II SA/Bd 426/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Brotkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2023 r., [...] Wójt Gminy R., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1094), a także § 3 ust. 1 pkt. 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019r., poz. 1839 z późn. zm.), w związku z art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775), po rozpatrzeniu wniosku M. B., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jednocześnie ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ewide[...], obręb S. , gm. R.". Organ I instancji orzekł mając na uwadze opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...], karty informacyjnej przedsięwzięcia (dalej też KIP), oceny oddziaływania na faunę i florę oraz obszary chronione planowanego przedsięwzięcia, sporządzoną na potrzeby niniejszej decyzji, po przeanalizowaniu zapisów art. 63 ust 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, a więc zbadaniu: rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczenia się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz po przeanalizowaniu rodzaju i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych powyżej. W odwołaniu od powyższej decyzji B. L. wniosła o jej uchylenie, wyrażając pogląd, że organ I instancji wykazał się w postępowaniu nadzwyczajnym brakiem bezstronności. Decyzją z dnia [...] marca 2024 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł m.in., że do wniosku inicjującego postępowanie dołączono Kartę informacyjną przedsięwzięcia; uproszczony wypis z rejestru gruntów dotyczący działki nr [...]; informację z Urzędu Gminy R. potwierdzającą, iż aktualnie Gmina R. nie posiada obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, natomiast zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego, działka nr [...] to tereny niezabudowane, położone w miejscowości S., w obrębie geodezyjnym S., gm. R., oznaczone jako strefa wiejska, podobszar rolniczy z obsługą rolną; mapę ewidencyjną w skali 1:5000 z zaznaczonymi - obszarem odległości 100 m od granicy inwestycji, granicą terenu inwestycji i rozmieszczeniem paneli fotowoltaicznych; mapę w skali 1:2000 z zaznaczonym obszarem odległości 100 m od granicy inwestycji oraz granicą terenu inwestycji. W aktach znajdują się ponadto uzupełnienia danych zawartych w Karcie, przekazanych na wezwanie RDOŚ w B. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Zarząd Zlewni we [...]. W ocenie Kolegium uznać należy, że znajdujący się w aktach sprawy wniosek spełnia niezbędne wymogi ustawowe wskazane w treści art. 74 ust. 1 ustawy. Ponadto wskazano, że etapem bezpośrednio następującym po złożeniu kompletnego wniosku powinno być ustalenie stron postępowania oraz zawiadomienie ich o toczącym się postępowaniu. Zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: . przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; . działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub . działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. W aktach sprawy znajdują się informacje o działkach, stanowiące podstawę ustalenia kręgu stron wymienionych w zawiadomieniu Wójta Gminy R. o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2023 r. W toku prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania uzyskano: . opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] kwietnia 2023 r., który stwierdził, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na warunki życia, pracy, bytowania oraz na zdrowie ludzi; . opinię Dyrektora Zarządu we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] z dnia [...] maja 2023 r., w której stwierdzono, że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazano przy tym na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określonych warunków i wymagań; . postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2023 r., który stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i zgodnie z treścią art. 64 ust. 3a ustawy wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymienionych warunków i wymagań. Kolegium zauważyło, że choć organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, to tymi opiniami nie jest związany i do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Jednocześnie podkreślono, że opinie, jako wydawane przez organy wyspecjalizowane, stanowią istotny element przy ocenie potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Dlatego nie sposób - bez wyraźnych przesłanek merytorycznych - pominąć ocen dokonanych przez te organy. W przedmiotowej sprawie wyspecjalizowane organy wyraziły zbieżne stanowiska, że w przypadku wnioskowanej inwestycji nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Organ I instancji podzielił pogląd organów specjalistycznych i po analizie zapisów zawartych w Karcie Informacyjnej przedsięwzięcia oraz mając na uwadze przedstawione uwarunkowania stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Organ wskazał na podstawy prowadzące do przywołanego stwierdzenia, a mianowicie: . wymienione wyżej opinie wskazujące na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, . Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia, . Ocenę oddziaływania na faunę i florę oraz obszary chronione planowanego przedsięwzięcia sporządzoną na potrzeby decyzji, . analizę zapisów art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej tj. rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczenia się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz analizę rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organów specjalistycznych podzielonego przez Wójta Gminy R., o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do zasięgniętych w sprawie opinii, Kolegium zauważyło, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. po przytoczeniu charakterystyki przedsięwzięcia wskazał, że z przedstawionej dokumentacji wynika, iż planowana inwestycja nie będzie powodować emisji hałasu i zanieczyszczeń do środowiska w trakcie jej eksploatacji. Lokalizacja inwestycji nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska naturalnego oraz zdrowia okolicznych mieszkańców. Inspektor podniósł, iż wziął pod uwagę kryteria, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Dyrektor Zarządu Zlewni we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] wyrażając opinię, że dla przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego, zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazał na konieczność określenia w decyzji 11 warunków i wymagań minimalizujących potencjalne oddziaływania inwestycji, które zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Uznano, że wskazane rozwiązania techniczne pozwolą zabezpieczyć środowisko gruntowo-wodne przed emisją substancji ropopochodnych do wód podziemnych. Ze względu na skalę, charakter i zakres przedmiotowego przedsięwzięcia stwierdzono, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie będzie stwarzać zagrożeń dla osiągnięcia celów środowiskowych jednolitych części wód, w tym odbywać się będzie w sposób zapewniający nienaruszalność przepisów prawnych dotyczących ochrony wód, określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza W.. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska orzekając w sprawie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wyraził swoje stanowisko w postanowieniu wydanym po przeanalizowaniu wniosku w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z załącznikami, w tym Kartą informacyjną przedsięwzięcia, uzupełnioną w dniach 6 i [...] czerwca 2023 r. Zgodnie z treścią art. 64 ust. 3a ustawy środowiskowej, RDOŚ wskazał istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (11 punktów), które zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. RDOŚ wskazał także wymagania dotyczące ochrony środowiska (2 punkty) oraz działania dotyczące unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (4 punkty), które przeniesiono do zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na podstawie przeprowadzonej analizy przedłożonej dokumentacji, w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia ustalono, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie będzie skutkować niekorzystnym wpływem na środowisko przyrodnicze i krajobraz, a przyjęte działania minimalizujące, wyeliminują zidentyfikowane zagrożenia względem stwierdzonych elementów środowiska przyrodniczego. Nie stwierdzono znaczącego negatywnego oddziaływania na obszary chronione, w tym obszary Natura 2000 i wskazano, że ocena oddziaływania na środowisko w zakresie ochrony przyrody i obszarów Natura 2000 nie jest wymagana. Podano, że na etapie analizowania zamierzenia, przy określaniu negatywnych oddziaływań, uwzględniono wzajemne powiązania poszczególnych elementów środowiska oraz interakcje pośrednie wynikające z tych powiązań. Analiza oddziaływania na środowisko objęła więc efekty skumulowane, związane z potencjalną degradacją kilku elementów środowiska. Biorąc to pod uwagę, RDOŚ w B. przeanalizował ryzyko wystąpienia efektu skumulowanego oddziaływania dla wnioskowanego przedsięwzięcia i uznał, że z uwagi na charakter inwestycji, nie