II SA/Bd 499/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. D. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. W. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia2014 r. Orzeczeniem powyższym organ uchylił orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. o uznaniu skarżącej winną zarzucanego jej czynu i odstąpieniu od ukarania oraz przekazał sprawę organowi pierwszej instancji (przełożonemu dyscyplinarnemu) do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca wniosła ponadto o rozważenie możliwości zwrócenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie uchwały w składzie poszerzonym i udzielenie odpowiedzi na pytanie czy: "orzeczenie dyscyplinarne wydane w trybie art. 134n ust. 4 pkt 3 ma charakter kończącego postępowanie dyscyplinarne w rozumieniu art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o Policji) – można pomocniczo uznać za takie, o którym mowa w kontekście art. 16 § 1 kpa i który może mieć zastosowanie odpowiednie i zgodnie z którym ostateczną decyzją (tutaj orzeczeniem dyscyplinarnym) jest to wydane przez organ dyscyplinarny II instancji". W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem organu zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania dyscyplinarnego i tym samym nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako ppsa). Stosownie do ww. przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Takim przepisem jest art. 138 ustawy o Policji, który przewiduje, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten dopuszcza możliwość zaskarżenia w tym trybie jedynie orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowany przez organ w odpowiedzi na skargę pogląd, że zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia kwietnia 2014 r. uchylające orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. i przekazujące sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia nie kończy postępowania dyscyplinarnego, bowiem nie załatwia ostatecznie sprawy i tym samym nie przysługuje na nie skarga do sadu administracyjnego. Podkreślenia bowiem wymaga, że tryb postępowanie dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy policji jest ściśle uregulowany w przepisach rozdziału 10 ustawy o Policji. Żaden z przepisów tego rozdziału nie odsyła do odpowiedniego stosowania w tym postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie w niej nieuregulowanym, do postępowania dyscyplinarnego odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego dotyczących wezwań, terminów i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Nie można zatem na grunt tego postępowania przenieść wprost ogólnych zasad dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji brak jest podstawy prawnej umożliwiającej złożenie skargi na to orzeczenie (vide: postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OZ 666/13, postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 13 marca 2014 sygn. II SA/Bk127/14 dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Skoro więc orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie kończyło postępowania dyscyplinarnego, to tym samym nie przysługiwała skarżącej możliwość wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, uznając skargę za niedopuszczalną, orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o rozważenie możliwości zwrócenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie uchwały w składzie poszerzonym, wskazać należy, że przepisy ppsa przewidują jedynie możliwość przedstawienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie podziela stanowiska zajętego przez Naczelny Sad Administracyjny w poprzednio podjętej już uchwale (art. 269 § 1 ppsa). Nie przewidują jednak możliwości wystąpienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z inicjatywą uchwałodawczą. Zgodnie z art. 264 § 2 ppsa uchwały, o których mowa w art. 15 § 1 pkt 2 ppsa (mające na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych); Naczelny Sąd Administracyjny podejmuje na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, a uchwały, o których mowa w art. 15 § 1 pkt 3 ppsa (zawierające rozstrzygnięcie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej); na podstawie postanowienia składu orzekającego.