II SA/Bd 462/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. Z. na orzeczenie Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary ostrzeżenia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie Komendanta [...] Policji w B. nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Orzeczeniem powyższym organ uchylił orzeczenie Komendanta [...] Policji w G. nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie uznania winnym i wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oraz przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący wniósł ponadto o rozważenie możliwości zwrócenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie uchwały w składzie poszerzonym i udzielenie odpowiedzi na pytanie czy: "orzeczenie dyscyplinarne wydane w trybie art. 134n ust. 4 pkt 3 ma charakter kończącego postępowanie dyscyplinarne w rozumieniu art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolisty Dz.U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.) – można pomocniczo uznać za takie, o którym mowa w kontekście art. 16 § 1 kpa i który może mieć zastosowanie odpowiednie i zgodnie z którym ostateczną decyzją (tutaj orzeczeniem dyscyplinarnym) jest to wydane przez organ dyscyplinarny II instancji". W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji w B. wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem organu zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania dyscyplinarnego i tym samym nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako "ppsa". Stosownie do ww. przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Takim przepisem jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.) powoływanej dalej jako "ustawa", który przewiduje, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten dopuszcza możliwość zaskarżenia w tym trybie jedynie orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowany przez organ w odpowiedzi na skargę pogląd, że zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] marca 2014 r. uchylające orzeczenie Komendanta [...] Policji w G. z dnia [...] lutego 2014 r. i przekazujące sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia nie kończy postępowania dyscyplinarnego, bowiem nie załatwia ostatecznie sprawy i tym samym nie przysługuje na nie skarga do sadu administracyjnego. Podkreślenia bowiem wymaga, że tryb postępowanie dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy policji jest ściśle uregulowany w przepisach rozdziału 10 ustawy. Żaden z przepisów tego rozdziału nie odsyła do odpowiedniego stosowania w tym postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 135p ust. 1 ustawy w zakresie w niej nieuregulowanym, do postępowania dyscyplinarnego odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego dotyczących wezwań, terminów i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Nie można zatem na grunt tego postępowania przenieść wprost ogólnych zasad dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji brak jest podstawy prawnej umożliwiającej złożenie skargi na to orzeczenie (vide: postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OZ 666/13, postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 13 marca 2014 sygn. II SA/Bk127/14 dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Skoro więc orzeczenie Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] marca 2014 r. nie kończyło postępowania dyscyplinarnego, to tym samym nie przysługiwała skarżącemu możliwość wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa uznając skargę za niedopuszczalną orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o rozważenie możliwości zwrócenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie uchwały w składzie poszerzonym, wskazać należy, że przepisy ppsa przewidują jedynie możliwość przedstawienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie podziela stanowiska zajętego przez Naczelny Sad Administracyjny w poprzednio podjętej już uchwale (art. 269 § 1 ppsa). Nie przewidują jednak możliwości wystąpienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z inicjatywą uchwałodawczą. Zgodnie z art. 264 § 2 ppsa uchwały, o których mowa w art. 15 § 1 pkt 2 ppsa (mające na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych); Naczelny Sąd Administracyjny podejmuje na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, a uchwały, o których mowa w art. 15 § 1 pkt 3 ppsa (zawierające rozstrzygnięcie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej); na podstawie postanowienia składu orzekającego.