II SA/Bd 426/07

Dnia 27 czerwca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi "P." SA w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2007 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za składowanie odpadów na składowisku odpadów oddala skargę. II SA/Bd 426/07 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] 2006 r., działający z upoważnienia Marszałka Województwa [...] Członek Zarządu, na podstawie art. 86b ust. 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994 r., Nr 49, poz. 196 z późn. zm.), § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za wprowadzanie substancji zanieczyszczających do powietrza oraz za usuwanie drzew i krzewów (Dz.U. Nr 162, poz. 1117 z późn. zm.), art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach (Dz.U. Nr 96, poz. 592 z późn. zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie opłat za składowanie odpadów (Dz.U. Nr 162, poz. 1128 z późn. zm.) w związku z art. 9 pkt. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085 z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a., ustalił dla "P." S.A. z siedzibą w P. wysokość nie wniesionej opłaty za składowanie odpadów na składowisku odpadów za rok 2000 w wysokości 6.157,74 zł wraz z odsetkami od dnia 1 marca 2001 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ skrupulatnie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, wskazując, iż zostało ono wszczęte pismem z dnia 23 listopada 2001r., znak: [...] i w tej fazie zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] 2004 r., znak: [...], na mocy której organ ustalił wysokość nie wniesionej opłaty za korzystanie ze środowiska w okresie od 1 października 1998 r. do 30 września 2001 r. Wskutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji dokonał sprawdzenia wysokości naliczonych opłat i po porównaniu ich z dokonanymi przez stronę wpłatami, wydał decyzję z dnia [...] 2005r., znak [...] -, którą ustalił wysokość nie wniesionej opłaty przez "P." S.A. z siedzibą w P., z tytułu składowania odpadów na składowisku odpadów za czas ich składowania w latach 1999 - 2000. W uzasadnieniu tej decyzji orzekający organ zwrócił uwagę, iż u jej podstaw legły dostrzeżone wątpliwości natury merytorycznej, dotyczące danych na temat rekultywacji składowiska w R., przedstawionych przez stronę w informacji o rodzaju i ilości odpadów umieszczonych na składowisku odpadów oraz o czasie ich składowania w 1998 r., a także brak danych na temat rodzaju i ilości odpadów wykazanych jako stan na początek roku kalendarzowego w przedmiotowej informacji za lata 1999 – 2000. Wskazano, iż potwierdzenie ustaleń w zakresie rekultywacji znajduje się w udzielonej na potrzeby niniejszego postępowania odpowiedzi Urzędu Miasta i Gminy w N, Wydziału Gospodarki Przestrzennej Nieruchomości i Rolnictwa, przysłanej pismem z dnia 9 stycznia 2003r., znak: [...], z której wynika, iż przedmiotowa część składowiska odpadów do dnia 9 stycznia 2003r. nie została zrekultywowana. Wobec podniesionego w trakcie postępowania wyjaśniającego zarzutu strony, iż nie została wykazana wina Spółki co do ewentualnej nierzetelności złożonych informacji dotyczących przeprowadzonej rekultywacji, a nastąpiło jedynie ustalenie wysokości opłaty, organ podniósł, że strona nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego tę informację, jak również dowodu potwierdzającego dołożenie wszelkiej staranności w celu uzyskania potwierdzenia tej informacji, na co wskazuje fakt, iż strona powołuje się tylko na przeprowadzoną rozmowę telefoniczną - nie podając jednak daty rozmowy, ani nazwiska osoby udzielającej odpowiedzi. Ostatecznie organ, powołując się na przeprowadzone w sprawie dowody stwierdził, że strona nie tylko zaniechała staranności w udokumentowaniu prawdziwości przedstawionych danych dotyczących rekultywacji składowiska w R., ale również nie dołożyła wszelkich starań, by przedstawiać rzetelną informację o rodzaju i ilości odpadów umieszczonych na składowisku odpadów oraz o czasie ich składowania w latach 1998 - 2000. Rozstrzygnięcie powyższe, pomimo jego zaskarżenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., decyzją tego organu z dnia [...] 