II SA/Bd 507/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi gminnej oddala skargę. Starosta B. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 2 ust.1, art.7 ust.1, art.12 i art.17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721; ze zm.), zwanej dalej ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r., po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta B. z dnia 13 listopada 2007 r. ustalił warunki lokalizacji dla inwestycji pod nazwą "[..]" oraz zatwierdził na potrzeby ww. inwestycji projekt podziału nieruchomości, wskazując, że linie rozgraniczające teren ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Decyzja obejmowała, zgodnie z wnioskiem, lokalizację inwestycji polegającą na budowie drogi gminnej - ulicy klasy technicznej G o prędkości projektowej do 70 km/h, o przekroju poprzecznym typu 1 x 2, szerokości jezdni 7,0 m, pasach ruchu o szerokości 3,5 m, chodnika oraz ścieżki rowerowej od ulicy S., ulicą T. wraz z przeprawą mostową przez rzekę D. do ulicy P., tj. odcinek od km 0 + 000 do km 3 + 500 wraz z budową mostu i niezbędnej infrastruktury technicznej. W decyzji wskazano, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone linią ciągłą w kolorze czarnym, stanowiące linie podziału nieruchomości przedstawia załącznik nr 1 do decyzji (6 map wykonanych w skali 1: 1000), a mapy z projektami podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych stanowiące załącznik nr 1 do decyzji (arkusze od nr 1 do nr 6 wykonane w skali 1 : 1000) obejmują numery działek: - obręb nr 1 (Gmina Miasta B.) [......]-(rz. D.), -obręb nr 25: [.....], - obręb nr 26: [.....], - obręb nr 27: [.....], - obręb nr [.....]. Zgodnie z decyzją zakres przedmiotowej inwestycji obejmował: 1) budowę drogi - ulicy klasy technicznej G o przekroju poprzecznym typu: 1 x 2 o szerokości jezdni 7,00 m, dwa pasy ruchu o szerokości 3, 50 m, 2) budowę jednostronnego chodnika (wzdłuż drogi) o szerokości 1,50 m, 3) budowę ścieżki rowerowej o szerokości 2, 00 m, 4) budowę skrzyżowania ulicy P. i ulicy D. wg uzgodnień z Zarządem Dróg Wojewódzkich w B. (skrzyżowanie typu małe rondo), 5) budowę skrzyżowania z ulicą U. - skrzyżowanie częściowo skanalizowane, 6) budowę skrzyżowania z drogą gminną- skrzyżowanie częściowo skanalizowane, 7) budowę skrzyżowań z drogami dla potrzeb użytkowników terenu poligonu wojskowego, nieruchomości gruntów (łąk i pastwisk) oraz połączenia z drogą wewnętrzną wielorodzinnego osiedla mieszkaniowego, 8) budowę skrzyżowania zwykłego z ul. T., 9) budowę - włączenie do skrzyżowania z ulicą S. wg uzgodnień i uwarunkowań Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w B., 10) budowę obiektu inżynierskiego - mostu przez rzekę D., 11) budowę przepustów, 12) budowę urządzeń podczyszczających, 13) budowę ekranów akustycznych, 14) budowę odcinków kanalizacji deszczowej, 15) przebudowę kolidujących sieci uzbrojenia terenu, 16) budowę systemu dróg dojazdowych zapewniających wymaganą obsługę terenów przyległych, 17) budowę oświetlenia, 18) regulację cieków i rowów melioracyjnych, 19) przebudowę linii energetycznych kolidujących z wnioskowanym zamierzeniem inwestycyjnym na terenie działek: - obręb nr 1: [....]; - obręb nr 28: [....]; -obręb nr 29: [...]. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej pod nazwą.: "[...]" załączono: - część opisową i graficzną projektu podziału, - program funkcjonalno - użytkowy dla koncepcji technicznej [...], - studium analizy budowy trasy przemysłowej, które uzyskało pozytywne opinie: Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Zarządu Dróg Wojewódzkich, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, "[...]" w T. spółki E. w B., Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w B., [...] z siedzibą w W., spółki T. w B., Jednostki Wojskowej w B. W odpowiedzi na obwieszczenie o postępowaniu i zawiadomienia stron postępowania wpłynęły do organu wnioski; właścicieli nieruchomości przy ul. S. dotyczący rozwiązań projektowych skrzyżowania drogi krajowej nr 15 z projektowaną obwodnicą północną i Kancelarii Adwokackiej – J. B., pełnomocnika M. T. dotyczący nieuwzględnienia zjazdu z projektowanego skrzyżowania drogi nr 15 do stacji paliw oraz wniosek właścicieli Restauracji – [...] przy ul. S. dotyczący nieuwzględnienia zjazdu lewoskrętnego w kierunku T. do nieruchomości restauracyjno - hotelowej. Ww. wnioski jako dotyczące bezpośrednio projektu budowlanego i wykonawczego dla budowy obwodnicy w ciągu drogi krajowej nr 15 w obszarze miasta B. przekazano pismem z dnia 18 grudnia 2007 r. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w B., która pismami z dnia 7 stycznia 2008 r. oraz z dnia 10 stycznia 2008 r. udzieliła odpowiedzi zainteresowanym stronom. Wniosek Z. W. dotyczący sprzeciwu co do przeznaczenia działki nr 195/22 pod trasę przemysłową, został przekazany pismem z dnia 14 grudnia 2007 r. do wnioskodawcy z prośbą o odniesienie się do jego treści. W uzasadnieniu decyzji powołano się na wydaną w dniu [..] przez Wojewodę K. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w wariancie projektowym, a nadto stwierdzono, że budowa trasy przemysłowej leży w interesie społecznym, ponieważ pozwoli udrożnić istniejący układ komunikacyjny w mieście, zmniejszyć straty wynikające z czasu postoju w korkach i spalania dodatkowej ilości paliwa, zmniejszyć emisję hałasu w centrum miasta i zmniejszyć emisję spalin, co uzasadniało nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. T. zarzucając: - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 6 lit. e i lit. g, art.7 ust. 1 pkt 1, art.7 ust. 1 pkt 4. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. poprzez: brak analizy i wymagań powiązania projektowanej trasy z drogą krajową nr 15, brak sprecyzowanych wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich, brak opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. i dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej, - naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy poprzez brak precyzyjnego uzasadnienia interesu społecznego lub gospodarczego projektowanej inwestycji, uzasadniającego nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wymienionych naruszeń, a ponadto o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu odwołania Marek T. podniósł, że jest właścicielem niezabudowanej nieruchomości - dz. nr [...] położonej w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej trasy, a także – działki nr [...] zabudowanej i użytkowanej jako stacja paliw, która to działka sąsiaduje z dz. nr [...] oraz posiada w pełnym zakresie skomunikowanie z drogą krajową nr 15 (lewoskręt i prawoskręt), gdy tymczasem w konsekwencji realizacji inwestycji trasy przemysłowej, dz. nr [...] posiadałaby ograniczone skomunikowanie z drogą publiczną jedynie poprzez prawoskręt z trasy przemysłowej, przy jednoczesnym całkowitym wyłączeniu skomunikowania z drogą krajową nr 15. Stwierdził, że wydana decyzja lokalizacyjna godzi w jego prawnie chronione interesy, gdyż jej realizacja ogranicza prawo własności działki nr 134/1 (stacja paliw) co do możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowym zakresie i w sposób zgodny z prawem. Podkreślił, że posiada zgodę GDDKiA na skomunikowanie stacji paliw w pełnym zakresie z drogą krajową nr 15. Przedmiotowa decyzja niesie również określone ograniczenia w wykonywaniu prawa własności działki nr [...] z uwagi na negatywne oddziaływanie na środowisko spalin samochodów poruszających się projektowaną trasą. Odwołujący się podniósł także, że wniosek Burmistrza Miasta B. nie zawiera analizy powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Odnosi się to w szczególności do powiązania z drogą krajową nr 15, gdyż protokole ze spotkania z dnia 24 października 2007 r. w sprawie skoordynowania projektów trasy przemysłowej i obwodnicy w ciągu drogi krajowej nr 15, mowa jest o projektowanej obwodnicy drogi krajowej nr 15, a nie o istniejącej drodze nr 15. W konsekwencji kwestionowana decyzja nie zawiera precyzyjnych wymagań dotyczących powiązania z drogami publicznymi w odniesieniu do istniejącej drogi krajowej nr 15, a jedynie do projektowanej obwodnicy tej drogi. Zwrócił jednocześnie uwagę na fakt, że projektowana obwodnica drogi krajowej nr 15 znajduje się ciągle w fazie bliżej nieokreślonych analiz studyjnych, (Gmina Miasto B. dopiero przystępuje do procedur związanych z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). W ocenie skarżącego nie jest dopuszczalne wydawanie decyzji lokalizacyjnej projektowanej trasy bez jej powiązania z aktualnie funkcjonującymi drogami publicznymi - w tym konkretnym przypadku drogi krajowej nr 15, nikt bowiem na tym etapie