będzie mieć miejsca znaczące oddziaływanie skumulowane. Uznano także, że zastosowanie zaproponowanych w przedłożonej Karcie informacyjnej przedsięwzięcia rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych, zapewni ochronę środowiska przed negatywnym oddziaływaniem zamierzenia, zarówno na etapie jego realizacji, jak i eksploatacji. Biorąc pod uwagę lokalizację, zakres i planowany sposób realizacji i eksploatacji inwestycji, w oparciu o art. 63 ustawy środowiskowej, RDOŚ w B. nie stwierdził konieczności przeprowadzenia dla przedmiotowego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Mając na uwadze powołane powyżej okoliczności, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2023 r., [...] w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla tego przedsięwzięcia odpowiada wymogom ustawowym, ponieważ organ rozpoznający sprawę, wydał ją mając na względzie stanowiska organów opiniujących, ale jednocześnie - dokonując samodzielnej analizy poszczególnych kryteriów z art. 63 ust 1 ustawy, dochodząc do wniosków tożsamych ze stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., Dyrektora Zarządu Zlewni we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...]. Stosownie do art. 85 ust 1 i ust 2 pkt 2 ustawy, uzasadnienie decyzji zawiera także informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Załącznikiem do powołanej decyzji, zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy, jest Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia. Planowana inwestycja zajmie powierzchnię do 1,9500 ha, poza gruntami ornymi RIIIb, nie wiąże się ze zniszczeniem lub naruszeniem terenów leśnych, podmokłych, bagiennych i torfowiskowych. Wskazano jednocześnie, że na podstawie analizy przedłożonej dokumentacji nie stwierdzono negatywnego wpływu w zakresie zachowania różnorodności biologicznej. Z uwagi na charakter inwestycji uznano, że nie będzie mieć miejsca znaczące oddziaływanie skumulowane. Oceniono, że budowa może wiązać się z okresowymi uciążliwościami związanymi z hałasem maszyn budowlanych, jednak przy odpowiedniej organizacji robót budowlanych, uciążliwości te powinny być zminimalizowane i nie powinny przekroczyć poziomów dopuszczalnych. Zastosowany sprzęt budowlany powinien mieć możliwie parametry ekologiczne. W czasie realizacji przedsięwzięcia może wystąpić pogorszenie jakości powietrza na obszarach w bezpośrednim sąsiedztwie robót. Przy odpowiedniej organizacji robót budowlanych, uciążliwości te powinny być zminimalizowane i nie powinny przekroczyć poziomów dopuszczalnych. Inwestycja nie należy do zakładu o zwiększonym bądź dużym ryzyku pojawienia się awarii przemysłowej, w związku z tym, nie ma konieczności określenia wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii. Ewentualna awaria projektowanej farmy fotowoltaicznej nie będzie zagrożeniem dla środowiska naturalnego. Skutkiem awarii może być jedynie ograniczenie produkcji energii lub ograniczenie, albo zaprzestanie przesyłu energii do sieci. Moduły fotowoltaiczne są mało palne i nie przyczyniają się szczególnie do natężenia ognia. Zdarzenia tego typu są zazwyczaj nagłe i trudne do przewidzenia, dlatego już na etapie projektowania podejmuje się stosowne kroki, celem skutecznego ograniczenia ich negatywnego oddziaływania na otaczające środowisko. Podano, że planowana inwestycja usytuowana jest na terenie, na którym nie występują obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary wybrzeży, obszary górskie lub leśne, obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników śródlądowych, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej. Dla analizowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na rodzaj, zakres i lokalizację przedsięwzięcia stwierdzono, że przy zastosowaniu rozwiązań opisanych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jego realizacja i eksploatacja nie wpływa na ryzyko nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza W.. Podano, że obszar, którego dotyczy wniosek pokrywa się z obszarem możliwego oddziaływania przedsięwzięcia i ze względu na ograniczone oddziaływanie inwestycji, nie przewiduje się negatywnego wpływu na mieszkańców gminy. Oceniono, że inwestycja nie spowoduje niekorzystnego oddziaływania na środowisko w stosunku do stanu istniejącego. Nie spowoduje dodatkowej wycinki zieleni, w tym drzew, nie wpłynie na zmianę stosunków wodnych, nie doprowadzi do pogorszenia jakości sanitarnej powietrza w stosunku do stanu aktualnego. Czas trwania oddziaływania odnosi się do czasu realizacji inwestycji. Zasięg