II SA/Bd 503/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie poddania się obowiązkowej kwarantannie stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. W wyniku stwierdzenia zakażenia wirusem SARS-CoV-2 u T. B. pracownik Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. poinformował domowników mieszkających z ww. we wspólnym gospodarstwie domowym w tym D. B. ("skarżącego") o objęciu kwarantanną od dnia 31 grudnia 2020 r. do 16 stycznia 2021 r. D. B. wniósł do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologiczna w S. [...] stycznia 2021 r. wniosek w drodze elektronicznej o wydanie/przesłanie mu na wskazany adres mailowy decyzji administracyjnej z 31 grudnia 2020 r. o zastosowaniu wobec niego kwarantanny (pismo niepodpisane). Z kolei pismami z 4 stycznia 2021 r. (wpływ do organu 7 stycznia 2021 r.): - wniosek o natychmiastowe skrócenie/zwolnienie go z obowiązku odbywania kwarantanny oraz o doręczenie mu decyzji administracyjnej "nałożonej przez telefon z dnia 31 grudnia 2020 r. w związku z objęciem go kwarantanną w dniu 31 grudnia 2020 r. (omyłkowo "2021" – uwaga Sądu) do 16 stycznia 2021 r.", - odwołanie "od decyzji Inspektora Sanitarnego z dnia 31 grudnia 2020 r. o objęciu go kwarantanną od 31 grudnia 2020 r. do dnia 16 stycznia 2021 r.", wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania; w uzasadnieniu wskazał, że kwarantanna została nałożona na niego bez podstawy prawnej i pozbawia go konstytucyjnych praw i wolności. Pismem z 7 stycznia 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (PPIS) poinformował skarżącego, że zgodnie z § 4 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 2316 ze zm. - dalej "rozporządzenie z 21.12.20") nałożenie obowiązku odbycia kwarantanny na domownika zamieszkującego z osobą zakażoną SARS-CoV-2 nie jest załatwiane w formie decyzji. Decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...], ww. organ odmówił zwolnienia D. B. z obowiązku odbywania kwarantanny w dniach od 31 grudnia 2020 r. do 16 stycznia 2021 r. W uzasadnieniu decyzji, po przytoczeniu § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 607) oraz § 3 ust. 4 , § 4 ust. 7 i § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 21.12.20 organ stwierdził, że z obowiązku odbywania kwarantanny zwolnione są osoby zaszczepione przeciwko COVID-19 oraz osoby, które były poddane izolacji w warunkach domowy, izolacji albo hospitalizacji z powodu zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Wskazał, że żadna z powyższych przesłanek nie wystąpiła po stronie skarżącego, toteż uzasadniona jest odmowa skrócenia okresu obowiązkowej kwarantanny. Powyższa decyzja, wraz z pismem organu z dnia 7 stycznia 2021 r. oraz odwołaniem skarżącego z dnia 4 stycznia 2021 r., została przekazana przez organ I instancji do Inspektor Sanitarny. Decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...], Inspektor Sanitarny (PWIS) "utrzymał decyzję o obowiązku odbycia kwarantanny w mocy". W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ograniczenia i nakazy dotyczące przemieszczania się oraz stosowanie obowiązków dot. m.in. kwarantanny są konsekwencją wprowadzenia na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, a później stanu epidemii. Przywoławszy treść art. 2 pkt 12, art. 34 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 46b pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1845) organ wskazał, że zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w czasie stwierdzenia u osoby wspólnie zamieszkującej ze skarżącym zakażenia koronawirusem, winien on odbyć kwarantannę trwającą od dnia uzyskania przez osobę współzamieszkującą pozytywnego testu na Covid-19, do upływu 7 dnia od dnia zakończenia izolacji przez osobę zakażoną. Organ odwoławczy wskazał, że decyzji w tym zakresie nie wydaje się, a przedmiotowego obowiązku nie stosuje się wobec osób zaszczepionych oraz osób, które były poddane izolacji lub hospitalizacji z powodu zakażenia koronawirusem. PWIS stwierdził, że skoro powyższe przesłanki nie zaistniały po stronie skarżącego, to brak jest podstaw zwolnienia z obowiązku kwarantanny i w tej kwestii stan prawny został prawidłowo skarżącemu wyjaśniony w piśmie z dnia 7 stycznia 2021 r. PWIS stwierdził nadto, że brak było możliwości udostępnienia decyzji w przedmiocie obowiązku kwarantanny, albowiem obowiązek ten wynika z przepisów prawa, a nie z rozstrzygnięcia w formie decyzji. W odniesieniu do kwestii zwolnienia z odbywania kwarantanny organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko PPIS odmawiające uchylenia kwarantanny, a wyrażone w decyzji z [...] stycznia 2021 r. nr [...]