postępowania nie może mieć pewności czy i jaki będzie ostateczny kształt projektowanej obwodnicy w ciągu drogi krajowej nr 15 w B. Nadto zdaniem odwołującego się kwestionowana decyzja lokalizacyjna została wydana bez stosownej opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. jak i właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, mimo że projektowana trasa wiąże się z wykonaniem obiektów budowlanych i robót na obszarach bezpośrednio zagrożonych powodzią, bowiem obejmuje m. in. przeprawę mostową przez rzekę D. do ul. P. wraz z budową mostu i niezbędnej infrastruktury technicznej. Skarżący wskazał ponadto, że art. 7 ust.1 pkt 4. cytowanej ustawy nakłada na organ wydający decyzję lokalizacyjną obowiązek określenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a z całą pewnością wymogu tego nie spełnia lakoniczne stwierdzenie w p-cie VI decyzji (str.7) o zapewnieniu dostępu do drogi publicznej. Wg niego poza tym organ nie wykazał uzasadnienia nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności interesem społecznym lub gospodarczym (brak czytelnej analizy ekonomicznej projektowanej inwestycji). Wojewoda K. decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną na art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy, w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958), po rozpatrzeniu odwołania orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda stwierdził, że nie dopatrzył się podnoszonej przez odwołującego się wadliwości decyzji, bowiem wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawierał wymagane przepisem art. 5 ust. 1 ustawy dokumenty niezbędne do jej podjęcia. Nieuzasadniony jest, zdaniem Wojewody, zarzut w zakresie braku we wniosku Burmistrza Miasta B. analizy powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, a w szczególności powiązania z drogą krajową nr 15. Opis powiązania projektowanej drogi gminnej z innymi drogami publicznymi zawarty jest bowiem w pkt 1, na str. 3 decyzji. Są tam też informacje odnośnie wymagań dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii. Wojewoda wskazał, że przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji dróg publicznych nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi publicznej, lecz wyłącznie do oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. Ponadto przepisy ustawy nie określają obowiązku inwestora drogi do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organy orzekające miały obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca, (vide wyrok z dnia 9 listopada 2006 r. WSA w Warszawie IVSA/Wa 638/06, LEX nr 329121). Nadto Wojewoda stwierdził, że wbrew podnoszonemu w odwołaniu zwrotowi w aktach sprawy organu pierwszej instancji znajduje się wystąpienie Starosty B. z dnia 19 listopada 2007 r. do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Inspektorat w T. o wydanie stosownej opinii dotyczącej budowy drogi gminnej "[...], na wysokości ulicy D., następnie przeprawą mostową przez rzekę D., ulicą T. do ulicy S. oraz opinie Zarządu (pisma: z dnia 18 września 2008 r., 23 kwietnia 2008 r., 31 lipca 2007 r., 6 lutego 2008 r., 26 listopada 2007 r., 18 grudnia 2007 r.), jak również opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. (pismo z dnia 31 marca 2008 r.) oraz decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] Odnosząc się do zarzutu niezamieszczenia w zaskarżonej decyzji wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, Wojewoda zwracając uwagę na przepis art. 7 ust. 4 ustawy stwierdził, że wymagania te zostały ujęte w punkcie VI, na str. 7 zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wyjaśnił, że powołany przepis zobowiązuje organ do określenia w decyzji wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, tylko w przypadku ustalenia w trakcie postępowania o ustalenie lokalizacji drogi, że określona lokalizacja narusza takie interesy. Obowiązek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy, nie będzie więc spełniony, jeśli mimo ustalenia przez organ istnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, zasługujących na ochronę, organ nie określi w wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stosownych wymogów zapewniających poszanowanie tych interesów. Na poparcie swego stanowiska przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 509/07, (LEX nr 