II SA/Bd 470/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska(spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Burmistrz Miasta K., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.), umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] operatora [...] na terenie działki [...] przy ul. D., w obrębie ewidenc. miasta K. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] maja 2010 r., na wniosek R. W. zostało wszczęte postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i opisał przebieg postępowania w sprawie. Podkreślił, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (opinia z dnia [...] czerwca 2011 r.) oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. (opinia z [...] lipca 2011 r.), po zapoznaniu się z charakterystyką zamierzenia oraz kartą informacyjną przedsięwzięcia zgodnie i jednoznacznie stwierdzili, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem wymienionym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), wobec czego brak jest podstawy prawnej do prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ przytaczając treść przepisów art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn.zm.), wskazał, że katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawiera § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), natomiast przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 tego rozporządzenia. W ocenie organu, jeżeli planowane przedsięwzięcie stanowi tzw. przedsięwzięcie podprogowe tj. przedsięwzięcie rodzajowo tożsame z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko, ale nie osiągające wartości progowych, brak jest podstaw do wydania decyzji środowiskowej. W takim przypadku, zdaniem Burmistrz K., postępowanie wszczęte na wniosek winno zostać umorzone, wobec jego bezprzedmiotowości, zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. brak bowiem przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisu prawa materialnego o obowiązkach lub uprawnieniach indywidualnego podmiotu. W przedmiocie kwalifikowalności masztów telefonii Burmistrz K. wskazał, że zgodnie z przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g ww. rozporządzenia podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Przy czym dla kwalifikacji tej nie ma znaczenia obecność w pobliży innych anten. W ocenie organu z załączonej karty informacyjnej przedsięwzięcia, w tym wyrysu mapy wynika, że w promieniu 150m od projektowanej lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] w mieście K., brak jest zlokalizowanych budynków mieszkalnych. Na terenie działki [...] znajduje się oczyszczalnia ścieków w K., obiekt ten nie znajduje się w zakresie oddziaływania osi głównej wiązki, a oddziaływanie przedsięwzięcia na obiekt nie będzie przekraczało poziomów dopuszczalnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Organ stwierdził ponadto, że dla anten sektorowych pracujących w paśmie UMTS2100 i GSMJ900 równoważna moc promieniowana izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000W a nie więcej niż 5000W. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek jak i maksymalnych pochyleń wiązek brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 150m od środka elektrycznego anteny na kierunku głównej wiązki promieniowania. Odwołując się także do "posiadanego materiału" organ wskazał, że analizując oddziaływanie w pozostałych kierunkach "wzdłuż", nie tylko na osi głównej wiązki promieniowania z uwzględnieniem wszystkich kierunków oddziaływania dla każdej z anten, na działki znajdujące się w pobliżu, w tym ewentualnej wysokościowej możliwości zabudowy działek wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkania. Reasumując organ stwierdził, że z analizy materiału w sprawie, załączonej dokumentacji technicznej oraz wniosku inwestora wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia, w świetle obowiązujących przepisów prawa i poglądów doktryny, planowane przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć tzw. podprogowych, bowiem nie osiąga swoimi parametrami wyznaczników z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Oznacza to brak podstawy do przeprowadzenia postępowania środowiskowego. W odwołaniu od powyższej decyzji S. S. wniósł o jej uchylenie, argumentując, że na działce na której planowane jest przedsięwzięcie jest już zlokalizowana jedna wieża telefonii komórkowej, która zdaniem odwołującego się została wybudowana nielegalnie. Odwołujący się podkreślił negatywne oddziaływanie istniejącej wieży na prowadzoną działalność rolniczą - konieczność zmiany profilu produkcji, zmianę w zachowaniu ptaków w pobliżu wieży oraz spadek wartości nieruchomości. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję. W ocenie Kolegium, na postawie wskazanych przepisów oraz akt zgromadzonych w sprawie, organ I instancji prawidłowo ustalił, że planowane przedsięwzięcie nie mieści się w żadnym z wymaganych prawem stanów faktycznych, dla których ustawodawca przewidział obowiązek wydania decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, bowiem w promieniu 150 m od środka elektrycznego przedmiotowych anten, na kierunkach głównych wiązek promieniowania, nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Ustalono, że zarówno dla minimalnych, jak i maksymalnych pochyleń wiązek, w podanej wyżej odległości, brak występowania miejsc dostępnych dla ludności, rozumianych jako wszelkie miejsca, za wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest niemożliwy, zabroniony, utrudniony lub wymaga posługiwania się sprzętem technicznym. Organ dokonał przy tym analizy nie tylko "na osi" wiązki, ale również w pozostałych kierunkach "wzdłuż" głównej wiązki promieniowania z uwzględnieniem wszystkich kierunków oddziaływania, dla każdej z anten, na działkach znajdujących się w pobliżu, w tym ewentualnej wysokościowej możliwości zabudowy działek. Z analizy tej wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych, określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi, nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkania - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). W promieniu 150 m od projektowanej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w mieście K. nie ma też zabudowy mieszkaniowej. Powyższe oznacza, iż istotne dla sprawy parametry techniczne przedsięwzięcia nie mieszczą się w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa. To zaś pociąga za sobą konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, o czym organ I instancji prawidłowo orzekł. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, dotyczącego negatywnego wpływu istniejącej już wieży na prowadzoną przez odwołującego się hodowlę trzody chlewnej, w tym zmniejszającą się ilość osobników w miocie, organ odwoławczy ocenił, iż nie mógł on odnieść zamierzonego skutku. Odwołujący się nie powołał bowiem na podawane okoliczności żadnego dowodu, a także nie wykazał, by miały one jakikolwiek związek z inwestycją objętą niniejszą sprawą, w szczególności, by wynikało z nich, że organ wadliwie ustalił stan faktyczny, w tym okoliczności mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Jak podniesiono, zarzuty tego typu, nie poparte argumentacją znajdującą umocowanie w jakimkolwiek opracowaniu przygotowanym przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia fachowe w tym zakresie, a będące jedynie domysłami, czy wyrazem niezadowolenia lub nie popartym dowodami sprzeciwem wobec planowanej inwestycji, nie mogą być uznane za wystarczające do podważenia ustalonego stanu faktycznego. Ponadto nie mają one znaczenia w niniejszym postępowaniu, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, wynikającą z innych przyczyn. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. (pismo z dnia [...] kwietnia 2012 r.) S. S. zakwestionował powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] stycznia 2012r. Skarżący podtrzymał zarzuty odwołania oraz jego argumentację, twierdząc, iż mająca już miejsce w sąsiedztwie obecność obiektu tego samego typu co planowany, pociąga za sobą liczne uciążliwości dla mieszkańców oraz ma wpływ na środowisko, m.in.: powoduje spadek zainteresowania okolicznymi działkami budowlanymi, jest przyczyną nienaturalnego zachowania ptaków (ptaki mijają metalową wieżę dużym łukiem, zmieniają tor lotu na skutek oddziaływania pola elektromagnetycznego, z okolicy wyniosły się dwie rodziny bocianów), zaobserwowano nagły wzrost upadków zwierząt gospodarczych, co w przypadku skarżącego skutkowało zmianą profilu produkcji. Skarżący podniósł również, że w pobliżu wieży, na terenie Gminy K. znajduje obszar objęty programem Natura 2000, utworzonym w krajach Unii Europejskiej i dotyczącym wspólnego systemu sieci obszarów objętych ochroną przyrody, a jego celem jest zachowanie określonych typów siedlisk przyrodniczych oraz gatunków, które uważa się za cenne i zagrożone w skali całej Europy. Zdaniem skarżącego, sporna inwestycja posadowiona jest na wzniesieniu około 15 m i przy ostrym zakręcie drogi w prawo, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla ruchu drogowego. Pomimo, że inwestycja odbywa się na terenie Gminy Miasta K. to strefy obejmują również grunty Gminy K. i zdaniem strony strefa ta powinna być zaznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K., a nie jest. Nie uwzględniono także interesu okolicznych właścicieli gruntów rolnych, którzy w przyszłości mogą chcieć przekształcić swoje pola pod zabudowę. Tak jest w przypadku skarżącego, który w 2000 r. zgłosił do Urzędu Gminy możliwość przekształcenia w przyszłości działek rolnych na budowlane, co zostało