II SA/Bd 498/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2006r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę K. B. złożyła w dniu 16 listopada 2005 r. wniosek o pozwolenie na dokonanie remontu trzech balkonów w budynku przy ul. W w W.. Prezydent Miasta T. decyzją z [...] 2006 r. nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Tekst jednolity: Dz. U. nr 207, poz. 2016 z 2003 r. z późn. zm.); art. 104 Kpa oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 92 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. nr 491 z 1998 r., poz. 578 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia K. B. dla zamierzenia inwestycyjnego: polegającego na remoncie trzech balkonów należących do lokali nr [...]; nr [...] oraz pomieszczenia strychowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. W. w T. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła, J. M. oraz M. Z. współwłaścicielki tego budynku. W odwołaniu podniosły, iż w ich ocenie inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem winien uzyskać zgodę wszystkich współwłaścicieli w/w nieruchomości, a takiej zgody nie uzyskał od skarżących. Odwołujące się kwestionowały również zasadność wydanego przez Sąd Rejonowy w T. prawomocnego postanowienia z dnia [...] 2005 r. Sygn. akt [...], którym sąd upoważnił K. S., W. S. B., K. B., K. M. P., R. P. P., J. G. K. i P. K. do wykonania prac budowlanych związanych z remontem trzech balkonów należących do lokali nr [...] i nr [...] oraz pomieszczenia strychowego, znajdujących się w nieruchomości położonej w T. przy ul. W., mającej urządzoną księgę wieczystą KW nr [...]. Organ odwoławczy Wojewoda [...] decyzją z [...] 2006 r. – [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoja decyzję organ wskazał, że analizując zebrany materiał dowodowy należy zauważyć, iż inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na wykonanie w/w remontu przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W oświadczeniu tym inwestor podał, iż jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w T. zawartego w/w postanowieniu SR w T. Mając na uwadze powyższe należało uznać, iż w analizowanej sprawie, prawomocne orzeczenie Sądu w kwestii upoważnienia inwestora do dokonania czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu wiąże organ administracji architektoniczno – budowlanej i stanowi podstawę do uznania, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto wskazano, iż w świetle art. 3 pkt 8 obowiązującego Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie – należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W ocenie organu remont przedmiotowych balkonów mieści się w kategorii powyższej definicji. Wskazano także, iż zatwierdzony przez organ I instancji projekt budowlany sporządziła osoba posiadająca stosowne uprawnienia budowlane, a wykonawstwo robót budowlanych będzie przebiegało pod nadzorem osoby posiadającej stosowne kwalifikacje (warunek zawarty w decyzji), co gwarantuje, że przedmiotowy remont będzie wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną. W świetle powyższego podniesione w odwołaniu zarzuty są nieuzasadnione i nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję J. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zakwestionowała prawidłowość orzeczenia Sądu Rejonowego i Okręgowego w T. dot. udzielenia pozostałym współwłaścicielom upoważnienia do wykonania prac budowlanych związanych z remontem trzech balkonów. Odwołała się także do wyroków Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy z 14 lipca 2004r. w sprawie II SA/Bd 3408/03 i II SA/ Bd 24/04. W odpowiedzi na skargę organ stwierdzając, że nie zawiera ona żadnych nowych okoliczności, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie tej części uzasadnienia wyroku należy przede wszystkim w pierwszej kolejności odwołać się do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Wynika z nich w § 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Natomiast § 2 stanowi, że kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej oraz zakres właściwości sądów administracyjnych określają przepisy art. 1 i3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowiąc, że w/w ustawa normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Odwołanie się expressis verbis do tych przepisów przez przytoczenie ich treści w niniejszej sprawie było konieczne zważywszy na treść skargi. Skarżąca poddaje w niej krytyce orzeczenia sądów powszechnych, a mianowicie postanowienie Sądu Rejonowego w T. z [...] 2005 r. w sprawie [...] i Sadu Okręgowego w T. z [...] 2005 r. w sprawie [...]. W pierwszym z tych orzeczeń Sąd Rejonowy po rozpoznaniu wniosku współwłaścicieli nieruchomości położonej w T. przy ul. W., K. S., K. P., R. P., J. K., P. K., W. B. i K. B., przy uczestnictwie pozostałych współwłaścicieli – tj. skarżącej J. M. oraz M. Z. i B. Z. o upoważnienie do dokonania czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu postanowił, upoważnić K. S., W. S. B., K. B., K. M. P., R. P., J. G. K i P. J. K. do wykonania prac budowlanych związanych z remontem trzech balkonów należących do lokali nr [...] i nr [...] oraz pomieszczenia strychowego, znajdujących się w nieruchomości położonej w T. przy ulicy W., mającej urządzoną księgę wieczystą KW nr [...]. W drugim z tych orzeczeń Sąd Okręgowy rozpoznając apelację uczestników postępowania J. M. i M. Z. od w/w postanowienia Sądu Rejonowego oddalił apelację. Powyższe orzeczenie Sądu Rejonowego zostało wskazane przez K. B. w jej wniosku z 16 listopada 2005 r., a odpisy obu orzeczeń zaopatrzone w klauzule prawomocności dołączone do tego wniosku. Tym samym spełnione zostały warunki zawarte w art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (teks jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że do wniosku o pozwolenia na budowę należy m. in. dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast w świetle dopiero co przytoczonych przepisów ustaw dotyczących funkcjonowania sądów administracyjnych jest wręcz oczywiste, że sąd administracyjny nie był kompetentny do badania prawidłowości orzeczeń sądu powszechnego bowiem nie stanowią one decyzji organu administracji publicznej. Chybione jest także powołanie się w niniejszej sprawie przez skarżącą na wskazane w skardze wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wyroki te zapadły bowiem w sytuacji braku zgody wszystkich współwłaścicieli (w tym również i skarżącej) a także - co wymaga szczególnego podkreślenia z braku orzeczenia sądowego wydanego w oparciu o art. 199-209 kodeksu cywilnego. Skarżąca zacytowała w swej skardze tylko dogodny dla niej fragment z uzasadnienia wyroku, a mianowicie, iż "...występujący o pozwolenie na przedmiotowe roboty budowlane współwłaściciele musieliby przedstawić zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości co do określonej inwestycji." Sąd jednakże w następnym zdaniu, przez skarżącą niestety już nie przytoczonym zasadnie stwierdził, że " W razie braku takiej zgody, konieczne stałoby się wystąpienie w myśl przepisów art. 199-209 kc na drogę cywilnego postępowania sądowego." I tak się stało, w niniejszej sprawie bowiem występująca z wnioskiem o pozwolenie na budowę K. B. przedłożyła w/w orzeczenia Sądu Rejonowego i Okręgowego w T. Analizując akta administracyjne należy dojść do jednoznacznego stwierdzenia, że organy administracji nie naruszyły żadnego przepisu prawa wydając decyzje w niniejszej sprawie, w tym w szczególności nie naruszyły przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w wskazanych decyzjach jak i pozostałych przepisów tej ustawy. W tym stanie rzeczy należało po myśli art. 151 w/w ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalić.