II SA/Bd 427/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi M. W., R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zgody na remont obiektu mieszkalnego w częściach znajdujących się w pasach drogowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpoznaniu odwołania M. i R. W. od decyzji Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych i Dróg we W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] o odmowie wyrażenia zgody na remont budynku mieszkalnego położonego przy ul. W. we W. w częściach znajdujących się w pasach drogowych ulic S. i W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. We wniosku z dnia [...] listopada 2016 r. M. i R. W. zwrócili się do Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych o wyrażenie zgody na remont obiektów budowlanych, tj. budynku mieszkalnego położonego we W. przy ul. W. na działce numer [...] i [...] KM 69 oraz [...] KM 57, wskazując, że obecny stan techniczny budynku wymaga remontu, a załączona ocena techniczna dopuszcza remont przy wykorzystaniu istniejących ścian konstrukcyjnych budynku. Ponieważ budynek znajduje się częściowo w pasie drogowym strona uznała wniosek za zasadny. Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...], działając m.in. na podstawie art. 38 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz art. 3 pkt 6 - 8 ustawy Prawo budowlane odmówił wyrażenia zgody na remont budynku położonego przy ul. W. we W. w częściach znajdujących się w pasach drogowych ulic S. i W. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Według organu I instancji prawodawca uznaje, że jeżeli ich stan nie ulegnie modyfikacjom, to nie wystąpią również niepożądane efekty dla skuteczności zarządzania drogą, bądź ruchem drogowym. Art. 38 ust. 2 ww. ustawy pozwala jednocześnie na modyfikację stanu omawianych obiektów i urządzeń przez remont bądź przebudowę, zastrzegając kontrolę tych zmian przez zarządcę drogi. Organ wskazał, że ul. S. stanowi drogę powiatową. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach w przypadku dróg powiatowych powinny być usytuowane w odległości co najmniej 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Na podstawie danych zawartych w elektronicznym systemie ERGO (system prowadzący elektroniczną ewidencję infrastruktury drogowej, w tym elektroniczne książki dróg) stwierdzono, że odległość budynku usytuowanego przy ul. W. od krawędzi jezdni ulicy S. wynosi ok. 3 m. W związku z tym, według organu I instancji, na dzień wydawania decyzji nieruchomość p. W. narusza przepisy określone w powołanym artykule. W ocenie organu, zabudowanie w części znajdującej się na terenie pasów drogowych ulic W. i S. przyczynia się do zmniejszenia widoczności na skrzyżowaniu dla kierujących pojazdami oraz wymusza poruszanie się pieszych bliżej krawędzi jezdni drogi powiatowej, co wpływa na zmniejszenie bezpieczeństwa ruchu. Organ wyjaśnił, że przebudowa, bądź remont obiektu znajdującego się w pasie drogowym może nastąpić pod warunkiem uzyskania zgody organu administracji drogowej. W sytuacji, gdy planowane roboty budowlane objęte są obowiązkiem pozwolenia na budowę, wymaga się od inwestora uzgodnienia projektu budowlanego z zarządcą drogi. Organ rozpatrując przedłożony wniosek ocenia, czy opisane w nim roboty budowlane odpowiadają definicjom przebudowy lub remontu budowlanego określonym w przepisach ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy, przez pojęcie "przebudowa" należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Natomiast w myśl art. 3 pkt 8 tej ustawy, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Organ I instancji stwierdził, że p. W. zamierzają przeprowadzić remont przedmiotowego budynku zgodnie z danymi określonymi w ocenie stanu technicznego tj.: odtworzenia więźby dachowej i sufitu podwieszanego, nie obciążaniu ścian fundamentowych i konstrukcyjnych dodatkowymi obciążeniami, wbudowania /wykonania/ nadproży, zwieńczenia ścian zewnętrznych wieńcem żelbetowym z zachowaniem wysokości budynku do kalenicy. Organ przytoczył art. 38 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w myśl którego przebudowa lub remont obiektów budowlanych lub urządzeń o których mowa w ust. 1 wymaga zgody zarządcy drogi, a w przypadku