uwzględnione w studium planu zagospodarowania przestrzennego. Pod tym kontem przeprowadzono również rozbudowę drogi powiatowej, uwzględniając budowę wjazdów na działkę skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje rozstrzygnięcie oraz jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej przywoływanej jako: "P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego (według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu), orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które skutkowało koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, zainicjowane zostało wnioskiem [...] sp. z o.o. w W., reprezentowanej przez R. W., z dnia [...] maja 2010 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] operatora [...] na terenie działki nr [...] obręb ewidencyjny K. Materialnoprawną podstawę orzekania przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn.zm.), zwanej dalej: "ustawą środowiskową", oraz właściwych aktów wykonawczych. Istotą zawisłego sporu jest kwestia ustalenia czy planowana inwestycja, stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 ww. ustawy, a więc przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja musi zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W ocenie organów rozstrzygających przedmiotową sprawę, sporna inwestycja nie może zostać zakwalifikowana jako przedsięwzięcie wymienione w § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji organy stwierdziły, iż z uwagi na charakter inwestycji, nie wymaga ona przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tego przedsięwzięcia. Skutkowało to umorzeniem postępowania w sprawie, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., jako bezprzedmiotowego. Zgodnie przepisem art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 60 ww. ustawy, Rada Ministrów uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 (związane z dokonywaniem ewentualnej oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko), określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. W wykonaniu powyższej delegacji, Rada Ministrów w dniu 9 listopada 2010 r. wydała rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz.1397), które weszło w życie z dniem 15 listopada 2010 r. W § 2 rozporządzenia określono przedsięwzięcia zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w § 3 natomiast określono przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak również odpowiednio przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn.zm.). To rozporządzenie natomiast wydane zostało w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, która w części regulującej zagadnienia ocen oddziaływania na środowisko została uchylona na podstawie przepisu art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W myśl przepisu art. 173 ustawy środowiskowej, powyższe rozporządzenie wykonawcze zachowało moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 60 niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie z dyspozycją ust. 2 art. 173 ustawy środowiskowej, do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 niniejszej ustawy: 1) za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Ustawa środowiskowa weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r., wobec powyższego w dniu 15 listopada 2010 r. (po upływie 24 miesięcy), zgodnie z wolą ustawodawcy utraciły moc przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 9 listopada 2004 r., wydanego na podstawie uchylonej uprzednio delegacji ustawowej. W tym też dniu weszło w życie nowe rozporządzenia wykonawcze z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (wydane na podstawie art. 60 ustawy środowiskowej). Podkreślenia wymaga, iż ustawodawca zmieniając uprzedni system dokonywania ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko i wydawania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięć wprowadził nowe uregulowania ustawą środowiskową Z pewnością mając na uwadze złożony charakter i istotę omawianych regulacji z zakresu ochrony środowiska, w tym zdrowia ludzi, ich umocowanie znajdujące oparcie także w przepisach prawa Unii Europejskiej, przedłużył okres obowiązywania dotychczasowych przepisów wykonawczych do czasu wydania przepisów wykonawczych odpowiadających w pełni wymogom procedury regulowanej przepisami nowej ustawy oraz aktualnej wiedzy na temat charakteru i rodzajów szkodliwego oddziaływania różnych przedsięwzięć na środowisko (uwzględniając uwarunkowania, o których mowa w art. 63). Jednocześnie jednak ustawa środowiskowa nie wprowadziła w tym zakresie rozwiązań intertemporalnych, ani też nie upoważniła do wprowadzenia takiej regulacji organu delegowanego do wydania rozporządzenia na podstawie art. 60. Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) rozporządzenia są wydawane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i wyłącznie w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Z tych powodów, w ocenie Sądu, niezależnie od okoliczności, iż przedmiotowe postępowanie toczy się z wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia [...] maja 2010 r. i nie zostało zakończone przed dniem [...] listopada 2010 r., kwalifikacja przedsięwzięcia winna prowadzona być od tego dnia na podstawie przepisów ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Nie może mieć bowiem w sprawie zastosowania przepis § 4 nowego rozporządzenia, albowiem sprzeczny jest on z art. 173 ustawy środowiskowej oraz wykracza poza delegację ustawową określoną w art. 60 tej ustawy. Analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, iż organy administracji publicznej dokonywały kwalifikacji czy planowane przedsięwzięcie, polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki [...] przy ul. D. w obrębie ewidencyjnym miasta K., jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko i czy wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie orzekania, tj. przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych określone w ust. 2 § 2 rozporządzenia. Z kolei po myśli § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Ponadto do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: 1) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2; 2) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których powstałe w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu przedsięwzięcie nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone, 3) nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Zgodnie z podstawową zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.), zwanej dalej: "K.p.a.", rolą organu administracji publicznej, rozstrzygającego zawisłą przed nim sprawę jest obowiązek podejmowania z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest ściśle powiązana z treścią art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym obowiązkiem organu administracji publicznej jest wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, co umożliwia z kolei dokonanie swobodnej oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Niewątpliwie zasady powyższe znajdują zastosowanie również w przypadku postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, nakazując organom prowadzącym postępowanie wszechstronne rozważenie, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję mogącą chociażby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wskazuje analiza zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, organy w niniejszej sprawie nie przeprowadziły postępowania w sposób umożliwiający dokonanie koniecznego w nim ustalenia okoliczności faktycznych, zgodnie z wymaganiami procedury administracyjnej. Wobec powyższego przedwczesne jest stwierdzenie organów, iż wnioskowane przez [...] Sp. z o.o w W. do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konkretne przedsięwzięcie, w istocie nie wymaga wydania takiej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 74 ust. 1 ustawy środowiskowej, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć między innymi: - w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia; - w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia; - poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; - wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c. W myśl definicji zawartej w art. 3 pkt 5 ustawy środowiskowej (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy w niniejszej sprawie), karta informacyjna przedsięwzięcia to dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o: a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, c) rodzaju technologii, d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, f) rozwiązaniach chroniących środowisko, g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia; Zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta K. zostały wydane na podstawie załączonej przez inwestora do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz Miasta K. stwierdził, że z załączonej karty informacyjnej przedsięwzięcia, w tym wyrysu mapy, wynika, że w promieniu 150 m od projektowanej lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o nr ewid. [...] w mieście K., brak jest zlokalizowanych budynków mieszkalnych, na terenie tej działki znajduje się oczyszczalnia ścieków, jednak obiekt ten nie znajduje się w zakresie osi głównej wiązki a oddziaływanie przedsięwzięcia na obiekt nie będzie przekraczało poziomów dopuszczalnych, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. W dalszej kolejności organ wskazał, że dla anten sektorowych pracujących w paśmie UMTS2100 i GSMJ900 równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000W a nie więcej niż 5000W, przy czym