. Końcowo PWIS podkreślił wagę nakładanych w związku z epidemią ograniczeń wobec ochrony zdrowia publicznego. D. B. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Skarżący zarzucił niezgodne z Konstytucją RP objęcie go kwarantanną w oparciu o przepisy rozporządzenia, a nie ustawy podjętej w warunkach jednego ze stanów wyjątkowych. W uzasadnieniu skargi, przywoławszy wyrok WSA w Opolu o sygn. II SA/Op 219/20, skarżący wytknął, że organy odmówiły mu prawa złożenia lub przyjęcia odwołania, argumentując to brakiem podstaw do jego uwzględnienia z uwagi na obowiązujące rozporządzenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a.") doprowadziła Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzja powzięta została bez podstawy prawnej i w warunkach rażącego naruszenia prawa, w związku z czym należało stwierdzić jej nieważność. Analizę prawidłowości zaskarżonej decyzji rozpocząć należy od skonfrontowania zaistniałej w sprawie sytuacji procesowej wynikającej z analizy jej akt administracyjnych oraz tego, w jaki sposób organ odwoławczy zidentyfikował przedmiot sprawy, wobec której powziął swoje rozstrzygnięcie. Jak przywołano w części historycznej niniejszego uzasadnienia, sprawa administracyjna załatwiona zaskarżoną decyzją w administracyjnym toku instancji, wszczęta została na skutek pism skarżącego skierowanych do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (dwa pisma z 4 stycznia 2021 r., które wpłynęły do organu 7 stycznia 2021 r., oraz pismo z 5 stycznia 2021 r.). Pisma te zawierały trzy żądania: 1) doręczenia decyzji o zastosowaniu wobec niego kwarantanny od dnia 31 grudnia 2020 r., o której to kwarantannie poinformowano go telefonicznie (wpływ żądania do organu 5 stycznia 2021 r. oraz 7 stycznia), 2) natychmiastowego skrócenia lub zwolnienia skarżącego z obowiązku odbywania kwarantanny (wpływ żądania 7 stycznia 2021 r.), oraz 3) odwołania od decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek pozostawania na kwarantannie od dnia 31 grudnia 2021 r. do 16 stycznia 2021 r. (wpływ żądania 7 stycznia 2021 r.). Wobec powyższych żądań skarżącego PPIS kolejno: 1) w piśmie informacyjnym z 7 stycznia 2021 r. odmówił wnioskodawcy przekazania decyzji w przedmiocie nałożenia kwarantanny powołując się na § 4 ust. 6 rozporządzenia z dnia 21.12.20, który stanowi, że obowiązek poddania się kwarantannie przez osobę prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2 lub z nią zamieszkującą nie jest stwierdzany w drodze decyzji ("decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się"), 2) decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...], odmówił skarżącemu zwolnienia z obowiązku odbywania kwarantanny, motywując to brakiem zaistnienia przesłanek, o których mowa w § 4 ust. 7 rozporządzenia z 21.12.20 (brak zaszczepienia, brak przebytej izolacji lub hospitalizacji z uwagi na wcześniejsze zakażenie), 3) pismem z dnia 11 stycznia 2021 r. przekazał dokumentację zawierającą m.in. dwa powyższe dokumenty wraz z trzecim żądaniem – odwołaniem od decyzji (organ I instancji nie określił jakiej) - Inspektor Sanitarny. W sprawie z wniosków skarżącego organ I instancji podjął zatem trzy istotne czynności przyporządkowane do każdego z żądań skarżącego. Jedno z tych żądań załatwił w drodze rozstrzygnięcia administracyjnego (decyzji), kolejne załatwił pismem informacyjnym, a ostatnie przekazał organowi odwoławczemu zgodnie z dyspozycją art. 133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – dalej "k.p.a."). W myśl przywołanego przepisu organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że organ pierwszej instancji nie jest upoważniony do oceny dopuszczalności