II SA/Bd 471/08

Dnia 27 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 roku sprawy ze skargi K. i K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. (uzupełnionym w dniu [...]) skarżący R. B. wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania piwnicy budynku mieszkalnego przy ul. [...] w C., polegającej na przeznaczeniu jej na prowadzenie działalności gospodarczej - studia nagrań. Decyzją z dnia [...] r., znak [...], Burmistrz Miasta [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania części istniejącego budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...], na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym miasto [...] na funkcję usługową. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli właściciele sąsiedniej nieruchomości (działki nr 2569 i budynku szeregowego) małż. K. i K. T. Decyzją z dnia [...]r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] r., znak [...], Burmistrz Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania piwnicy w istniejącym budynku mieszkalnym, jednorodzinnym, na studio nagrań, położonym przy ul. [...], na działce nr 2570 w obrębie ewidencyjnym miasto [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli K. i K. T. Skarżący podnieśli w szczególności, że teren, na którym usytuowane są. przedmiotowe budynki szeregowe posiada przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zmiana przeznaczenia budynku ich sąsiadów na funkcję usługową - studio nagrań - spowoduje pogorszenie warunków korzystania z ich nieruchomości. Skarżący wskazali, że w budynku już istnieje studio nagrań, co jest uciążliwe i w związku z zakłócaniem jego działalnością spokoju, była prowadzona sprawa o wykroczenie. Wskazali, że dotychczasowa działalność studia powodowała hałas, który przenoszony murami był słyszalny w ich domu i zakłócał im spokój. Zarzucili nieprawidłowości przy sporządzaniu analizy stanu faktycznego i prawnego terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, jednak w wyniku zaskarżenia tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, została ona uchylona na mocy wyroku z dnia 21 listopada 2007 r. (sygn. akt II SA/Bd 355/07). W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że argumentacja uprzedniej decyzji kolegium z [...] r. uznająca wadliwość dokonanej analizy w zakresie zasady dobrego sąsiedztwa oraz wskazująca na konieczność powołania biegłego na okoliczność oddziaływania hałasu na nieruchomość sąsiednią, nie znalazła potwierdzenia w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 listopada 2007 r., który uznał, że zasada tzw. dobrego sąsiedztwa dotyczy tylko i wyłącznie "nowej zabudowy", która obejmuje budowę obiektu, rozbudowę i nadbudowę, a nie obejmuje remontu, w konsekwencji uznając, że w sprawie nie było podstaw do badania kwestii zachowania zasady "dobrego sąsiedztwa". W związku z powyższym organ podniósł, iż w wyniku ponownego rozpoznawania jest w danej sprawie związany stanowiskiem zawartym w wyroku sądu administracyjnego w zakresie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) i nie może dokonać odmiennych ocen, niż to uczynił sąd administracyjny. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest uznanie, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, albowiem są spełnione pozostałe przesłanki dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy K. i K. T. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...], jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r., znak [...], zarzucając błędną interpretację art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz nieprawidłowości w decyzji Burmistrza [...] przy sporządzaniu analizy stanu faktycznego terenu i wadliwość w zakresie ustalania zasad dobrego sąsiedztwa. Zdaniem skarżących, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadziła odmiennego trybu dla zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów budowlanych; w tym zakresie mają zastosowanie przepisy dotyczące wydawania decyzji o warunkach zabudowy, również art. 61 ust. 1 cyt. ustawy zgodnie z którym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia pięciu wymienionych warunków, dlatego też określenie warunków nowej zabudowy i zagospodarowania terenu uzależnione jest od kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu działek sąsiednich. Ponadto skarżący podnieśli, iż w pojęciu funkcji nowej zabudowy i zagospodarowania terenu mieści się nie tylko nowa budowla, ale i sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz sposób zagospodarowania terenu. Między określeniem "nowa zabudowa", a "nowa budowla" nie można postawić znaku równości, w związku z czym ich zdaniem, dla ustalenia warunków zabudowy, konieczne jest dokonanie analizy - w wyznaczonym otoczeniu danej działki - sposobów zagospodarowania tego otoczenia i użytkowania istniejących obiektów budowlanych w kontekście ich niesprzeczności z przepisami szczególnymi, celem ustalenia, czy wnioskowany sposób zagospodarowania danej działki i sposób użytkowania znajdującej się na niej zabudowy nie pozostanie w sprzeczności ze sposobem zagospodarowania i sposobem użytkowania zabudowy działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Treść skargi wskazuje również, iż przedstawione w niej zarzuty co do wadliwej interpretacji przepisów art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są kierowane również pod adresem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w związku z wyrokiem z dnia 21 listopada 2007 r. i jego uzasadnieniem. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano dodatkowo, iż organ jest związany oceną prawną przedstawioną przez sąd administracyjny w powołanym wyroku, a nie zaszły zmiany w stanie faktycznym sprawy, które uzasadniałyby odmienną ocenę sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podkreślenia wymaga okoliczność, że w niniejszej sprawie, dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania części istniejącego budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...], na działce nr 2570 w obrębie ewidencyjnym miasto [...] na funkcję usługową orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 listopada 2007 r. (sygn. akt II SA/Bd 355/07) uchylającym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r. nr [...] wypowiedział się również w zakresie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w tej sprawie, stosownie do unormowania zawartego w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie więc samego sądu administracyjnego w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J.P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., str. 219 - 225). W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/1999, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., III SA 3377/00; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199). Natomiast w literaturze wskazuje się, że ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ewentualne naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 powodowałoby konieczność, w razie złożenia skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji (bądź innego aktu czy czynności). Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem Sądu. Wyrok z dnia 21 listopada 2007 r. (sygn. akt II SA/Bd 355/07) uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r. nr [...] nie został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez co uzyskał przymiot prawomocności, a tym samym ocena prawna, jaka wyrażona została w tym wyroku wiąże zarówno organ administracyjny jak i sąd administracyjny stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocena prawna, jaka wyłania się z tego wyroku sprowadza się do tego, że okoliczności takie jak zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa i spełnienie norm techniczno - budowlanych nie powinny być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, dlatego też przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium powinno podjąć rozstrzygnięcie, uwzględniając dokonaną przez Sąd interpretację art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie stosując jako kryterium wydania pozytywnej dla skarżącego decyzji, ewentualnego zachowania norm techniczno - budowlanych w zakresie hałasu. Związanie samego sądu oznacza to, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej. Zarówno treść zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i jego uzasadnienie jednoznacznie potwierdza zachowanie normy prawnej wynikającej z przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym wszystkie zarzuty skargi, osadzone na podnoszonej sprzeczności tej decyzji z regulacją zawartą art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 cyt. ustawy nie mogą liczyć na uznanie, jako, że w tej sprawie już wypowiedział się sąd administracyjny w wyroku, który jest już prawomocny. Utrzymanie więc w mocy decyzji organu I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze było zgodne z prawem. Kolegium dokonało prawidłowej oceny postępowania organu I instancji oraz wydanego rozstrzygnięcia, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.