II SA/Bd 476/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów oddala skargę 1. P. z dnia [...] lutego 2020r. P. M. (skarżąca, strona) wniosła o zmianę decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] zezwalającej na zbieranie odpadów na działce nr [...] obręb P. przy ul. [...] w P.. 2. Decyzją z dnia [...] listopada 2020r. Starosta [...] na podstawie art. 14 ust. 1, ust. 2 i ust. 8 ustawy z dnia [...] lipca 2018r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 1592 - dalej "ustawa zmieniająca"), art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2, art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia [...] grudnia 2012r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2020, poz. 797 ze zm. – dalej "ustawa o odpadach") oraz art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm. – dalej "k.p.a.") odmówił skarżącej zmiany decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013r. zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015r. zezwalającej na zbieranie odpadów na działce nr [...] obręb P. przy ul. [...] w P. oraz cofnął bez odszkodowania decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013r. zmienioną decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015r. zezwalającej skarżącej na zbieranie odpadów na działce nr [...] obręb P. przy ul. [...] w P.. 3. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skarżąca powołując się na art. 14 ust. 1, ust. 2 i ust. 8 ustawy zmieniającej podniosła, że organ nieprawidłowo połączył w jednym postępowaniu tryb zmiany decyzji na wniosek podmiotu zainteresowanego zezwoleniem na zbieranie odpadów z postępowaniem prowadzonym z urzędu w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. W ramach postępowania na wniosek skarżącej o zmianę decyzji organ miał możliwość zmiany decyzji zgodnej z wnioskiem albo odmówić zmiany w zezwoleniu. W żadnym razie organ nie inicjował postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. Strona zauważyła, że przy zmianie decyzji nie można zapominać o trybie określonym w art. 155 k.p.a. Dlatego, jeśli w przepisach szczególnych nie ma autonomicznych rozwiązań, to znajdować będą zastosowanie ogólne reguły, zgodnie z którymi organ może dokonać wnioskowanej zmiany albo odmówić jej dokonania. Jeśli nie stwierdzi do tego podstaw. Ponadto skarżąca wskazała, że na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia rzutuje również brak uwzględnienia faktu, że w ramach prowadzonego postępowania złożony został wniosek o jego zawieszenie, który organ rozpatrzył negatywnie. W tym zakresie strona wskazała, że odmawiając zawieszenia prowadzonego postępowania Starosta [...] wskazał na przesłanki zawieszenia wynikające z art. 97 K.p.a., który jednak nie stanowił podstawy rozpatrywanego wniosku , albowiem został on złożony na podstawie art. 98 k.p.a. W ocenie strony organ może odmówić zawieszenia postępowania na wniosek strony, tylko wówczas, gdy sprzeciwia się to interesowi społecznemu, natomiast w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2020r. nie wskazano, jaki interes społeczny leży na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku o zawieszenie postępowania, co stanowi w jej ocenie istotne naruszenie art. 98 § 1 k.p.a. Ponadto w ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie nie powinna być brana pod uwagę jako przesłanka odmowy zmiany zezwolenia sprzeczność prowadzonej działalności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem strony skoro zezwolenie wydane zostało w 2013r. na okres 10 lat, to odmowa zmiany zezwolenia w okresie jego obowiązywania narusza jej prawa nabyte. 4. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2021r. uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie pkt 2 i umorzyło postępowanie w tym zakresie oraz w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał stan faktyczny sprawy oraz treść art. 14 ust. 1 i ust. 8 ustawy zmieniającej oraz art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach. Dalej organ wskazał, że w przypadku zamierzonych przez skarżącą zmian w działalności gospodarczej, co wykraczało poza dostosowanie zezwolenia do obowiązujących przepisów, obowiązkiem Starosty było procedowanie w pierwszej kolejności na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej. Natomiast organ z faktu tego nieprawidłowo wywiódł, że musi ocenić czy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest zgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Powyższe uchybienie nie miało zdaniem Kolegium wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem z treści art. 14 ust. 8 ustawy zmieniającej wynika, że w procedurze dostosowawczej, organ zawsze bada czy spełnione zostały przesłanki z art. 46 ust. 1-lf ustawy o odpadach. Z akt sprawy wynika, że dla działki nr [...] obręb P., na której prowadzone jest zbieranie odpadów, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w N. nad N. z dnia [...] sierpnia 2016r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ulicami S. i Ł. w P.. Przedmiotowa nieruchomość ujęta jest w terenie o symbolu 1MN, który zgodnie z zapisem § 7 uchwały, przeznacza się na cel zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przepisy ww. planu nie przewidują dla terenu 1MN zabudowy usługowej, a co za tym idzie, prowadzenie działalności tego rodzaju, jak realizowana przez skarżącą, tj. w zakresie zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, w obiektach, które nie mają charakteru towarzyszącego zabudowie jednorodzinnej, pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem w ocenie Kolegium zastosowanie znajdzie przesłanka odmowy zezwolenia określona w art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o., a w konsekwencji cyt. wcześniej art. 14 ust. 8 ustawy zmieniającej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko skarżącej, że cofnięcie zezwolenia na zbieranie odpadów powinno nastąpić w odrębnym postępowaniu wszczętym z urzędu i mającym charakter następczy w stosunku do procedury dostosowawczej i dlatego uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 2 i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części. Odnosząc się do zarzutu odmowy zawieszenia postępowania organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] października 2020r. Starosta [...] odmówił zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Kolegium wskazało, że w myśl art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Oceniając prawidłowość postanowienia odmawiającego zawieszenia na wniosek skarżącej postępowania organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał się na art. 97 § 1 k.p.a. [...] z uzasadnienia postanowienia wynika, że organ rozważył zarówno istnienie przesłanek z art. 97 § 1 k.p.a., jak i art. 98 § 1 k.p.a., wskazując jednoznacznie w zakresie przesłanek z art. 98 § 1 k.p.a., że zawieszenie postępowania wiązałoby się z przedłużeniem okresu obowiązywania dotychczasowego zezwolenia na zbieranie odpadów, na okres do 3 lat, co narusza przepis art. 14 ust. 4 ustawy zmieniającej. Dostrzeżone uchybienie nie miało zatem istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Końcowo organ odwoławczy wyjaśnił, że samo naruszenie prawa własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego przez ustalenia planu miejscowego nie powoduje, że ustalenia te są sprzeczne z prawem. Z istoty planowania przestrzennego wynika, że plan miejscowy może ograniczać prawo własności nieruchomości i prawo użytkowania wieczystego. Świadczą o tym przepisy art. 36 i art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w których ustawodawca przewidział środki ochrony na wypadek, gdy na skutek uchwalenia planu miejscowego lub jego zmiany korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Ważne jest, czy takie ograniczenie korzystania z nieruchomości jest dopuszczalne przede wszystkim w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także innych ustaw, w tym art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Miejscowy plan jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i organy administracji mają obowiązek uwzględniać jego postanowienia, dopóki plan ten nie zostanie w części lub w całości wyeliminowany z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. 5. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2020r., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w odniesieniu do pkt 1 rozstrzygnięcia organ nie uzasadnił jakimi przesłankami się kierował, czy podzielił argumenty zawarte w odwołaniu w tym zakresie, dlaczego postępowanie było bezprzedmiotowe, nie podano podstawy prawnej decyzji. Strona, chociaż decyzja jest w tej części dla niej korzystna, nie ma pewności, czy miała rację czy nie. Dalej podniesiono, że Kolegium pominęło milczeniem zarzut naruszenia art. 7a k.p.a., czym naruszyło granice przeprowadzenia kontroli instancyjnej, która powinna obejmować weryfikację prawidłowości wydania decyzji od początku do końca. Ponadto zdaniem skarżącej organy obu instancji nie próbowały wykazać, jakie konkretnie przesłanki interesu społecznego przemawiają przeciwko zawieszeniu prowadzonego postępowania. Przy dokonaniu takiej oceny odwołano się jedynie do tego, że zawieszenie postępowania doprowadziłoby do obejścia postanowień art. 14 ust. 4 i 8 ustawy zmieniającej. Jednak ustawodawca nie wyłączył tej kategorii spraw z możliwości zawieszenia postępowania na wniosek strony. W związku z tym takiej możliwości wykluczyć nie można. W przedmiotowej sprawie nie została przeprowadzona ocena, czy zawieszenie postępowania godziłoby w konkretny rodzaj interesu społecznego. W ten sposób doszło do naruszenia art. 7 K.p.a. 6. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] września 2021r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 8. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021r. uchylająca w części decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2020r. w zakresie pkt 2 (cofnięcie bez odszkodowania decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013r. zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015r.) oraz utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2020r. odmawiającą skarżącej zmiany decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013r. zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015r. zezwalającej na zbieranie odpadów na działce nr [...] obręb P. przy ul. [...] w P.. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o zmianie ustawy o odpadach oraz przepisy ustawy o odpadach. W myśl art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia [...] marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy zmienianej w art. 1. W ustępie 2 powyższego artykułu ustawodawca wskazał jakie dokumenty wnioskodawca jest zobligowany złożyć wraz z wnioskiem o którym mowa w ust. 1 W myśl natomiast art. 14 ust. 7 ustawy zmieniającej właściwy organ zmienia decyzje, o których mowa w ust. 1, wskazując: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) wymagania wynikające z warunków ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów. Stosownie do regulacji ust. 8 art. 14 ustawy zmieniającej jeżeli właściwy organ odmówi zmiany decyzji, o której mowa w ust. 1, na podstawie art. 41a ust. 4a lub art. 46 ust. 1-1f ustawy zmienianej w art. 1, właściwy organ cofa decyzję, o której mowa w ust. 1. Treść powyższych przepisów wskazuje, że wniosek o zmianę decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów należy rozpatrywać zgodnie z procedurą i wymaganiami wskazanymi w ustawie o odpadach, o czym świadczą zawarte w powyższej regulacji odesłania do ustawy o odpadach. Zakres przedmiotowy zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów oraz organy właściwe do ich wydania reguluje art. 41 ustawy o odpadach. W myśl. ust. 1 powyższego przepisu prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów ust. 2). Stosownie do at. 41 ust. 3 ustawy o odpadach organem właściwym jest: 1) marszałek województwa: a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg, c) dla instalacji komunalnych, d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg; 2) starosta - w pozostałych przypadkach. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że art. 14 ust. 8 ustawy zmieniającej zawiera wyraźne odesłanie mi.in do art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach normującego przesłanki odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwoleń na przetwarzanie odpadów. W myśl powyższego przepisu właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; 3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Powyższy przepis wskazuje trzy przyczyny, kiedy organ właściwy do wydania zezwolenia jest zobowiązany do odmowy jego wydania. Pierwszą jest możliwość spowodowania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. Drugą jest niezgodność z planami gospodarki odpadami. Natomiast trzecią przyczyną jest niezgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa np. z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, w tym ochrony przyrody, ale także z przepisami prawa miejscowego zatem z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. 9. Przenosząc powyższe ogólne regulacje na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że skarżąca w terminie zakreślonym w ustawie zmieniającej złożyła do Starosty [...] wniosek o zmianę decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] zezwalającej na zbieranie odpadów na działce nr [...] obręb P. przy ul. [...] w P.. W toku postępowania ustalono, że dla działki nr [...] obręb P., na której prowadzone jest zbieranie odpadów, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w N. nad N. z dnia [...] sierpnia 2016r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ulicami S. i Ł. w P.. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa K.-P. z dnia [...] września 2016r. poz. 2975. Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomość której dotyczy wniosek ujęta jest w terenie o symbolu 1MN, który zgodnie z zapisem § 7 uchwały, przeznacza się na cel zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatem jak słusznie orzekły organy w przedmiotowej sprawie prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, w obiektach, które nie mają charakteru towarzyszącego zabudowie jednorodzinnej, pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu. W konsekwencji w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka określona w art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach co w oparciu o przepisy ustawy zmieniającej obligowało organ do wydania decyzji odmawiającej zmiany decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013r. zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015r. zezwalającej na zbieranie odpadów na działce nr [...] obręb P. przy ul. [...] w P.. W skardze storna zarzuca, że wbrew stanowisku organu zawieszenie postepowania w trybie art. 98 k.p.a. nie doprowadziłoby do obejścia postanowień art. 14 ust. 4 i 8 ustawy zmieniającej. Ponadto zdaniem strony ustawodawca nie wyłączył tej kategorii spraw z możliwości zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 k.p.a. na wniosek strony postepowania. Odnosząc się do stanowiska strony wskazać należy, że w myśl art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Powyższy przepis należy rozumieć w ten sposób, że to zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu, a nie samo żądanie zawieszenia postępowania. Ocena, czy zawieszenie postępowania zagraża, czy nie zagraża interesowi społecznemu, należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Organ powinien jednak starannie rozważyć zarówno słuszny interes strony wyrażony w żądaniu zawieszenia postępowania, jak i interes społeczny, któremu zawieszenie postępowania mogłoby zagrażać. Zagrożenie