oddziaływania przedsięwzięcia będzie miał charakter krótkotrwały, lokalny, ograniczony do terenu realizacji przedsięwzięcia, odwracalny. Jakość oraz zdolność do samooczyszczania środowiska, zasobów naturalnych i krajobrazowych zostaje zachowana. Projektowane przedsięwzięcie nie wpłynie na zwiększenie i złożoność oddziaływania na istniejącą infrastrukturę techniczną. Budowa urządzenia pod względem technologicznym nie jest złożona, jest to inwestycja lokalna, o krótkim czasie wykonania. W ramach planowanej inwestycji nie występują urządzenia emitujące hałas oraz emitujące zanieczyszczenia powietrza. W szczególności, w celu umożliwienia przemieszczania się małych zwierząt przez teren farmy, przewiduje się zastosowanie ogrodzenia z pozostawieniem minimum 20 cm wolnej przestrzeni od poziomu gruntu. Po wykonaniu prac montażowych, teren inwestycji zagospodarowany będzie jako biologicznie czynny, np. poprzez pozostawienie do naturalnej sukcesji, obsianie rodzimymi gatunkami traw lub użytkowanie rolnicze. W przypadku zastosowania transformatorów olejowych, w celu zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego przed ewentualnym awaryjnym wyciekiem oleju, pod każdym transformatorem należy wykonać szczelną misę olejową o pojemności pozwalającej pomieścić całą objętość oleju znajdującego się w transformatorze. W celu wyeliminowania możliwości powstania zjawiska oślepiania ptaków w locie, należy zastosować antyrefleksyjne powłoki pokrywające panele fotowoltaiczne. Ustalono, aby nie wprowadzać oświetlenia farmy fotowoltaicznej, dopuszczono zastosowanie oświetlenia włączanego tylko w przypadku detekcji ruchu, z wykorzystaniem źródła światła o niskiej emisji promieniowania UV (np. LED) oraz lampami skierowanymi w dół. Nakazano wprowadzić nasadzenia drzew i krzewów wzdłuż wschodniej oraz północnej granicy ogrodzenia inwestycji. W przypadku konieczności czyszczenia paneli fotowoltaicznych należy stosować metody bezwodne lub czystą wodą bez dodatku chemicznych środków czyszczących (z dopuszczeniem detergentów biodegradowalnych). To wszystko świadczy ostatecznie o tym, że przedsięwzięcie w kształcie przedstawionym przez Inwestora nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, zasadnie Wójt Gminy R. nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia objętego postępowaniem. W ocenie Kolegium materiał zgromadzony w aktach sprawy, a w szczególności Karta informacyjna przedsięwzięcia, wyjaśnienia strony przedłożone Regionalnemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w B., Dyrektorowi Zarządu Zlewni we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] oraz organowi I instancji były wystarczające do wydania decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W sprawie zasięgnięto opinie właściwych organów. W obowiązującym stanie faktycznym i prawnym nie znajdują zatem podstaw zgłaszane w toku postępowania wnioski o konieczności przedstawiania dodatkowych opinii i dowodów czy uzupełnienia informacji zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W skardze do Sądu B. L. zarzuciła decyzji organu odwoławczego jak i decyzji organu i instancji następujące naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy: . art. 7 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - dalej "k.p.a." przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, . art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. - przez nieustosunkowanie się przez organ II instancji do zarzutu Skarżącej sformułowanego w odwołaniu, brak adekwatnego uzasadnienia decyzji przejawiający się w niewyczerpującym i nieprzekonującym wyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia . art. 10 k.p.a. - przez odmowę Skarżącej udostępnienia materiału dowodowego . art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. - przez dowolną, a nie swobodną i wszechstronną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym uznanie za wiarygodne twierdzeń inwestora w sytuacji, gdy jego twierdzenia i dowody budzą poważne wątpliwości w zakresie ich prawdziwości i nie zostały poparte żadnymi badaniami naukowymi i twierdzeniami z literatury przedmiotu, . art. 138 § 2 i art. 136 § 1 k.p.a. - ponieważ organ II instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji w całości i nie przekazał jej do ponownego rozpatrzenia organowi I Instancji w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a nadto nie zlecił organowi I instancji przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Uzasadniając naruszenie art. 7 k.p.a., skarżąca podniosła, iż oba organy nie uwzględniły wniosków