zarówno dla minimalnych , jak i dla maksymalnych pochyleń wiązek brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 150 m od środka elektrycznego anteny na kierunku głównej wiązki promieniowania. Ponadto organ pierwszej instancji, również bez powołania się na konkretne dowody wskazał, że analiza oparta na "posiadanym materiale" oddziaływania w pozostałych kierunkach wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania na działki znajdujące się w pobliżu, w tym ewentualnej wysokości możliwości zabudowy działek (brak wskazania jakie wartości i na podstawie jakich dowodów organ ustalił) wykazała, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkania. Z kolei organ odwoławczy, na podstawie danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, kopii mapy ewidencyjnej i wypisu z ewidencji gruntów ustalił, że dla planowanych anten sektorowych pracujących w systemie UMTS2000 i GSMJ900 równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny mieści się w przedziale: a dla anten UMTS (EIRP 2804): od 2000 do 5000 W, dla anten GSM (EIRP 1316): od 1000W do 2000W. Organ stwierdził, że w promieniu 150 metrów od środka elektrycznego anten w kierunkach głównych wiązek promieniowania Ne ma miejsc dostępnych dla ludności. W uzasadnieniu decyzji brak jest jednakże szczegółowej analizy oaz podania źródeł tych ustaleń. Organ odwoławczy ocenił jako prawidłowe pozostałe ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten, powołując się podobnie jak organ pierwszej instancji do wartości dopuszczalnych określonych przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Z analizy akt sprawy wynika jednakże, że organy zaniechały podjęcia samodzielnie jakichkolwiek ustaleń faktycznych oraz własnej oceny przedłożonych dokumentów pod względem chociażby ich spójności, kompletności. Organy ograniczyły się do powtórzenia, niezweryfikowanych w żaden sposób twierdzeń, z wybiórczo cytowanej dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Podkreślić należy, iż w uzasadnieniu swych rozstrzygnięć, organy poza powołaniem się na kartę informacyjną przedsięwzięcia nie podają na podstawie jakich konkretnie dowodów dokonały ustalenia stanu faktycznego sprawy, a dlaczego innym odmówiły wiarygodności lub mocy dowodowej. Ma to w okolicznościach sprawy istotne znaczenie mając na uwadze charakter planowanego i spornego przedsięwzięcia oraz brak w istocie precyzyjnego ustalenia i określenia przez organy orzekające jego parametrów w treści decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej w sprawach dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wyłącznie w oparciu o wnioski zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 602/09, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mieć bowiem należy na względzie, iż konsekwencją takich działań jest brak jakichkolwiek własnych ustaleń właściwych organów. Oznacza to, że w niniejszej sprawie organy nie zweryfikowały, czy wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, nie wyjaśniły sposobu wyznaczenia miejsc dostępnych dla ludzi. Rozstrzygnięcie sprawy oparto na ustaleniach autora karty informacyjnej, który to dokument jest jedynie dowodem podlegającym swobodnej ocenie dowodów. Przedłożona karta informacyjna przedsięwzięcia nie stanowi dokumentu urzędowego w świetle art. 76 § 1 K.p.a., nie może stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy, w celu ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.). W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, w świetle której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy danego, a nie innego środka dowodowego ani też zasada, że rola organu orzekającego, to rola biernego podmiotu, oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Dokonana przez Sąd analiza przedłożonych akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, iż organy dokonywały oceny spornego przedsięwzięcia w istocie w oderwaniu od zgromadzonych dowodów, arbitralnie posługując się ogólnikowymi i nieprecyzyjnymi stwierdzeniami, które mogłyby stanowić uzasadnienie dla każdego bliżej niesprecyzowanego przedsięwzięcia o podobnym charakterze. Podobnie treść opinii organów współdziałających, na które powołują się organy pierwszej i drugiej instancji, nie precyzuje dla przedsięwzięcia, o jakich konkretnie parametrach istotnych nie stwierdzono potrzeby dokonywania oceny jego oddziaływania na środowisko. Podkreślić należy, iż przedłożona wraz z wnioskiem karta informacyjna przedsięwzięcia nie precyzuje go w taki sposób, który pozwalałby na jednoznaczną identyfikację istotnych parametrów (rodzaj, skala, usytuowanie, dotychczasowy sposób wykorzystania nieruchomości, sposób jej zabudowy, parametry tej zabudowy), jest zbyt ogólnikowa. Dodatkowo podkreślić należy, iż w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (z akt nie wynika, iżby w toku postępowania nastąpiła zmiana tego dokumentu) na str. 4 inwestor określił, iż planowana jest instalacja 6 anten sektorowych tj. 3 anten Kathrein 742 213 w systemie UMTS pasmo pracy 2000 Mhz, moc EIRP po 2804 W oraz 3 anten Kathrein 800 10304 w systemie GSM 900, pasmo pracy 900 o mocy EIRP po 1316 W. Podobne dane wynikają ze znajdującej się w aktach sprawy "dokumentacji technicznej szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem rady ministrów Dz.U. 158, poz. 1105" z marca 2009 r. – tabela1. W toku postępowania wnioskodawca, po uprzednim zawieszeniu postępowania na jego wniosek, przedłożył "dokumentację techniczną dotyczącą kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) – stacja bazowa telefonii komórkowej [...][...] dla działki nr [...] ul. D. K." datowaną na styczeń 2011r.. Porównanie tej dokumentacji z dokumentacją uprzednio przedłożoną wskazuje jednoznacznie, iż inwestor zmienił zakres planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z tabelą 1 "parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten stacji bazowej [...] nr [...]", (stanowiącą załącznik do nowej dokumentacji), planowane przedsięwzięcie obejmuje 6 anten sektorowych, w tym 3 anteny typu 742 215, pasmo pracy UMTS 2100 Mhz, moc EIRP po 4304 W oraz 3 anten typu 800 10304, pasmo pracy GSM 900 Mhz, moc EIRP po 3099 W. Jak już wskazano, w aktach sprawy brak jest karty informacyjnej odpowiadającej zmienionym, w powyższym zakresie, istotnym parametrom przedsięwzięcia (moc EIRP anten sektorowych). Nasuwa się zatem pytanie w jaki sposób, na podstawie jak przeprowadzonej oceny i jakich dokładnie dokumentów organy administracji publicznej dokonały w niniejszej sprawie ustalenia i oceny, że planowane przedsięwzięcie (o jakich dokładnie parametrach), nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Analiza treści lakonicznych w tej części uzasadnień rozstrzygnięć nie pozwala niestety na wyjaśnienie powyższych wątpliwości. Tymczasem już pobieżna analiza przedłożonej przez inwestora dokumentacji winna wzbudzić wątpliwości organów. Przyjęcie, że w konkretnej sprawie zachodziła podstawa do umorzenia postępowania wymagało ustalenia, o jakie konkretnie przedsięwzięcie (instalację) chodzi i skonfrontowania go z warunkami określonymi w § 2 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tym zakresie uzasadnienia decyzji organów orzekających w sprawie nie odpowiadają wymogom stawianym przez prawo (art. 107 § 3 K.p.a.). Dokonując tych ustaleń trzeba mieć na względzie, że to inwestor określa takie parametry przedsięwzięcia jak rodzaj instalacji, częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, promieniowaną izotropowo równoważną moc pojedynczej anteny, umieszczenie środka elektrycznego i przebieg głównej osi wiązki promieniowania. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dotyczy bowiem zamierzenia (planowanej inwestycji) i nie jest możliwe ustalenie co w rzeczywistości zostanie zbudowane. Wskazane parametry należy więc ustalać na podstawie danych określonych przez inwestora. Jednakże obowiązkiem organu jest zobowiązać wnioskodawcę do tego, aby powyższe parametry zostały jednoznacznie określone, a następnie prowadzenia postępowania co do planowanego przedsięwzięcia o tak skonkretyzowanym charakterze. Należy również zważyć, że opinie właściwych organów o braku spełniania przesłanek, o których mowa w przepisach rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, aczkolwiek w niniejszej sprawie są nader lakoniczne i nie umożliwiają dokonania oceny, jakie konkretnie przedsięwzięcie podlegało opiniowaniu – nie są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Z pewnością znajdujące się w aktach niniejszej sprawy opinie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2011 r. nie mogą stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia, że dalsze prowadzenie postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań jest bezprzedmiotowe. Przede wszystkim zważyć należy, iż nie zawierają one uzasadnienia umożliwiającego ustalenie co do jakich konkretnie parametrów oddziaływania planowanej instalacji dokonano oceny (rodzaj instalacji, ilość anten, moc EIRP poszczególnych anten, wysokość ich umieszczenia, przebieg osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten, odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten itp.). Powołanie się ogólnie na kartę informacyjną przedsięwzięcia, z podanych wyżej względów sugeruje wręcz, iż organy opiniujące dokonały swych ustaleń na podstawie parametrów planowanej inwestycji określonych w tej karcie informacyjnej. W aktach sprawy znajduję się natomiast inne dokumenty określające odmiennie istotne cechy charakterystyczne planowanego przedsięwzięcia. We własnym zakresie organ administracji