II SA/Bd 496/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kpa w zw. z art. 5 pkt 4a ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) wydał [...] kwietnia 2011 r. decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u M. W. choroby zawodowej. Odwołanie od tej decyzji złożyła M. W. kwestionując wyniki badań lekarskich. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzją Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 2351, 2352 Kodeksu Pracy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. z 2002 r., Nr 132, poz. 1121), utrzymał w mocy ww. decyzję. Wg organu nie ma żadnych podstaw do poddania w wątpliwość stanowiska jednostek orzeczniczych, które po analizie narażenia zawodowego, przebiegu i obrazie klinicznym choroby a zwłaszcza wyników przeprowadzonych badań nie rozpoznały zawodowej etiologii objawów ze strony układu oddechowego. Kwestionowanie rozstrzygnięcia wyrażonego w orzeczeniach lekarskich jednostek uprawnionych do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych jest merytorycznie bezzasadne wobec dokładnych i wnikliwych badań przeprowadzonych w Poradni Pulmonologicznej i w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. oraz wnikliwej analizie dostarczanej sukcesywnie przez pacjentkę dokumentacji medycznej. Ponadto, zgodnie z wykazem chorób zawodowych - załącznik do ww. rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym w przypadku astmy oskrzelowej wynosi 1 rok. Tymczasem M. W. zakończyła pracę zawodową w [...] r. a zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej nastąpiło dopiero po 11 latach po ustaniu narażenia zawodowego. Tym samym, nie został spełniony wymagany warunek dot. czasu wystąpienia udokumentowanych objawów choroby, który pozwalałby uznać występujące schorzenie za chorobę zawodową. Nie został, więc spełniony zarówno wymóg formalny (okres zgłoszenia choroby zawodowej) jak i merytoryczny (nie rozpoznano u pacjentki objawów astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego). We wniesionej skardze M. W. wskazała na swój stan zdrowia nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi na skargę organ powtarzając argumentację z zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zaskarżoną decyzję przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że skarżąca M. W. zatrudniona była od [...][...] 1976 r. do [...][...] 1999 r. u siedmiu pracodawców. W toku postępowania administracyjnego ustalono niekwestionowaną przez skarżącą miejsca pracy i ich czasookresy oraz charakter wykonywanej pracy. Z akt sprawy wynika także, że pracując zawodowo skarżąca M. W. nie ubiegała się o stwierdzenie choroby zawodowej i nie była kierowana przez lekarza sprawującego opiekę profilaktyczną do Poradni Chorób Zawodowych. Nie ubiegała się o to także bezpośrednio po zakończeniu pracy. Skierowanie do Poradni Chorób Zawodowych we W. było pierwszy wstąpieniem w kierunku stwierdzenia choroby zawodowej astmy oskrzelowej, od zakończenia pracy w 1999 r. W świetle obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869) okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi dla astmy 1 rok. Z akt wynika również, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. wydał w dniu [...] października 2010 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u badanej choroby zawodowej: astmy oskrzelowej wg pkt 6 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869). Dalej z akt sprawy wynika, że skarżąca M. W. nie zgodziła się z treścią orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia i wystąpiła o ponowne badanie do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Jednostka orzecznicza II stopnia uprawniona do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej wydała w dniu [...] marca 2011 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej o podłożu zawodowym. Akta sprawy wskazują także, że skarżąca M. W. pismami z dnia [...] września 2010 r., [...] marca 2011 r., [...] maja 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] lipca 2011 r., [...] sierpnia 2011 r., [...] sierpnia 2011 r., [...] września 2011 r., [...] listopada 2011 r., [...] grudnia 2011 r., [...] grudnia 2011 r., oraz [...] stycznia 2012 r. przesłała do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. dodatkową dokumentację medyczną i organ ten pismami z dnia [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] sierpnia 2011 r., [...] sierpnia 2011 r., [...] sierpnia 2011 r., [...] września 2012 r. oraz [...] stycznia 2012 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (za pośrednictwem Wojewódzkiego Ośrodka Pracy we W.) o wydanie opinii uzupełniającej w przedmiocie choroby zawodowej M. W. Jednostka orzecznicza II stopnia pismami z dnia [...] lipca 2011 r., [...] sierpnia 2011 r., [...] września 2011 r. oraz [...] stycznia 2012 r. poinformowała, że po ponownej analizie całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, karty narażenia zawodowego oraz wnikliwej analizie dostarczonej przez pacjentkę dokumentacji medycznej, podtrzymuje swoje stanowisko odnośnie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u M. W. Analiza akt sprawy prowadzi więc Sąd do jednoznacznego wniosku, iż nie doszło przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jak poprzedzającej ją decyzji organu I instancji do naruszenia obowiązującego prawa a w szczególności przepisów wskazanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Organ przeprowadził wszechstronne postępowanie dowodowe dochowując wierności podstawowym zasadom ogólnym postępowania zawartymi w art. 6 -16 kpa (w szczególności w przepisach art. 6 i 7) a także w przepisach art. 75, 76 § 1, 77 § 1 oraz 80 Kpa. Nie naruszono także przepisów prawa materialnego. I dlatego wobec braku jakichkolwiek przesłanek wskazanych w przepisach przywołanego już art. 145 § 1 pkt 1 na podstawie art. 151 tej ustawy Sąd skargę oddalił.