gdy planowane roboty są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, również uzgodnienia projektu budowlanego. Organ stwierdził, że wymienione prace budowlane nie odpowiadają definicjom "przebudowy ani remontu" określonym w ustawie Prawo budowlane. Od decyzji organu I instancji odwołanie wnieśli M. i R. W., zarzucając naruszenie: art. 7, 77, 80 k.p.a. przez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w wyniku czego została wydana błędna decyzja, art. 38 ust 1 ustawy o drogach publicznych przez dokonanie wadliwej i niepełnej analizy stanu faktycznego i prawnego, art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez pozbawienie odwołujących się możliwości wypełnienia obowiązku polegającego na użytkowaniu obiektu zgodnie z przeznaczeniem oraz utrzymaniu go w należytym stanie technicznymi estetycznym, w szczególności, w zakresie spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa użytkowania, możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego, art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że zamierzone prace budowlane nie stanowią "remontu". Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 127 k.p.a. wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez wyrażenie zgody na remont budynku mieszkalnego położonego przy ul. W. we W. w częściach znajdujących się w pasach drogowych ulic S. i W. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżoną, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie istotne jest wyłącznie to, czy doprowadzenie budynku do stanu pozwalającego na jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem i konieczne do wykonania tego roboty budowlane zakwalifikować można jako remont budynku czy też nie. Jeżeli bowiem nie mamy do czynienia z remontem lub przebudową to nie może mieć zastosowania art. 38 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, który dotyczy jedynie zgody na remont lub przebudowę. Wnioskodawca podnosił, że prace zmierzają do odtworzenia stanu istniejącego, nie powodującego zmian w zakresie usytuowania budynku i stanowią prace remontowe w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy prawo budowlane. Stosownie do art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem budynku rozumie się taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wychodząc już tylko z tej definicji organ uznał, że w sprawie nie może być mowy o remoncie budynku, albowiem jak wynika z akt sprawy tj. protokołu oględzin oraz zdjęć nieruchomości wykonanych do tego protokołu i opinii technicznej załączonej przez stronę, obiekt ten nie posiada dachu ani części ścian. Nie spełnia więc kryterium budynku w rozumieniu prawa budowlanego. Remont musi być wykonywany w istniejącym budynku, co wyklucza z góry brak takiego obiektu w całości lub części. Przy remoncie, obiekt jemu poddany zazwyczaj jest jeszcze użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a remont ma zapobiec na przyszłość jego degradacji fizycznej i technicznej, nadmiernemu i zbyt szybkiemu zużyciu. Aby można było mówić o remoncie musi istnieć remontowany obiekt, dlatego też przy remoncie następuje zazwyczaj wymiana poszczególnych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi. Ponadto, w przedmiotowej sprawie, jak wynika z powołanej oceny technicznej, niezbędne byłoby wykonanie wieńca żelbetowego oraz nowego dachu oraz wielu innych robót, których nie da się kwalifikować jako remontu. Prace te są tak zasadnicze i dotyczą konstrukcji obiektu, że nie jest możliwe by odbywały się bez projektu budowlanego i w ramach robót budowlanych. Na poparcie prezentowanego stanowiska organ przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ wskazał, że w jego ocenie, takie naruszenie nie zachodzi, gdyż organ w oparciu o ten przepis nie rozstrzyga co do zgody na remont. Nadto strona może wypełnić obowiązek wynikający z tego przepisu dokonując czynności właściwe dla procedury prawa budowlanego właściwej dla rodzaju robót. W ocenie Kolegium nie ma też znaczenia dla sprawy podnoszona w odwołaniu okoliczność, że pas drogowy nie jest drogą, bo nie znajdują się na nim elementy infrastruktury drogowej. Twierdzenie takie nie ma oparcia w dowodach. Droga stanowi jedną działkę, na której urządzona jest jezdnia oraz pozostałe elementy pasa drogowego, co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy mapy z książki drogi z zaznaczonymi elementami pasa drogowego oraz granicami tego pasa. Nie mają również znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie dotyczące bezpieczeństwa i zagrożenia ruchu albowiem miałoby to znaczenie, gdyby odmowa wydania zezwolenia była uwarunkowana innymi przesłankami niż określone w ust. 2 art. 38 ustawy o drogach publicznych. Skargę do Sądu złożyli M. i R. W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów sądowych według norm przepisanych. Skarżący zarzucili naruszenie: - art. 38 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu iż zakres prac wskazanych w ocenie stanu technicznego budynku mieszkalnego nie mieści się w zakresie pojęcia remont; - art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez pozbawienie skarżących możliwości wypełnienia obowiązku polegającego na użytkowaniu posiadanego obiektu zgodnie z przeznaczeniem oraz utrzymaniu go w należytym stanie technicznym, w szczególności, w zakresie spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa użytkowania i możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego; - art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w wyniku czego została wydana błędna decyzja w sprawie. Skarżący podkreślili, że odmowa wyrażenia zgody na remont budynku pozbawia ich możliwości użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem oraz utrzymania go w należytym stanie technicznym i estetycznym, w szczególności, w zakresie spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych i Dróg we W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] o odmowie wyrażenia zgody na remont budynku mieszkalnego położonego przy ul. W. we W. w częściach znajdujących się w pasach drogowych ulic S. i W. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy wyjaśnienia, czy zakres robót objęty wnioskiem skarżącego o zgodę na remont istniejącego obiektu budowlanego zarządcy drogi na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o drogach publicznych jest remontem, czy tak jak organ twierdzi odbudową w rozumieniu przepisów ustawy prawo budowlane. Wyjaśnienie powyższej kwestii jest kluczowe w przedmiotowej sprawie, ponieważ odbudowa obiektu będzie pozostawała w sprzeczności z przepisem art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten stanowi, że istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że obiekt budowlany jest usytuowany częściowo w pasie drogowym. Odbudowa obiektu nie będzie równoznaczna z dotychczasowym jego stanem, istniejącym w pasie drogowym. Poza tym odbudowa nie jest objęta zgodą, o której jest mowa w art. 38 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten dotyczy wyłącznie przebudowy i remontu, stanowiąc, że przebudowa lub remont obiektów budowlanych lub urządzeń, o których mowa w ust. 1 a więc istniejących w pasie drogowym, które mogą pozostać w dotychczasowym stanie, wymaga zgody zarządcy drogi, a w przypadku gdy planowane roboty są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, również uzgodnienia projektu budowlanego. Jak wynika z brzmienia art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, przepis ten odnosi się do obiektów budowlanych i urządzeń, które były zlokalizowane w pasie drogowym w dniu wejścia w życie tejże ustawy, bądź znalazły się w pasie drogowym później, w wyniku zmian dotyczących samego pasa drogowego, a zatem obiektów istniejących (uprzednio zlokalizowanych) w pasie drogowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 53/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 892/11). Z akt sprawy wynika, że ze względu na zły stan techniczny istniejącego obiektu, brak dachu, fragmentów ścian, skarżący wystąpił o zgodę w oparciu o powyższy przepis traktując zakres prac do wykonania jako remont. W ocenie Sądu, dokumentacja odzwierciedlająca istniejący stan obiektu wyklucza potraktowanie całości robót jako remontu czy też bieżącej konserwacji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 281/11 naprawa lub wymiana wszystkich elementów budynku w praktyce oznaczają jego rozbiórkę w znacznej części lub w całości i ponowne wzniesienie obiektu