II SA/Bd 434/10

13 lipca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie WSA: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2010r. sprawy ze skargi B.P. i K.P. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2010r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego oddala skargę. II SA/Bd 434/10 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59 f ust. 1 i art. 59 g ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) w zw. z art. 123 Kpa wymierzył B. i K. P. karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce o nr geod. [...], w miejscowości K., ul. W. [...], w wysokości 10 000 zł. Składając odwołanie B. i K. P. stwierdzili, że zostali niesłusznie ukarani i zastosowano wobec nich zbyt rygorystyczne przepisy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z 24 [...][...] na podstawie art. 123 w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 57 ust. 7, art. 59 f ust. 1 art. 59 g ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie wskazując, że przystąpienie do użytkowania bez wymaganego prawem zgłoszenia i decyzji o pozwoleniu na użytkowanie musiało skutkować wydaniem zaskarżonego postanowienia i że skarżący nie wnieśli odwołania od ostatecznej decyzji z 1 lipca 2009 r. odmawiającej pozwolenia na użytkowanie. Składając skargę skarżący zarzucili naruszenie art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 105 § 1 Kpa oraz art. 54 i art. 59 ust. 2 i 3 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Odpowiadając na skargę odwołując się do uzasadnienia swego postanowienia organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc to do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zadaniem Sądu było zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz zgodności z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. dalej w skrócie: Prawo budowlane). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy tymczasem wynika, że skarżący przystąpili do budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem wbudowanym, w oparciu o decyzję ostateczną Starosty T. z dnia [...] znak: [...]. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenie na budowę oraz - co należy podkreślić w kontekście zarzutów podniesionych na rozprawie określono kategorię obiektu. Z akt wynika także, że pismem z dnia [...] skarżący zawiadomili powiatowy organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy i wnioskowali o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W oparciu o złożony wniosek, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. dokonał w dniu [...] kontroli obowiązkowej, która wykazała między innymi, że nie wszystkie roboty budowlane, objęte pozwoleniem na budowę zostały wykonane. Z akt wynika także, że decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanym w m. Kopanino na działce nr [...]. Skarżący otrzymali powyższą decyzję i nie wnieśli odwołania, wobec czego stała się ona ostateczna. Z akt wynika również, że w dniu [...] do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. wpłynęło pismo informujące o przystąpieniu przez B. i K. P. do użytkowania: budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w miejscowości K. gm. L. na działce o nr geodezyjnym [...]. W związku z powyższym dnia [...] przeprowadzona została przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. kontrola. Z czynności kontrolnych spisany został protokół. Wynika z niego, że stwierdzono użytkowanie obiektu bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Kontrolowane pomieszczenia budynku były umeblowane, wyposażone w sprzęt niezbędny do prawidłowego funkcjonowania, w tym wyposażenie kuchenne i łazienkowe. Inwestorzy B. i K. P. podczas kontroli potwierdzili, że użytkują przedmiotowy budynek mieszkalny od miesiąca lipca 2009 r. Jest więc oczywiste, że skarżący przystąpili do użytkowania obiektu wbrew odmownej decyzji powołanego do rozstrzygnięcia w tej sprawie organu. Z przepisów Prawa budowlanego wynika natomiast w sposób jednoznaczny, że użytkowanie wzniesionego obiektu budowlanego dopuszczalne jest dopiero po wydaniu pozwolenia na użytkowanie. Jest zaś poza sporem, że skarżący takiego pozwolenia nie posiadali: wprost przeciwnie: skarżący posiadali decyzję odmowną! Pozbawione jest więc znaczenia prawnego tłumaczenie, że organ nie wniósł sprzeciwu wobec ich pierwszego zgłoszenia. Zauważyć bowiem należy, że skarżący wycofali je a postępowanie toczyło się z ich nowego, drugiego zgłoszenia złożonego w dniu [...]. I właśnie to postępowanie zostało zakończone decyzją odmowną z dnia [...], którą – co istotne - skarżący nie zaskarżyli. Skarżący mając więc świadomość odmowy wydania pozwolenia przystąpili do użytkowania wniesionego obiektu. W tej sytuacji organ był uprawniony, a nawet wręcz zobowiązany do podjęcia stosownych działań, finałem których było postanowienie, w którym w oparciu o prawidłowo wskazane przepisy wymierzono karę pieniężną w kwocie 10.000 zł, utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem. Chybione są także podniesione na rozprawie przez pełnomocnika skarżących zarzuty dotyczące wielkości orzeczonej kary, wywodzącego na rozprawie, że wymierzając karę " nie zachowano zasady proporcjonalności." W związku z tym należy zauważyć, że według przepisów Prawa budowlanego wielkość kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, organu nadzoru budowlanego jest wyliczana w oparciu o zasady wskazane w przepisie art. 59f w związku z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Według tych przepisów do wyliczenia wysokości kwoty kary stosuje się iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii (k) i współczynnik powierzchni obiektu budowlanego (w), przy czym stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu zgodnie z przepisem art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane tzn. wysokość opłaty wynosi = s x k x w x 10. Stawka opłaty (s) stosownie do przepisu z art. 59 f ust. 2 Prawa budowlanego wynosi 500 zł. Współczynnik kategorii obiektu (k) oraz współczynnik właściwy dla wielkości obiektu (w) określa załącznik do ustawy Prawo budowlane. Dla kategorii I – budynki mieszkalne jednorodzinne współczynnik wynosi k = 2 i odpowiednio współczynnik powierzchni (w) dla przedmiotowego obiektu wynosi = 1,0. W tej sytuacji kara z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego będzie wynosić 500 zł x 2 x 1,0 x 10 = 10 000 zł. Tak więc organ ustalając wysokość kary w myśl tych przepisów nie ma żadnego luzu decyzyjnego, nie jest to pozostawienie dowolnemu uznaniu organu, lecz jest ściśle, precyzyjnie określone przez ustawodawcę i orzekając karę w kwocie 10.000 zł organ nie naruszył obowiązującego prawa. Reasumując należy stwierdzić, że wydając zaskarżone postanowienie organ nie naruszył obowiązującego prawa i dlatego wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 ust. 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalono.