II SA/Bd 426/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2025 r. [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. II SA/Bd 426/25 Uzasadnienie Pismem z [...] maja 2025 r. spółka F. sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: strona skarżąca, skarżąca spółka) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2025 r. [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Jak wynika z akt sprawy, skarga została wniesiona za pośrednictwem systemu e-Doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy zachodzą wszystkie przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, czyli wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawa do skutecznego złożenia skargi jako pisma procesowego do sądu administracyjnego (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2011, s. 399 i n.). Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 54 § 1a p.p.s.a., skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej organu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, elektroniczna skrzynka podawcza organu, to "dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego" (art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. 2024 r. poz. 1557, ze zm.) – dalej: u.i.d.p.) (por. postanowienia NSA: z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 4856/21 i z 12 czerwca 2025 r. sygn. akt I FSK 786/25, postanowienia WSA we Wrocławiu: z 7 marca 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 17/24 i z 9 maja 2025 r. sygn. akt 293/25, CBOSA). Według art. 16 ust. 1a u.i.d.p., podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, spełniającą standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnia jej obsługę, natomiast zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2024 r. poz. 1513 ze zm.) przez adres elektroniczny rozumieć należy oznaczenie systemu teleinformatycznego umożliwiające porozumiewanie się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności poczty elektronicznej. Elektroniczna skrzynka podawcza, wymagająca spełnienia standardów określonych i opublikowanych na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji nie jest zatem tożsama z jakimkolwiek adresem elektronicznym, czy "urzędową skrzynką mailową", a funkcjonalność elektronicznej skrzynki podawczej zasadniczo wiąże się z dostarczaniem dokumentów do tzw. podmiotu publicznego. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. 2018 r. poz. 180) – dalej: rozporządzenie, minister właściwy do spraw informatyzacji umożliwia podmiotom publicznym tworzenie elektronicznych skrzynek podawczych na ePUAP (skrót nazwy Elektroniczna Platforma Usług Administracji Publicznej – system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet w rozumieniu art. 3 pkt 13 u.i.d.p.). Natomiast utworzenie elektronicznej skrzynki podawczej na ePUAP oznacza upoważnienie ministra do obsługi doręczeń za pomocą ePUAP do podmiotów, o których mowa w ust. 1, i doręczeń realizowanych przez te podmioty (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). Doręczenia dokonywane za pomocą ePUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na ePUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. Za pomocą ePUAP możliwe jest przekazywanie doręczanych podmiotowi publicznemu dokumentów elektronicznych do jego systemu teleinformatycznego (§ 8 ust. 3 rozporządzenia). Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka wniosła skargę poprzez system e-Doręczenia z pominięciem skrzynki podawczej organu na platformie ePUAP. Tym samym, w świetle dotychczasowych rozważań oraz wobec treści art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a., brak było podstaw do uznania, że skarga została skutecznie wniesiona do sądu administracyjnego, skoro wniesienie nastąpiło za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, a nie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu udostępnionej na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP). Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.