przy zastosowaniu nowych innych wyrobów budowlanych, niż użyto w stanie pierwotnym, nie może być rozumiane jako remont. Rekonstrukcja obiektu budowlanego, podobnie jak rewaloryzacja, czy rewitalizacja, z uwagi na wymagany zakres wykonanych robót budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego oznaczają budowę obiektu budowlanego. Roboty budowlane polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych i odbudowie mają dwie wspólne cechy: prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu przy użyciu wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Różny natomiast jest zakres wykonywanych robót budowlanych. W przypadku remontu odtworzenie stanu pierwotnego budowlanego wymaga napraw, wymiany lub odnowienia niektórych tylko elementów obiektu w przeciwieństwie do odbudowy, kiedy ten zakres jest znacznie szerszy. Poza tym w przypadku remontu obiekt jemu poddany zazwyczaj jest jeszcze użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a remont ma zapobiec na przyszłość jego degradacji fizycznej i technicznej, nadmiernemu, zbyt szybkiemu zużyciu. Natomiast obiekt budowlany wymagający odbudowy, najczęściej w całości lub w części, nie spełnia już swych funkcji użytkowych z uwagi na nadmierne zużycie lub zniszczenie swej substancji (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 527/13). Kierując się powyższymi uwagami stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z wyremontowaniem starego zniszczonego, zachowanego fragmentarycznie obiektu, lecz z jego odbudową. Z tego też względu przepis art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych nie znajdzie w przedmiotowej sprawie zastosowania. Jak wskazano powyżej, przepis ten dotyczy natomiast obiektów, które były już zlokalizowane w pasie drogowym w dniu wejścia w życie ustawy o drogach publicznych (tj. w dniu 30 września 1985 r.) lub też znalazły się w pasie drogowym w wyniku zmian dotyczących samego pasa. W rozpoznawanej sprawie sytuacje takie nie zachodzą, ponieważ zakres prac stanowi odbudowę budynku mieszkalnego. Jeśli natomiast chodzi o regulację wynikającą z art. 38 ust. 3 ww. ustawy to dopuszcza ona lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ale możliwość taką przewiduje tylko dla szczególnie uzasadnionych przypadków i uzależnia od uzyskania zezwolenia na to właściwego zarządcy drogi. Przedmiotowa sprawa nie dotyczy postępowania w tym przedmiocie. W ocenie Sądu, całkowicie niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332). Wskazane powyżej przepisy określają obowiązki właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-7 ustawy Prawo budowlane. Analiza akt i dokumentacji fotograficznej przedmiotowej sprawy potwierdza, że obiekt budowlany objęty wnioskiem o wyrażenie zgody w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o drogach publicznych jest zniszczony. Budynek jest w złym stanie technicznym, nie posiada więźby dachowej, część ścian konstrukcyjnych wymaga nadbudowania (protokół oględzin ulicy z dnia [...] listopada 2016 r.). Z oceny stanu technicznego budynku mieszkalnego wykonanej na zlecenie skarżących przez F. A. B. up. w specjalności Konstrukcyjno-Budowlanej Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. potwierdzony został zły stan techniczny obiektu. W uwagach końcowych ekspertyzy wskazano na to, że właściciele budynku wykonali zalecenia protokołu kontroli PINB z dnia [...] września 2015 r. Obecny stan budynku (ścian) nie stanowi zagrożenia dla przebywających na terenie nieruchomości oraz dla ruchu pieszego oraz uczestników ruchu drogowego. Teren budynku wygrodzono i wyposażono w tablice ostrzegawcze. Z powyższego wynika, że obiekt był kontrolowany przez organy nadzoru budowlanego. Natomiast zarządca drogi w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o drogach publicznych nie jest organem uprawnionym do kontrolowania przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, ponieważ na podstawie art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane są to zadania organów nadzoru budowlanego. Wobec powyższego, odmowa wyrażenia zgody na remont budynku mieszkalnego w przedmiotowej sprawie odpowiada przepisom prawa. Z powyższych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.