odwołania i zachowania terminu jego wniesienia, bowiem kompetencja w tym zakresie należy do wyłącznej kompetencji organu odwoławczego (art. 134 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że treść zaskarżonej decyzji PWIS z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...].COR, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, wobec którego z żądań rozstrzygał organ odwoławczy. Nie wynika to przede wszystkim z części komparatywnej decyzji. Lektura jej uzasadnienia prowadzi zaś do wniosku, że rozstrzygnięciem tym organ odwoławczy próbował objąć wszystkie wątki żądania skarżącego. W zaskarżonej decyzji WPIS rozstrzygnął w ten sposób, że utrzymał w mocy "decyzję o obowiązku odbycia kwarantanny w mocy". W części wstępnej (zawierającej przytoczenie przepisów prawa stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia) nie określono, na skutek odwołania od jakiej ewentualnie decyzji pierwszej instancji (organ, data wydania, numer) zapadło to rozstrzygnięcie. Sąd wskazuje, iż ma świadomość, że wymogu zawarcia w rozstrzygnięciu ww. informacji nie przewidują przepisy k.p.a., w tym przede wszystkim art. 107 § 1 k.p.a. stanowiący o koniecznych elementach decyzji. Jednak wytknięty brak jest symptomatyczny dla istoty zaistniałego i dostrzeżonego naruszenia prawa procesowego, to jest rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy nieistniejącej decyzji organu I instancji. Wskazać bowiem należy, że w kontrolowanym postępowaniu PPIS twierdzi, że nie wydał żadnej decyzji "o obowiązku odbycia kwarantanny". W piśmie informacyjnym z dnia 7 stycznia 2021 r. wprost zaś podniósł, powołując § 4 ust. 6 rozporządzenia z dnia 21.12.20, że o nałożeniu obowiązku odbycia kwarantanny nie rozstrzyga się w drodze decyzji, co zresztą organ odwoławczy zaaprobował w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kontrolowana decyzja organu odwoławczego rozstrzyga zatem o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia, którego możliwość wydania zanegował zarówno PPIS, jak i sam organ odwoławczy. Abstrahując od prawidłowości stanowiska organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w tym zakresie wskazać należy na oczywistą niekonsekwencję działań Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oczywistym jest, że odwołanie jest środkiem zaskarżenia, który przysługuje od decyzji wydanej w pierwszej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.). Wnosi się je do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia ustnie (art. 129 § 1 i 2 k.p.a.). W myśl § 3 art. 129 przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania. W swym trzecim z żądań przesłanych do PPIS, wobec którego zdawał się rozstrzygać organ odwoławczy, skarżący wyraźnie stwierdził, że wnosi "odwołanie od decyzji Inspektora Sanitarnego z dnia 31 grudnia 2020 r. o objęciu go kwarantanną od 31 grudnia 2020 r. do dnia 16 stycznia 2021 r.". Skoro organ odwoławczy twierdzi, że decyzja taka nie została formalnie podjęta, to zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy winien stwierdzić niedopuszczalność wniesionego odwołania zaskarżalnym do wojewódzkiego sądu administracyjnego postanowieniem. Organ odwoławczy nie może utrzymać w mocy niesprecyzowanej , nieistniejącej według niego decyzji. Stwierdzić należy, że budzi uzasadnione wątpliwości stanowisko organów obu instancji, jakoby nałożenie na stronę obowiązku odbycia kwarantanny nie odbywało się w drodze decyzji administracyjnej, ale li tylko informacji skierowanej do osoby zamieszkującej z osobą zakażoną koronawirusem. Podstawą tych wątpliwości jest zasadniczo przesądzona już w orzecznictwie kwestia ograniczania konstytucyjnego prawa i wolności przemieszczania się (art. 52 ust. 1 Konstytucji RP) w drodze rozporządzenia wydanego z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, w tym przypadku upoważnienia zawartego w art. 46b pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. II GSK 2050/21, z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1612/21, wyroki NSA z dnia 8 września 2021 r., sygn. II GSK 835/21, II GSK 781/21 i II GSK 793/21 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Powoływane