 ust. 7 i ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż sam fakt prowadzenia postępowania karnego przeciwko skarżącemu stanowi przeszkodę merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania nagrody rocznej; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy zaskarżone postanowienie należało uchylić. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dacie wymagalności nagrody rocznej nie wystąpiła żadna z przesłanek o których mowa w art. 110 ust. 7 i 8 ustawy o Policji. Nie zapadł prawomocny wyrok sądu powszechnego potwierdzający popełnienie przestępstwa, ani też nie wydano prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. Argumentowano, że spełnienie przesłanek wymienionych w art. 110 ust. 7, skutkujące odmową przyznania nagrody rocznej policjantowi, powinno być oceniane na dzień wymagalności świadczenia, tj. w dacie wyznaczonej przepisami prawa dla wypłaty policjantowi zwolnionemu nagrody rocznej (art. 110 ust. 10 ustawy o Policji). Wywodzono, że toczące się równolegle postępowanie karne i jego ewentualny wynik nie stanowią zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że hipoteza określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zachodzi jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji nie będzie w ogóle możliwe. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle. Podniesiono, że ocena uprawnienia skarżącego do wypłaty nagrody rocznej za rok 2017, dokonywana na dzień zwolnienia go ze służby w Policji i stosowną datę wymagalności tego świadczenia, tj. [...] stycznia 2018 r., jest możliwa do dokonania już na obecnym etapie postępowania i winna prowadzić do wydania decyzji korzystnej dla strony. Wskazano, że do odmowy wypłaty świadczenia czy zwłoki w jego wypłacie poprzez zawieszenie postępowania nie uprawnia także regulacja zawarta w art. 110 ust. 8 ustawy o Policji, która jednoznacznie wskazuje tryb postępowania w przypadku, gdy w stosunku do policjanta toczy się postępowanie karne, niezakończone prawomocnym orzeczeniem. Prawidłowa wykładnia tego przepisu nie powinna być oderwana od pozostałych przepisów ustawy, jak chociażby pozostałych regulacji zawartych w art. 110. Nagrodę obniża się zatem lub też nagroda nie przysługuje w przypadku skazania w prawomocnie zakończonym postępowaniu karnym. Jedynie wówczas przesłanka "popełnieniu czynu" zostaje spełniona. Przeciwna interpretacja stoi w sprzeczności także z art. 5 § 1 k.p.k., w myśl którego oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Ocena zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (ust. 2 art. 110 ww. ustawy). Stosownie natomiast do art. 110 ust. 7 pkt 1 tej ustawy nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4. W myśl art. 110 ust. 8 ustawy pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4, a jeśli nagroda została już wypłacona – za rok, w którym postępowanie karne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Przepis art. 110 ustawy o Policji, określa ogólne zasady przyznawania policjantom nagród rocznych, jak też ustala przesłanki warunkujące jej obniżenie lub pozbawienie do niej prawa. O ile art. 110 ust. 7 ustawy wymienia przypadki, w których nagroda roczna policjantowi nie przysługuje, to ust. 8 tego przepisu określa zasady jej pozbawiania, a konkretnie precyzuje, za który rok kalendarzowy można mu prawa do takiej nagrody odmówić. Jeżeli chodzi o przypadki popełnienia przestępstwa, które obligują organ do pozbawienia prawa do nagrody rocznej (art. 110 ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji), zasadniczo decydujące znaczenia ma data popełnienia przestępstwa, ponieważ za ten rok kalendarzowy, w którym policjant je popełnił, nagroda roczna nie jest przyznawana (art. 110 ust. 8 ustawy o Policji). Wyjątkiem jest sytuacja, gdy nagroda roczna została już wypłacona, co ma miejsce wówczas, gdy sankcja karna nie została orzeczona w roku, w którym policjant popełnił przestępstwo. Taka właśnie sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie i reguluje ją art. 110 ust. 8 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Sankcja w postaci pozbawienia nagrody rocznej następuje wówczas za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem (art. 110 ust. 8 pkt 1) lub za rok, w którym policjant został zwolniony ze służby (art. 110 ust. 8 pkt 2). W analizowanej sytuacji może mieć zastosowanie jedynie ten ostatni przepis, albowiem skarżący został zwolniony ze służby przed zapadnięciem wyroku odnośnie popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Analizując prawidłowość zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., należało rozważyć, czy orzeczenie w przedmiocie nagrody rocznej było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postaci rozstrzygnięcia o winie skarżącego w odrębnym postępowaniu karnym przez sąd powszechny. Skarżący wywodził, że rozstrzygnięcie to było możliwe, albowiem sytuacja opisana w ww. przepisie zachodzi jedynie wówczas, kiedy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji nie będzie w ogóle możliwe. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle. Powyższa argumentacja skarżącego nie stoi w istocie w sprzeczności z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Dokonując wykładni analizowanego przepisu trzeba mieć na względzie, że zagadnienia wstępnego w przedmiotowej sprawie nie może ograniczać się tylko do wybranych przez stronę skarżącą elementów, od których zależy przyznanie nagrody rocznej, tj. spełnienie przez policjanta warunków do jej uzyskania, ale też winno obejmować zaistnienie elementów, które uniemożliwiają jej przyznanie lub ograniczają jej zakres. Skoro wolą ustawodawcy było obligatoryjne pozbawienie funkcjonariusza nagrody rocznej w przypadku prawomocnego skazania za popełnione przestępstwo, to ten element uregulowany w prawnomaterialnym przepisie art. 110 ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji, określającym warunki do przyznania i nieprzyznania nagrody rocznej, wchodzi w zakres zagadnienia wstępnego. Na zagadnienie wstępne składają się więc nie tylko elementy pozytywne w służbie policjanta, lecz również elementy negatywne. Inaczej zresztą być nie może, skoro instytucja nagrody rocznej, już choćby z nazwy wskazuje, że mamy do czynienia z nagrodą dla funkcjonariusza. Immanentną cechą otrzymania nagrody, patrząc się, tak na omawiany przepis, jak i system prawa regulujący przyznawanie nagród w służbach mundurowych jest niewystępowanie czynników z nią sprzecznych, których pojawienie się, czyni nagrodę nieuzasadnioną, a funkcjonariusza jej niegodnego. Istotnym było więc przed orzeczeniem o nagrodzie rocznej dokonanie analizy wszystkich czynników uprawniającej do niej, więc nie tylko pozytywnych elementów służby, ale i negatywnych. Skoro organ miał wiedzę, co do toczącego się postępowania karnego, to nie mógł wiedzy tej zignorować i orzec o nagrodzie bez uwzględnienia informacji co do wyniku postępowania karnego. W przypadku bowiem prawomocnego skazania skarżącego za zarzucane mu przestępstwo, przepis art. 110 ust. 8 pkt 2 ustawy o Policji zostałby złamany, albowiem nagrodę roczną dostałby funkcjonariusz, który z mocy tego przepisu nie byłby do niej uprawniony. Analiza ust. 7 i 8 art. 110 ustawy o Policji, wskazuje, że intencją ustawodawcy było, aby policjant w sytuacjach określonych w tym przepisie m.in. w przypadku popełnienia przestępstwa, nagrody nie otrzymał, a przesunięcie orzeczenia o tym z roku popełnienia przestępstwa, na lata późniejsze ma temu celowi niewątpliwie służyć i wpisuje się w wiedzę ustawodawcy o tym, że ustalanie winy w postępowaniach karnych jest procesem długotrwałym. Dlatego też argumentacja skarżącego, wskazująca, że momentem orzekania organu o nagrodzie jest moment zwolnienia ze służby jest chybiona. Po pierwsze dlatego, że nie wynika z żadnego przepisu, a po drugie dlatego, że ignoruje konieczność ustalenia wszystkich przesłanek do przyznania nagrody, w tym negatywnych. Przepisy ustawy o Policji, przewidują rozwiązanie sytuacji, w której data prawomocnego wyroku przypada na rok późniejszy niż data przestępstwa, w związku z popełnieniem którego prowadzone jest postępowanie karne, a także wbrew wywodom strony skarżącej, przewidują możliwość orzeczenia w przedmiocie nagrody w sytuacji pełnego wyjaśnienia wszystkich przesłanek do jej przyznania (pozytywnych, jak i negatywnych), co w niektórych sytuacjach oznacza orzekanie o niej w późniejszym okresie niż rok zwolnienia ze służby. W sytuacji bowiem, gdy również w ostatnim roku pełnienia służby nie dojdzie do prawomocnego orzeczenia o winie, a postępowanie karne jest w toku, zachodzi konieczność zawieszenia postępowania w przedmiocie przyznania nagrody rocznej. W przypadku bowiem jej przedwczesnego wypłacenia (bez oczekiwania na wyrok karny) w istocie policjant uniknąłby przewidzianej w art. 110 ust. 7 ustawy o Policji, sankcji finansowej. Uznać więc należy, że w takiej sytuacji wyrok karny stanowi zagadnienie wstępne istotne dla rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa do nagrody rocznej W toku prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej, które kończy się decyzją rozstrzygającą w tym zakresie, organ ma obowiązek ustalić czy, w sytuacji gdy wobec policjanta toczy się postępowanie karne, doszło do skazania policjanta za popełnione przestępstwo, a zatem czy nie zaistniała okoliczność wykluczająca przyznanie nagrody rocznej. Tym samym uznać trzeba, że zaistniały przesłanki wynikające z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. uprawniającej organ do zawieszenia postępowania w przedmiocie przyznania nagrody rocznej (vide: wyroki: WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1492/14; - WSA w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 467/08 oraz – WSA we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wr 145/07). Końcowo zwrócić należy uwagę, że z 20 września 2006 r. przepis art. 110 ustawy o Policji, uległ zmianie. Kwestie związane z nagrodą roczną zostały w zasadniczym zakresie unormowane w ustawie o Policji. Z powyższą zmianą wiązało się wejście w życie z 1 stycznia 2007 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), które zastąpiło rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 98, poz. 789 ze zm.). W rozporządzeniu z 20 czerwca 2002 r. prawodawca przewidział wprost konieczność zawieszania postępowań w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej w sytuacji m.in. toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego. W rozporządzeniu z 21 grudnia 2006 r. przepis obligujący organ do zawieszenia postępowania nie został zawarty, co niewątpliwie wiązało się ze zmianą treści art. 110 ustawy o Policji, a w szczególności z wprowadzeniem regulacji ust. 8 art. 110 ww. ustawy, zasadniczo uniemożliwiającej policjantowi uniknięcia konsekwencji łączących się m.in. z prawomocnym skazaniem za określony rodzaj przestępstw. Nie oznacza to jednak, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana, gdy policjant nie pozostaje w służbie, nie zachodzi możliwość skorzystania z instytucji zawieszenia postępowania przewidzianej w art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego do postępowań, których przedmiotem są prawa i obowiązki policjantów, stosuje się bez jakichkolwiek wyłączeń. Mając powyższe względy na uwadze i uznając, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy zasadnym było zawieszenie postępowania w sprawie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2017, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., Sąd w oparcie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.