interesowi społecznemu powinno być, jak wynika to z użycia trybu oznajmującego czasu teraźniejszego zagraża, aktualne i rzeczywiste, a nie tylko potencjalne. W interesie społecznym jest, aby rozstrzygnięcie organu zostało wydane z zachowaniem zasady szybkości postępowania z art. 12 k.p.a., w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Natomiast w żadnym razie w interesie społecznym nie leży przedłużanie ponad rozsądny czas wszczętego postępowaniu przy wykorzystywaniu do tego instytucji zawieszenia postępowania na wniosek strony (wyrok NSA z [...] stycznia 2013r., II OSK 1779/11, LEX nr 1361616). W kontekście powyższych uwag odnosząc się do stanowiska skarżącej wskazać należy, że ustawodawca w art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej wyznaczył graniczną datę na złożenie wniosku o zmianę posiadanej decyzji do dnia [...] marca 2020r. Z argumentacji skarżącej wynika, że skoro jest inicjatorem postępowania to organ na jej wniosek stosownie do treści art. 98 k.p.a. winien zawiesić postępowanie. Uszło jednak uwadze skarżącej, że gdyby nie złożyła wniosku o zmianę decyzji w terminie o którym mowa powyżej to dotychczasowa decyzja zezwalająca na zbieranie odpadów wygasłaby z mocy prawa o czym stanowi art. 14 ust. 4 ustawy zmieniającej. Rację należy zatem przyznać organowi, że zawieszenie postępowania w oparciu o powyższy przepis skutkowałoby obejściem przepisów ustawy zmieniającej, albowiem skarżąca prowadziłaby działalność gospodarczą w zakresie odpadów na działce na której możliwość prowadzenia takiej działalności jest wykluczona z uwagi na obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i byłoby to sprzeczne z bezpieczeństwem mieszkańców. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony dotyczący naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. Powołany przepis ma bowiem zastosowanie jedynie w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, w takich okolicznościach prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla strony. Jeśli jednak wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność co do treści normy prawnej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. Tylko niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów stosowanego prawa rozstrzyga się na korzyść strony. W przedmiotowej sprawie powyższy przepis nie mógł mieć zastosowania albowiem zarówno art. 14 ustawy zmieniającej jak również art. 98 k.p.a. nie nasuwają wątpliwości co treści w nich zawartych. W skardze strona podniosła, że Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazało dlaczego miejscowy plan może wprowadzać ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości i w ten sposób dokonało pośredniej oceny prawidłowości obowiązującego w Nakle aktu prawa miejscowego, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia granic sprawy, w której przyszło mu orzekać. Odnosząc się do stanowiska skarżącej wskazać należy, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium tylko na marginesie wskazało, że samo naruszenie prawa własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego przez ustalenie planu miejscowego nie powoduje, że ustalenia te są sprzeczne z prawem. Powyższe wywody organu nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się do podnoszonej w skardze argumentacji, że w odwołaniu skarżąca wskazywała, że nosi się z zamiarem zakwestionowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na wprowadzenie ograniczeń uniemożliwiających jej prowadzenie działalności gospodarczej wskazać należy, że uchwała Rady Miejskiej w N. nad N. z dnia [...] sierpnia 2016r. weszła w życie w dniu [...] września 2016r., natomiast przepisy ustawy zmieniającej, które miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie weszły w życie w dniu [...] września 2018r. Zatem skarżąca od września 2018r. miała świadomość, że przepisy ustawy nowelizującej nakładają na nią obowiązek złożenia wniosku o zmianę dotychczasowej decyzji. Zatem strona miała 1,5 roku na dostosowanie się do wymogów narzuconych przez ustawodawcę. W ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie nie naruszało ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury, w tym art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., bowiem decyzja wydana w sprawie, oparta jest na dokładnie i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a nadto jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organ zastosowały właściwą podstawę prawną, którą prawidłowo zinterpretował oraz należycie wyjaśnił w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Ponadto Kolegium dochowało zasady z art. 15 k.p.a., bowiem dokonało ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając kompleksową ocenę całego zebranego materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Końcowo Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko Kolegium, że cofnięcie zezwolenia na zbieranie odpadów powinno nastąpić w odrębnym postępowaniu wszczętym z urzędu a nie na wniosek strony i mającym charakter następczy w stosunku do procedury dostosowawczej co obligowało organ do uchylenia decyzji Starosty nakielskiego w zakresie pkt 2 i umorzenia postępowania w tym zakresie. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.