w tym zakresie przez organy obu instancji rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. o ustanowieniu określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii w swym § 4 ust. 6 stanowi, że osoba prowadząca wspólne gospodarstwo domowe z osobą, u której stwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2 lub z nią zamieszkująca, od dnia uzyskania przez osobę, u której stwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2, pozytywnego wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2, jest obowiązana poddać się kwarantannie trwającej do upływu 7 dni od dnia zakończenia izolacji osoby, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe lub zamieszkuje. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się. Na tym etapie postępowania dość wskazać, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. ustawy państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1 (m.in. obowiązek poddania się kwarantannie – art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f – przyp. Sądu). Zachodzi w komentowanym zakresie istotna sprzeczność pomiędzy regulacjami ustawy oraz aktu podustawowego obranego za podstawę stanowiska organów obu instancji. Sprzeczność ta ma nadto istotne konsekwencje w zakresie stwierdzenia, czy należałoby uznać pismo organu I instancji z dnia 7 stycznia 2021 r. (informację o nałożeniu kwarantanny) za decyzję administracyjną doręczoną skarżącemu w trybie art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy ("decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób, przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób"). Przesądzenie tej kwestii przez Sąd jest na obecnym etapie postępowania oczywiście przedwczesne, albowiem to do organu odwoławczego należy prawidłowe określenie przedmiotu rozpoznawanej sprawy zainicjowanej odwołaniem. Uwzględnieniu podlegać też musi, że komentowana regulacja rozporządzenia nie może wyłączyć prawa do odwołania od rozstrzygnięcia o nałożeniu kwarantanny, które to rozstrzygnięcie sankcjonowane jest przepisami rangi ustawowej. Wskazać należy, z uwagi na gwarancje realizacji konstytucyjnych praw każdego obywatela, i ich ograniczeniu jedynie w drodze ustawy, że przepis art. 33 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, nie daje podstaw do poddawania w wątpliwość obowiązku rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 tej ustawy, zatem także obowiązku poddania się kwarantannie (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f). W brzmieniu obowiązującym w dacie nałożenia na skarżącego obowiązku kwarantanny, art. 33 ust. 1 ww. ustawy stanowił, że państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. Decyzjom takim nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (ust. 3). W myśl ust. 3a, decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób: 1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie; 2) nie wymagają uzasadnienia; 3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. W myśl art. 34 ust. 2 ww. ustawy, osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Z kolei w ust. 4 pkt 2 ustawodawca zakazał opuszczania miejsc kwarantanny - chyba, że odpowiednio dana osoba wymaga hospitalizacji albo organ inspekcji sanitarnej postanowi inaczej. Odnosząc się ponownie do kwestii prawidłowości zaskarżonej decyzji Sąd zauważa również, że z jej uzasadnienia wynika, iż PWIS wadliwie objął swoim rozstrzygnięciem sprawę załatwioną decyzją PPIS z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], o odmowie zwolnienia z obowiązku odbywania kwarantanny. Organ odwoławczy bezpodstawnie odniósł się do kwestii zaistnienia po stronie skarżącego przesłanek uprawniających do zwolnienia lub skrócenia nałożonej kwarantanny, wywodzonych – jak wskazał – z § 4 ust. 6 i 7 rozporządzenia z 21.12.20. Po pierwsze, w aktach sprawy brak jest dowodu na to, by skarżący składał odwołanie od wspomnianej decyzji PPIS z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], a więc rozstrzyganie w zakresie prawidłowości stanowiska organu I instancji stanowiło wykroczenie poza granice sprawy administracyjnej rozstrzyganej ponownie w instancyjnym