2005 r. nr [...] zostało utrzymane w mocy, lecz na mocy wydanego w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 października 2005 r. (sygn. akt II SA/Bd 490/05) uchylono zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, z uwagi na dostrzeżone braki w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego, czym naruszono art. 7 i 77 K.p.a. Na tej podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] 2006r., znak: [...], uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] 2005 r., znak [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, wskazując przy tym, iż należy wykazać, czy z winy strony została złożona informacja w sposób nierzetelny i czy są podstawy do powiększenia opłaty o 100% na podstawie przepisu art. 33 ust. 2 ustawy o odpadach. Uzasadniając stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] 2006 r., orzekający ponownie organ I instancji podniósł, iż wysokość opłaty z tytułu wprowadzania substancji zanieczyszczających do powietrza została ustalona na podstawie danych przedstawionych przez stronę, w oparciu o stawki opłat obowiązujące w dniu korzystania ze środowiska. Odnosząc się zaś do wskazówek organu odwoławczego, zawartych w kasatoryjnym orzeczeniu wskazano, że pismem z dnia 22 maja 2006 r., znak: [...], Związek Gmin [...] przekazał informację, iż rekultywację na terenie składowiska odpadów komunalnych w R. rozpoczęła Gmina N. w 2004 r., jako "sprawca zanieczyszczenia", na podstawie decyzji Starosty N. z dnia [...] 2003 r., znak: [...]. Natomiast Starostwo Powiatowe w N, pismem z dnia [....[ 2006r., znak: [...] przekazało projekt rekultywacji składowiska w R. oraz potwierdziło informację, iż rekultywację na terenie składowiska odpadów komunalnych w Rozwarzynie rozpoczęto na podstawie decyzji Starosty N. z dnia [...] 2003 r., znak: [...] przy czym odbiór jednej zrekultywowanej kwatery nr IV nastąpił w dniu [...] 2004 r. Organ zwrócił też uwagę, iż przekazane przez Dyrektora Delegatury Najwyższej Izby Kontroli w B. kopie protokołów kontroli Urzędu Miasta i Gminy w N. oraz Związku Gmin [...], w zakresie gospodarowania stałymi odpadami komunalnymi, w latach 1999 - 2001, przekazane pismem z dnia [...] 2006 r., znak: [...] nie potwierdzają informacji strony, iż w dniu 30 września 1998 r. nastąpiła rekultywacja kwatery składowiska, na której składowane były odpady "P." S. A. Ponadto organ ponownie potwierdził dotychczasowe ustalenie, iż strona przygotowując informację o rodzaju i ilości odpadów umieszczonych na składowisku odpadów oraz o czasie ich składowania za 2000 r., nie wykazała należytej staranności, ponieważ nawet jeżeli strona opierała się na tezie, iż w przedmiotowej informacji za 1999 r. nie należy wykazywać "stanu odpadów na początek roku kalendarzowego" z uwagi na rekultywację kwatery składowiska, na której zostały umieszczone odpady do 30 września 1998 r., to zastrzeżenia budzi fakt, że w informacji za 2000 r. nie wykazano "stanu na początek roku kalendarzowego", tj. ilości odpadów umieszczonych na składowisku po 30 września 1998 r. W konkluzji organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, iż do dnia 15 października 2003 r. nie zrekultywowano żadnej kwatery składowiska odpadów w Rozwarzynie, w związku z czym złożona przez stronę informacją o rodzaju i ilości odpadów umieszczonych na składowisku odpadów oraz o czasie ich składowania za 2000r., okazała się informacją nierzetelną, co zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o odpadach upoważnia do zastosowania stawki opłat powiększonej o 100 %. W odwołaniu od decyzji organu I instancji "P." S.A. z siedzibą w P. zarzuciły jej wydanie z naruszeniem art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach oraz naruszeniem prawa procesowego tj. art. 7 i art. 77 K.p.a. przez brak wszechstronnego zbadania sprawy, pominięcia okoliczności nieprawidłowości w zarządzaniu składowiskiem odpadów i nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący w sposób nierzetelny złożył informację o rekultywacji składowiska, wnosząc przy tym o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania. Motywując swoje stanowisko strona odwołująca, powołując się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 października 2005 r. (sygn. akt II SA/Bd 490/05) wskazała, że ocena materiału dowodowego jednoznacznie potwierdza, że nie można zarzucić stronie skarżącej złożenia nierzetelnej informacji, a ponadto, stosownie do wskazówek zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r., to organ I instancji powinien wykazać, czy z winy strony postępowania została złożona informacja w sposób nierzetelny i czy są podstawy do powiększenia opłaty o 100%. Odwołująca podniosła, że zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy w żaden sposób nie wykazał, że treść informacji podanej przez skarżącego do Urzędu Marszałkowskiego może być uznana za nierzetelną z winy leżącej po stronie ZNTK "P." S.A. Podniesiono również, że w ustawie o odpadach nie określono sposobu pozyskiwania informacji przez wytwarzającego odpady o wykonywaniu prac rekultywacyjnych, a zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy to zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany zawiadomić organ, który wyznaczył składowisko odpadów oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o zakończeniu eksploatacji i wykonaniu prac rekultywacyjnych. Zdaniem strony odwołującej nie można przyjąć, że podawane przez spółkę informacje na potrzeby ustalenia wysokości opłaty za składowanie odpadów są nierzetelne, ponieważ nawet jeżeli wystąpiły pewne nieścisłości w podanej przez stronę informacji, nie były one w żaden sposób zawinione, a wynikały z ogólnej sytuacji związanej z zarządzaniem składowiskiem odpadów (brak właściwego nadzoru, podawanie sprzecznych informacji, ogólny bałagan). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie przeprowadzonych do tej pory czynności wyjaśniających oraz całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego należy uznać, że "P." S.A. w N. nie dochował należytej staranności, wymaganej od przedsiębiorcy należycie dbającego o swoje interesy, w uzyskaniu informacji, iż składowisko odpadów w R. nie zostało poddane rekultywacji 30 września 1998 r. Zdaniem organu oparcie się przez skarżącą tylko na rzekomej ustnej informacji co do przeprowadzonej rekultywacji, nie popartej żadnym dowodem pisemnym ze strony podmiotów zarządzających składowiskiem odpadów jednoznacznie wskazuje na brak należytej staranności w działaniu i uzasadnia powiększenie opłaty o 100 % na podstawie przepisu art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach. Poza tym Kolegium zwróciło uwagę na błędne stanowisko strony odwołującej, wskazujące jakoby w wyroku z dnia 25 października 2005 r. (sygn. akt II SA/Bd 490/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że nie można zarzucić stronie skarżącej złożenia nierzetelnej informacji, albowiem co prawda Sąd uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, ale właśnie z powodu potrzeby zbadania w sposób bardziej wnikliwy; czy skarżąca zachowała należytą staranność przy składaniu nierzetelnej informacji, i czy można jej z tego powodu przypisać winę bądź niedbalstwo. Niezrozumiałym dla organu odwoławczego jest powoływanie się na przepis art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach, ponieważ na mocy przepisu art. 26 cyt. ustawy to na skarżącym ciążył obowiązek prawidłowego naliczenia i wpłacenia podatku z tytułu składowania odpadów i za czas ich składowania, a stosujący te przepisy marszałek województwa prawidłowo wywiązał się ze swoich obowiązków w zakresie nadzoru nad prawidłowością obliczenia i wniesienia przez skarżącą stosownej opłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy "P." S.A. z siedzibą w P. zarzuciły decyzji organy odwoławczego jej wydanie z naruszeniem art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach poprzez przyjęcie, że wystąpiła przesłanka podwyższenia stawki opłaty o 100 % i art. 355 § 1 K.c. przez przyjęcie, że skarżąca złożyła nierzetelną informację oraz naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. przez nie wykazanie, ze skarżąca w sposób nierzetelny złożyła informację o rekultywacji składowiska odpadów, a także naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. przez niepodanie przyczyn, z powodu których odmówiono wiarygodności twierdzeniom strony skarżącej. Argumentacja skarżącej spółki, uzasadniająca treść podniesionych zarzutów, jest w istocie analogiczna do podniesionej w odwołaniu od decyzji organu I instancji i zasadza się na stwierdzeniu, że nie można zarzucić stronie skarżącej złożenia nierzetelnej informacji o rekultywacji składowiska, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w żaden sposób nie wykazał, że treść informacji przekazanej do Urzędu Marszałkowskiego w T. mogła być uznana za nierzetelną z winy leżącej po stronie ZNTK "P." S.A. Zdaniem skarżącej, ocena staranności konkretnego podmiotu powinna opierać się na ustaleniu, czy w danej sytuacji uczynił zadość uzasadnionym oczekiwaniom, określonym w oparciu o zobiektyzowane mierniki, zgodnie z kryteriami staranności ostatecznie skonstruowanymi w oparciu o ogólny przepis art. 355 K.c. Ostatecznie podniesiono, że wszelkie zachowania skarżącego, w tym składane Urzędowi Marszałkowskiemu informacje, powinny być oceniane w kontekście ogólnej sytuacji, jaka panowała na składowisku odpadów w R. (niekompetencje zarządzającego, brak właściwego nadzoru, ogólny bałagan) i na tej podstawie dokonywać oceny co do stopnia ewentualnego zawinienia. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą ustalenia wysokości opłaty za składowanie odpadów na składowisku odpadów, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie zwrócić należy uwagę, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest weryfikacja rozstrzygnięć właściwych organów administracji publicznej pod względem legalności, w zakresie określenia opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska i wprowadzania w nim zmian należnych za okres do dnia 1 stycznia 2002 r., stosownie do postanowień art. 86 ustawy z dnia 30 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska w związku z art. 1 i 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw. Bez wątpienia "P." S.A. z siedzibą w P., są jednostką organizacyjną w rozumieniu cyt. powyżej przepisów, zobowiązaną do ponoszenia opłat z tytułu gospodarczego korzystania ze środowiska i wprowadzania w nim zmian przy jednoczesnym uwzględnieniu, że to podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego oraz przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane wykorzystane do ustalenia wysokości tych opłat. O ile jednak sam obowiązek ponoszenia przedmiotowych opłat i sposób ich wyliczania należą w niniejszej sprawie do bezspornych okoliczności, to właściwy spór dotyczy zasadności zastosowania przez właściwy organ zwiększenia wysokości stawki opłaty z tytułu gospodarczego korzystania ze środowiska i wprowadzania w nim zmian w związku ze stwierdzeniem niedopełnienia przez wytwarzającego odpady obowiązku prawidłowego naliczenia i uiszczenia opłaty. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w art. 33 ust. 2 i art. 29 ustawy o odpadach w razie niedopełnienia przez wytwarzającego odpady obowiązku złożenia informacji o rodzaju i ilości umieszczonych na składowisku odpadów oraz o czasie ich składowania lub złożenia informacji nierzetelnej, marszałek województwa, w drodze decyzji, określa wysokość opłaty na podstawie ustaleń dokonanych we własnym zakresie, stosując stawki opłat powiększone o 100%. Jak wynika z akt sprawy, do zastosowania przywołanego wyżej unormowania doszło wskutek powziętych przez organ wątpliwości natury merytorycznej, dotyczących danych na temat rekultywacji składowiska w R., przedstawionych przez stronę w informacji o rodzaju i ilości odpadów umieszczonych na składowisku odpadów oraz o czasie ich składowania w 1998 r., a także braku danych na temat rodzaju i ilości odpadów wykazanych jako stan na początek roku kalendarzowego w przedmiotowej informacji za lata 1999 – 2000. Prowadzone w sprawie postępowanie administracyjne, kilkakrotnie powtarzane na skutek dostrzeżonych w ramach instancyjnego nadzoru uchybień oraz stanowisko WSA w Bydgoszczy przedstawione w wyroku z dnia 25 października 2005 r. (sygn. akt II SA/Bd 490/05) pozwoliło na ustalenie, iż istotną dla rozstrzygnięcia sprawy kwestią jest stwierdzenie w sposób nie budzący wątpliwości okoliczności, czy z winy strony została złożona informacja co do rekultywacji składowiska odpadów w Swarożynie w sposób nierzetelny i czy są podstawy do powiększenia opłaty o 100% na podstawie przepisu art. 33 ust. 2 ustawy o odpadach. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela stanowisko organu I i II instancji, zgodnie z którym całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że "P." S.A. z siedzibą w P. nie dochował należytej staranności w ustaleniu i następnym wykorzystaniu, tak istotnej z punktu widzenia skutków, informacji na temat rekultywacji składowiska odpadów w dniu 30 września 1998 r. Dokonując tej oceny stosownie do postanowień art. 355 § 1 K.c. wskazującego, iż dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność), nie sposób pominąć tutaj kolejnej ważnej okoliczności; mianowicie zawodowego charakteru prowadzonej przez stronę skarżącą działalności, która jako profesjonalista podlega zaostrzonemu rygorowi w zakresie dopełnienia nałożonych obowiązków prawnych. O ile więc aktywność strony w procesie dochodzenia swoich praw przed organami administracji i sądami odpowiada wymaganiom stawianym profesjonalnym uczestnikom obrotu gospodarczego, to nie można tego odnieść do postawy zaprezentowanej w trakcie pozyskiwania informacji co do przeprowadzenia rekultywacji na składowisku odpadów w R. Oparcie się bowiem przez skarżącą tylko na rzekomej ustnej informacji telefonicznej, bez podania jednak daty rozmowy jak również nazwiska osoby udzielającej odpowiedzi, nie popartej przy tym żadnym dowodem pisemnym ze strony podmiotów zarządzających składowiskiem odpadów, jednoznacznie wskazuje na brak należytej staranności w działaniu i uzasadnia powiększenie opłaty o 100 % na podstawie przepisu art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach. Brak rzetelności w ustalaniu tak istotnych dla sprawy okoliczności jest tutaj ewidentny, zważywszy na przedstawione elementy stanu faktycznego i normatywny wzorzec wymaganej należytej staranności, którą winien się legitymować profesjonalny przedsiębiorca. W tym kontekście całkowicie nietrafny jest zarzut skargi wskazujący, iż w ustawie o odpadach nie określono sposobu pozyskiwania informacji przez wytwarzającego odpady o wykonywaniu prac rekultywacyjnych. Jakkolwiek w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa i zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem; należy jednak mieć na względzie zasadniczą różnicę pomiędzy weryfikowalnym, udokumentowanym środkiem dowodowym, a gołosłownym twierdzeniem, w żaden sposób nie potwierdzonym. Dla uzasadnienia kompletności przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, podkreślenia wymaga szereg czynności procesowych podjętych przez organ, związanych z wystąpieniem do właściwych organów o udostępnienie informacji przybliżających wiedzę na temat składowiska odpadów w R., szczególnie w kontekście jego rekultywacji. Podnoszone w skardze twierdzenia skarżącej, że informacja Związku Gmin[...] z dnia [...] 2006 r., pisma Starostwa Powiatowego z N. z dnia [...] 2006 r., protokoły z kontroli NIK przysłane wraz z pismem z dnia 9 października 2006 r., w żaden sposób nie wykazały, że treść podanej przez skarżącą informacji do Urzędu Marszałkowskiego może być uznana za nierzetelną z winy leżącej po stronie ZNTK "P." S.A., jest pozbawione jakichkolwiek podstaw i stoi w oczywistej sprzeczności z treścią przywołanych pism. Wszystkie bowiem organy i instytucje, które zostały poproszone o przedstawienie dodatkowych informacji, raportów i wyjaśnień bezspornie wskazują, iż 30 września 1998 r. nie doszło do rekultywacji kwatery składowiska, na którym znajdowały się odpady strony skarżącej oraz nie potrafią wyjaśnić skąd i na jakiej podstawie skarżąca uzyskała takie informacje. Argumentacja strony skarżącej odwołująca się do braku właściwego nadzoru nad zarządzającym składowiskiem i panującym w związku z tym ogólnym bałaganem, który mógł wpłynąć na nieprecyzyjność w zakresie ustalenia faktu dokonania rekultywacji, lecz pozbawioną zawinienia ze strony skarżącej spółki, nie ma znaczenia dla prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 26 ustawy o odpadach, to wytwarzający odpady jest obowiązany do naliczania i wnoszenia opłat za umieszczanie odpadów na składowisku odpadów oraz za czas ich składowania. Natomiast ewentualne wykonanie prac rekultywacyjnych, stosownie do unormowania zawartego w art. 24 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, zobowiązuje zarządzającego składowiskiem do zawiadomienia o wykonaniu tych prac organ, który wyznaczył składowisko odpadów, oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Brak takiego zawiadomienia ze strony zarządzającego, który miał miejsce w rozpatrywanej sprawie, przy jednoczesnym uwzględnieniu zaistnienia tej okoliczności przez wytwarzającego odpady podczas dokonywania obliczenia stosownej opłaty, skutkował prawidłową reakcją marszałka województwa, prawidłowo wywiązującego się ze swoich obowiązków w zakresie nadzoru nad prawidłowością obliczenia i wniesienia przez skarżącą opłat za składowanie odpadów na składowisku odpadów. W związku z tym, że złożona przez stronę informacją o rodzaju i ilości odpadów umieszczonych na składowisku odpadów oraz o czasie ich składowania za 2000 r., okazała się informacją nierzetelną, orzekający organ słusznie zastosował stawki opłat powiększone o 100%, zgodnie z art. 33 ust. 2 cyt. ustawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że materiał dowodowy został w przedmiotowej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, zaś stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego czy materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzonemu w niniejszej sprawie postępowaniu nie można zarzucić naruszenia art. 77 K.p.a. przez nie zebranie w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie go, bowiem analiza akt sprawy, w szczególności zgromadzonego materiału dowodowego nie potwierdza tego zarzutu. Dokonane ustalenia stanu faktycznego oparte zostały na materiale dowodowym cechującym się wykorzystaniem dostępnych w tym postępowaniu źródeł dowodowych. Ponadto stwierdzić należy, że prowadzone postępowanie toczyło się również w obrębie poszanowania zasady nakazującej zebranie w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego i rozpatrzenie go celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ administracji oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli – art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. Strona skarżąca miała bowiem możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.