winien natomiast ustalić czy wokół planowanego przedsięwzięcia, w granicach określonych przez odległości i kierunki zależne od wielkości wskazanych przez inwestora parametrów, znajdują się miejsca dostępne dla ludności, z powołaniem się na źródła tych ustaleń. Zgodnie z treścią art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. Nr z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn.zm.) przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Dopiero w oparciu o tak przeprowadzoną analizę można wskazać czy zachodzą bądź nie przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konkretnego przedsięwzięcia. Dodatkowo należy podkreślić, iż dla kwalifikacji przedsięwzięcia spornego rodzaju jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie ma znaczenia podkreślane przez wnioskodawcę odniesienie się do dopuszczalnych wartości pól elektromagnetycznych w środowisku, określonych przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Warunku takiego bowiem nie określiło dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Okoliczność tę winny zatem uwzględnić organy ustalając zakres oddziaływania spornego przedsięwzięcia w kontekście odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten. Podkreślenia wymaga, że umorzenie postępowania z tego powodu, iż przedsięwzięcie nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dotyczy przedsięwzięcia o ściśle określonych parametrach i oznacza, że tylko takie przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Jakakolwiek zmiana parametrów przedsięwzięcia oznacza, że należy dokonać ponownej oceny czy nie jest ono zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Gdyby bowiem okazało się, na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, pozwolenie na budowę, zgłoszenie wykonywania robót budowlanych), że inwestor zmienił parametry planowanego przedsięwzięcia, to uprzednie umorzenie postępowania w odniesieniu do tego nowego przedsięwzięcia nie będzie skuteczne. (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1598/09, publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Analiza lakonicznych wywodów uzasadnień decyzji organów administracji prowadzi do wniosku, iż żaden z nich - opierając się na karcie informacyjnej przedsięwzięcia - nie uwzględnił rozbieżności wynikających z przedłożonych przez wnioskodawcę na późniejszym etapie postępowania dokumentów dotyczących znacznego zwiększenia mocy EIRP poszczególnych anten sektorowych. Treść uzasadnień decyzji organu pierwszej instancji, ani też drugiej instancji nie określa jednoznacznie parametrów przedsięwzięcia, konkretnego posadowienia instalacji na terenie nieruchomości zabudowanej już wszakże obiektami oczyszczalni ścieków i wieżą stacji bazowej telefonii, wysokości zamocowania anten, azymutów konkretnych równoważnych mocy promieniowania izotropowo pojedynczych anten. Organ odwoławczy w cytowanym zakresie odniósł się do równoważnej mocy promieniowanej izotropowo uwzględniając dane zawarte w karcie informacyjnej i dokumentacji technicznej wnioskodawcy z marca 2009 r., bez podania przyczyn, dla których nie uwzględniono parametrów wskazanych przez wnioskodawcę w nowej dokumentacji technicznej z 2011 r. Organy w ogóle nie stwierdziły jakichkolwiek rozbieżności i nie wyjaśniły zakresu zmian parametrów przedsięwzięcia w zgromadzonym materiale dowodowym. W konsekwencji nie sposób uznać, by materiał dowodowy został zebrany i oceniony przez organy wszechstronnie i prawidłowo. Wskazać należy, że zbagatelizowana została kwestia wyjaśnienia znaczenia pojęcia "miejsca dostępne dla ludności" leżące w osi głównej wiązki promieniowania anteny" w odniesieniu do okoliczności danej sprawy, a więc zagadnienie o podstawowym znaczeniu dla ustalenia, czy planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniaych realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji brak wyczerpującego odniesienia się do okoliczności przedmiotowej sprawy i własnych ustaleń organów w tym względzie, a dokonane ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy obydwu instancji nie są tożsame. Organy nie ustaliły jaka jest konkretnie wysokość zabudowy istniejącej i dopuszczalnej na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na nieruchomościach objętych oddziaływaniem przedsięwzięcia, oznacza to, iż nie została w sposób wyczerpujący dokonana ocena, na jakiej wysokości znajdują się miejsca dostępne dla ludności, i czy miejsca te usytuowane są w obszarze objętym przepisami ww. rozporządzenia. Pominięta została również podnoszona przez skarżącego okoliczność faktyczna, iż na tej samej działce funkcjonuje już inna stacja bazowa telefonii komórkowej. Brak jest rozważań na temat ewentualnego współoddziaływania tych przedsięwzięć i ich wzajemnego wpływu w kontekście obowiązujących przepisów. Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, iż w niniejszej sprawie organy dopuściły się naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one bezzasadne. Skoro nie ma konkretnego przepisu prawa w tej materii, właściwe odległości należy mierzyć zakresem oddziaływania danej inwestycji według obowiązujących parametrów zagrożeń środowiskowych. O ile w zasięgu inwestycji występują przekroczenia norm np. hałasu, pola elektromagnetycznego, zanieczyszczenia czy inne właściwe dla danego rodzaju inwestycji, należy uznać, że może wystąpić zagrożenie dla ludzi. Jeśli oddziaływanie nie przekroczy dopuszczalnych norm nie można stwierdzić, że istnieje jakakolwiek przeszkoda do zagospodarowania terenu w zamierzony sposób. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ochrona interesu prawnego musi być mierzona parametrami oddziaływań środowiskowych. W tym znaczeniu chybiony jest, więc zarzut o spadku wartości nieruchomości sąsiednich, czy też nieuwzględnieniu ewentualnych przyszłych planów właścicieli tych nieruchomości co do przekształcenie z nieruchomości rolnych w budowlane. Organy administracji publicznej zobligowane są uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Skoro przepisy rozporządzenia Rady Ministrów mówią o miejscach dostępnych dla ludności, to oznacza, że celem ustawodawcy nie było rozstrzyganie sporów związanych z oddziaływaniem przedsięwzięcia na miejsca niedostępne dla ludności. Nie oznacza to, że właściciel nieruchomości objętej promieniowaniem powyżej miejsc dostępnych dla ludności, nie może dochodzić ochrony swego prawa w oparciu o inne przepisy, niż te, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, a które mają na celu jedynie ochronę środowiska, a nie ochronę własności. Na marginesie można jedynie zauważyć, iż na tej samej nieruchomości zrealizowane są już inwestycje w postaci gminnej oczyszczalni ścieków i innej stacji telefonii komórkowej, co niewątpliwie wpływa niezależnie od spornego przedsięwzięcia na wartość i możliwości inwestycyjne na nieruchomościach sąsiednich. W zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000, z akt administracyjnych sprawy na obecnym jej etapie nie wynika, iżby przedmiotowe przedsięwzięcie miało w jakikolwiek sposób oddziaływać na ten obszar. Skarżący jedynie ogólnikowo podaje, że w pobliżu wieży na terenie Gminy K. (sąsiednia gmina) znajduje się obszar objęty tym zakresem ochrony. Okoliczność ta winna zostać ustalona i wyjaśniona w toku dalszego postępowania, bowiem ustalenia obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, nie można ograniczyć jedynie do terenu danej gminy, jeżeli charakter przedsięwzięcia może powodować oddziaływanie poza terytorium danej jednostki podziału terytorialnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia 3 stycznia 2012 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji publicznej zobowiązany będzie uwzględnić poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania. Oznacza to w pierwszej kolejności konieczność ustalenia jednoznacznie i precyzyjnie charakterystyki i parametrów planowanego zamierzenia, oraz doprowadzenie do zgodności całości przedłożonej dokumentacji z kartą informacyjną przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto mając na uwadze, iż niniejsze postępowanie toczy się z wniosku [...] Sp. z o.o. w W. o wydanie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, a podmiot wnioskujący w przedkładanych dokumentach wywodzi, że uzyskanie przedmiotowej decyzji dla spornego przedsięwzięcia nie jest wymagane, organ winien zwrócić się do wnioskodawcy w celu wyjaśnienia, czy podtrzymuje swój wniosek z dnia [...] maja 2010 r., czy go cofa, co skutkować może umorzeniem postępowania bez potrzeby prowadzenia dalszych czynności. W dalszej kolejności obowiązkiem organu właściwego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia będzie ustalenie, o jakich parametrach przedsięwzięcie opiniowały wskazane wyżej organy co do podlegania przepisom rozporządzenia z dnia 9 lutego 2010 r. i czy odpowiada to zakresowi przedsięwzięcia określonego ostatecznie jednoznacznie przez inwestora. Następnie właściwy organ poczyni samodzielne ustalenia i rozważy zakres oddziaływania planowanej inwestycji na miejsca dostępne dla ludzi leżące w osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten w odległościach określonych przepisami rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ustalenia i rozważania, w szczególności powołanie się na źródła dokonanych ustaleń, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, które odpowiadać muszą wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. Zgodnie z art. 200 w związku z art. 210 P.p.s.a., wobec braku wniosku strony skarżącej o zwrot kosztów postępowania, nie orzeczono w tym zakresie.