toku postępowania (w sposób pierwotny nieprawidłowo zresztą określonej, co wynika ze wcześniejszych rozważań Sądu). W tym zakresie organ odwoławczy działał zatem z urzędu, bez uruchomienia postępowania odwoławczego przez stronę postępowania administracyjnego – stanowi to rażące naruszenia prawa. Niezależnie od powyższego można wskazać, że zgodnie z powołanym § 4 ust. 7 rozporządzenia obowiązku, o którym mowa w ust. 6, nie stosuje się do osób zaszczepionych przeciwko COVID-19 oraz osób, które były poddane izolacji w warunkach domowych, izolacji albo hospitalizacji z powodu zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Skrócenie lub zwolnienie z obowiązku odbywania kwarantanny reguluje natomiast § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (publ. jak wcześniej wskazano), zgodnie z którym w przypadku osoby zamieszkującej lub prowadzącej wspólne gospodarstwo domowe z osobą, u której stwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2, i która została poddana z tej przyczyny izolacji w warunkach domowych, okres obowiązkowej kwarantanny ulega zakończeniu po upływie 7 dni od dnia zakończenia tej izolacji. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny, w uzasadnionych przypadkach, decyduje o skróceniu albo zwolnieniu z obowiązku odbycia obowiązkowej kwarantanny. O ile już samo odnoszenie się do ww. kwestii było wykroczeniem poza kognicję przez organ odwoławczy, a to w związku z nierozpoznawaniem przecież przez niego odwołania od decyzji PPIS z [...] stycznia 2021 r. nr [...], to jednocześnie bez wątpienia błędnym było rozstrzygnięcie tej kwestii z pominięciem jakichkolwiek rozważań co do zaistnienia po stronie skarżącego "uzasadnionego przypadku" aktualizującego możliwość zastosowania instrumentu z § 5 ust. 4 ww. rozporządzenia. Reasumując, dostrzeżone wady zaskarżonej decyzji są na tyle wyraźne i istotne, że uzasadnia to stwierdzenie, iż rozstrzygnięcie WPIS wydane zostało bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa procesowego w postaci art. 127 § 1, art. 134, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ("organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję"), co zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżona decyzja WPIS powzięta została w warunkach niezidentyfikowanego przedmiotu ponownie rozpoznawanej sprawy, niedającego się ustalić ani na podstawie treści samego rozstrzygnięcia (sposobu jego redakcji), ani na podstawie całokształtu dokumentacji postępowania (brak wyraźnie określonej decyzji I instancji i właściwego mu odwołania). Organ odwoławczy swobodnie za to rozstrzygnął co do "utrzymania decyzji o obowiązku odbycia kwarantanny w mocy", w uzasadnieniu zbiorczo odnosząc się do wszystkich trzech żądań skarżącego, kwalifikujących się do rozpoznania w ramach odrębnych postępowań (niedopuszczalność odwołania lub jego rozpoznanie przy stwierdzeniu wydania decyzji w znaczeniu materialnym, rozstrzygnięcie co do podstaw skrócenia/uchylenia obowiązku poddania się kwarantannie). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku. Rozpoznając ponownie sprawy organ odwoławczy weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną i wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Określi przede wszystkim, jaka sprawa administracyjna rozpoznana jaką decyzją pierwszej instancji jest przedmiotem odwołania, oceniając najpierw jego dopuszczalność, ewentualnie po pozytywnym ustaleniu istnienia przedmiotu odwołania ( konkretnej decyzji rozstrzygającej indywidualną sprawę administracyjną) rozstrzygnie konkretna sprawę administracyjną w drugiej instancji. Rozważenia wymaga, że odwołanie nie może wyprzedzać decyzji administracyjnej. Odwołanie można wnieść wobec konkretnej decyzji administracyjnej doręczonej lub ogłoszonej stronie. Nie wynika z akt sprawy kiedy doręczono skarżącemu decyzję PPIS nr [...] z [...] stycznia 2021 r. i czy od niej strona wniosła odwołanie. Z pewnością odwołanie wniesione pismem z 4 stycznia (wpływ do organu 7 stycznia 2021 r.) nie jest odwołaniem od tej decyzji w przedmiocie zwolnienia z obowiązku kwarantanny. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842).