dowodowych i uwag złożonych przez nią i przyjęły za prawdziwe twierdzenia inwestora, nie zweryfikowały ich mimo, iż budzą one poważne wątpliwości w zakresie prawdziwości i nie zostały poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami, zaaprobowały kartę informacyjną przedsięwzięcia (KIP) zawierającej wady i nie podjęcie próby wyeliminowania wadliwości. Z obowiązku wnikliwiej weryfikacji przez organy danych zawartych KIP, w ocenie skarżącej nie zwalnia uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przez RDOŚ. Pozytywne stanowisko organu uzgadniającego nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie główne od samodzielnej oceny kompletności raportu, a także weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to organ główny odpowiada za wydanie rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej, organ I instancji w ogóle przemilczał wszystkie wnioski dowodowe, uwagi Skarżącej, przekazał je tylko inwestorowi, a ten uznał, że nie musi stronie nic udostępniać. Już samo to, że organ nie zareagował na wnioski dowodowe i pismo inwestora dowodzi zdaniem skarżącej, że w postępowaniu organ wziął stronę inwestora. Podobnie organ II instancji również w swojej decyzji przemilczał zgłaszane przez skarżącą zarzuty, podczas gdy rolą organu prowadzącego postępowanie jest stworzenie warunków umożliwiających stronie rzeczywiste i faktyczne skorzystanie z jej praw procesowych. Dotyczy to zwłaszcza tych przypadków, gdy wady KIP są skutkiem wadliwej wykładni przepisów prawa przez autora raportu lub jego nierzetelność może być stwierdzona w oparciu o zasady logiki, doświadczenie życiowe oraz wiedzę ogólną, którą powinny posiadać osoby wydające rozstrzygnięcia na etapie administracyjnym lub sądowoadministracyjnym (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji SKO, w ocenie skarżącej nie zawiera jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za tym, że rozpoznał sprawę merytorycznie, rzetelnie i bezstronnie. Podkreśliła, że decyzja organu odwoławczego sprowadza się w zasadzie, do opisu postępowania przed organem I Instancji i przytoczenia części twierdzeń wynikających z decyzji organu I instancji, podczas gdy rola organu lI instancji nie ogranicza się do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz ponownego rozpatrzenia sprawy, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania. Organ II instancji ograniczył się jedynie do skrótowego opisania przebiegu sprawy, zacytowania przepisów, które w jego ocenie znajdowały zastosowanie oraz do zdawkowego zaaprobowania stanowiska organu i instancji. Skarżąca zarzuciła, iż inwestor odmówił okazania dowodów, o które wnioskowała do organu I instancji uzasadniając, iż nie widzi podstaw. Jednocześnie wręcz odmawiał Skarżącej prawa do udziału w postępowaniu, mimo, że jest stroną, ponieważ samowolnie uznaje, że takie działania są niedopuszczalne. Organ I i II instancji w przekonaniu skarżącej nie dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach dokumentacji, w tym KIP, stanowiącej integralną część wniosku. Oba organy, jak i również RDOŚ nie zauważyły, że ustalenia oparte na przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów zostały uchylone obowiązującym obecnie rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), co potwierdza, że ani SKO, ani organ I instancji, ani RDOŚ, SANEPID i inne organy opiniujące w sprawie nie przeanalizowały rzetelnie całego materiału dostarczonego przez inwestora. SKO, w ocenie skarżącej nie poczyniło w istocie żadnych własnych ustaleń, ani rozważań, które wskazywałyby na ponowne przeanalizowanie całości sprawy. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wprost wynika, że organ ten nie zweryfikował w żaden sposób podanych w KIP informacji i nie dokonał ich samodzielnej oceny, by następnie stwierdzić, że skontrolowana decyzja organu I instancji jest prawidłowa. SKO nawet nie odniosło się do zarzutu Skarżącej w odwołaniu o braku bezstronności organu I instancji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi zwykle naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2024 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2023 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr: 139 położonej w obrębie S. w gminie R. przy jednoczesnym ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla niniejszego przedsięwzięcia. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy środowiskowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej). Przewidywana do realizacji inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów. Jak wynika z załączonej do wniosku KIP, powierzchnia terenu inwestycyjnego przeznaczonego pod zabudowę systemami fotowoltaicznymi wynosi do 1, 9500 ha. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Według art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria enumeratywnie wymienione w pkt 1-3 tego przepisu, a także mając na względzie wyszczególnione tam aspekty merytorycznej oceny danego kryterium. Przed wydaniem postanowienia organ jest zobligowany, na mocy art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej do zasięgnięcia opinii właściwych organów. Rolą organów orzekających i współdziałających w tym postępowaniu jest weryfikacja tych założeń pod względem ochrony środowiska. Celem tego postępowania jest bowiem zapobieżenie degradacji zasobów naturalnych i występowania emisji i innych uciążliwości, w tym wpływających na zdrowie i życie ludzkie. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana zarówno w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (obejmującej m.in. sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko), jak również w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tej drugiej sytuacji, a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Może również określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. (art. 84 ust. 1a ustawy). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 ustawy). Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii właściwych organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a ustawy środowiskowej (art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej). Zgodnie zaś z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a. powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie weryfikacji prawidłowości rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła sąd do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki – zarówno formalne, jak i merytoryczne – zostały spełnione. Przede wszystkim w toku postępowania uzyskano wymagane art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej opinie właściwych organów – RDOŚ, PPIS oraz Dyrektora Zarządu PGW. Przedstawione opinie wyrażają stanowisko o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Niezależnie od uzyskania opinii, Organ zobowiązany był do przedstawienia własnej oceny, czy w świetle warunków z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, konieczne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Warunkiem prawidłowo wydanej decyzji przez organ prowadzący postępowanie było dokonanie obiektywnej, wyważonej oceny KIP, stanowiącej zasadniczy dowód w sprawie, jak również oceny inwestycji w kontekście wszystkich uwarunkowań zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Wynika to wprost z art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, zatem są zobowiązane orzekać uwzględniając obowiązujący stan prawny. W ocenie Sądu organ wywiązał się z tego obowiązku. Przede wszystkim uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, zawiera bowiem szczegółowe i wyczerpujące informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, które organ uwzględnił dokonując analizy wniosku inwestora. Odnosząc się do każdego z kryteriów wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, organ doprecyzował je informacjami pozyskanymi z KIP i uwzględnił stanowiska wyrażone w opiniach właściwych organów. W związku z powyższym, zarzut i argumentacja skargi, podważające kompleksowość i rzetelność oceny stanu faktycznego organów opartych na opinii właściwych organów, nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku, zważywszy na obszerny wywód zaprezentowany w tym względzie w uzasadnieniu decyzji, a stanowiący wyraz dokonania przez organ własnej i swobodnej oceny KIP, niezależnie od opinii właściwych organów opartych na analizie KIP. Funkcjonowanie elektrowni fotowoltaicznej nie wpłynie negatywnie na środowisko, w tym nie będzie wiązało się z wykorzystaniem surowców oraz materiałów mogących mieć negatywny wpływ na środowisko, nie będzie stanowiło zagrożenia dla zdrowia okolicznych mieszkańców, ani nie wpłynie negatywnie na krajobraz kulturowy. Potencjalne negatywne oddziaływanie i uciążliwości, mogą wystąpić zasadniczo jedynie na etapie prowadzenia prac związanych z montażem instalacji i wykonaniem infrastruktury towarzyszącej, jednakże mając na względzie zaproponowane przez inwestora w KIP działania, mające na celu zminimalizowanie negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, zasadnie uznano, że skutki realizacji inwestycji nie powinny wpłynąć negatywnie na realizację celów środowiskowych. KIP zawiera ponadto szerokie uzasadnienie tezy o braku szkodliwości pola elektromagnetycznego na środowisko, w tym na zdrowie ludzi. Wobec braku w aktach sprawy dowodu przeciwnego, kwestionującego tą tezę – sporządzonego przez osobę posiadająca wiadomości specjalistyczne, nie można skutecznie zarzucić organom obu instancji dokonania w tym względzie wadliwej oceny dowodów. Wbrew postulatom skarżącej, organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do podważania z urzędu podstawowych danych zawartych w KIP ani podstaw do uwzględnienia w istocie gołosłownych zarzutów skarżącej wnioskującej o przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Niezbędne dane zostały bowiem poddane wystarczająco szczegółowej weryfikacji nie tylko na podstawie analizy treści KIP, lecz także w toku postępowań incydentalnych przed organami współdziałającymi. Strona skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnej opinii (ekspertyzy) specjalistycznej, która podważałaby ustalenia organów obu instancji dokonane m.in. na podstawie KIP. Nie zostały również choćby uwiarygodnione twierdzenia związane z wątpliwościami co do informacji tam zwartych albo o koniecznością dodatkowej weryfikacji tych informacji. Tego rodzaju dodatkowe dowody, weryfikujące dane zawarte w KIP mogą być przeprowadzone wyjątkowo, jeżeli istnieją istotne, uzasadnione i skonkretyzowane wątpliwości co do zgodności tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy. Wątpliwości te nie mogą służyć temu, by wymagać od organu samodzielnego dokonywania specjalistycznych ocen, jak również nie mogą mieć charakteru ogólnego lub być pozbawione konkretnego i przekonującego uzasadnienia. Jakkolwiek przedłożona przez wnioskodawcę, spełniająca wymogi wyznaczone w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej KIP jest dokumentem prywatnym, podlegającym swobodnej ocenie organów, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść, a także fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Podważenie jej ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do zawartych w KIP. Jeżeli więc strona postępowania – niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie – zmierza do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to jej obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie KIP, w sytuacji, gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (por.: np. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, skoro pozostałe zgromadzone w sprawie dowody nie stoją w oczywistej sprzeczności z KIP, przy uwzględnieniu pozytywnej weryfikacji organów opiniujących, trudno czynić organom zarzut w zakresie braku pozyskania specjalistycznej opinii biegłego, który miałby dodatkowo wypowiedzieć się w kwestii objętej treścią KIP. Stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że jest odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych, tak jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Zwrócić też należy uwagę, że art. 84 ust. 1a ustawy środowiskowej umożliwia organowi określenie warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c ustawy środowiskowej, lub nałożenie obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c ustawy środowiskowej, nie nakładając na organ w tym względzie bezwzględnej konieczności działania. Przepis ten ma zatem charakter fakultatywny. Resumując, sąd doszedł do wniosku, że decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Wydano je na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, w tym KIP i wymaganych ustawą opinii właściwych organów, które to dowody poddano należytej analizie, a następnie prawidłowo zastosowano właściwe unormowania prawa materialnego. Z kolei, jak już wskazano, przedstawione zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w złożonej skardze zarzuty nie mogły wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uznał także, że w sprawie nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Nadto, sporządzone uzasadnienie odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną i faktyczną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając zasady przekonywania. Podniesione zaś w skardze zarzuty w zasadniczej swej mierze, stanowią polemikę ze spójnymi ustaleniami organów obu instancji, nie znajdującą oparcia w materiale dowodowym, a ponadto forsującą jedynie interes faktyczny strony skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa Wobec tego, że sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, skargę oddalono na mocy art. 151 p.p.s.a.