34593). W kwestii przesłanek do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, organ odwoławczy wskazał, że zarządca drogi na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy zwrócił się do Starosty B. z wnioskiem o nadanie jej takiego rygoru uwagi na potrzebę udrożnienia istniejącego układu komunikacyjnego, zapobiegania koncentracji zanieczyszczeń i degradacji zabytkowego centrum miasta, a nadto ze względu na interes gospodarczy związany z dofinansowaniem pochodzącym ze środków Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa K. na lata 2007-2013. Organ powołał się też na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2007r, sygn. akt I SA/Wa 1447/06 (LEX nr 355067). M. T. zaskarżył decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając jej naruszenie przepisów, które miały istotny wpływ na jej treść, a w szczególności: - art.7, 77 i 107 § 3 kpa poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że a) wniosek inwestora - Burmistrza Miasta B. zawiera analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, a w szczególności z drogą krajową nr 15, b) decyzja Starosty B. zawiera wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, - art. 5 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 3 ustawy poprzez ustalenie, że uzyskanie wymaganych powołanym przepisami opinii przez organ I Instancji tj. Starostę B. zamiast przez inwestora nie stanowi uchybienia kwalifikowanego. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazując na treść art. 5 ust. 1 ustawy, stwierdził, że brak wyszczególnionych w tym artykule załączników do wniosku uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji lokalizacyjnej, a decyzja lokalizacyjna wydana bez powyższych załączników jest wadliwa w świetle art. 106 § 1 kpa. Podkreślił też, że stanowisko Wojewody K., jakoby uchybienie powyższemu przepisowi stanowiło jedynie błąd niekwalifikowany jest nieuprawnione. Brak wymaganych ustawą opinii stanowiących załączniki do wniosku Burmistrza winien, wg niego skutkować oddaleniem wniosku i umorzeniem postępowania. Podobnie, jak w odwołaniu, skarżący podniósł, że wniosek Burmistrza Miasta B. nie zawiera analizy powiązania drogi z drogami publicznymi, a w szczególności z drogą krajową nr 15, a podczas spotkania w dniu 24 października 2007 r. była mowa tylko o projektowanej obwodnicy tej drogi, która znajduje się dopiero w fazie analiz studyjnych. W ocenie skarżącego nie jest dopuszczalne wydawanie decyzji lokalizacyjnej projektowanej trasy bez jej powiązania z aktualnie funkcjonującymi drogami publicznymi a w tym konkretnym przypadku z drogą krajową nr 15, nikt bowiem na tym etapie postępowania nie może mieć pewności czy i jaki będzie ostateczny kształt projektowanej obwodnicy w ciągu drogi krajowej nr 15 w B. Skarżący ponowił również wcześniejszy zarzut dotyczący nieokreślenia przez organ wydający decyzję lokalizacyjną wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując, dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2009 r. sygn. 25 sierpnia 2009 r. sygn. II SA/Bd 152/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu sprawy zainicjowanej wniesioną skargą, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody K. i poprzedzająca ją decyzję Starosty B. z dnia [...], uznając za uzasadnione zarzuty dotyczące braku określenia w decyzji organu I instancji wymagań dotyczących powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi oraz dotyczących wymagań w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Nadto nie będąc związany granicami skargi Sąd stwierdził, że z naruszeniem art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. na załączonych do decyzji lokalizacyjnej, stanowiących jej integralną część mapach nie wytyczono linii rozgraniczającej teren inwestycji drogowej, w związku z czym nie można jednoznacznie odczytać, jakie tereny przeznaczone są pod drogę, co z kolei uniemożliwia stronom postępowania zorientowanie się, czy planowana inwestycja narusza ich uzasadnione interesy. Ponownie rozpoznając sprawę w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 157/10 wydanym w wyniku skarg kasacyjnych Wojewody K. i Burmistrza Miasta B. od powyższego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt przekazania jej do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w następstwie skarg kasacyjnych od wyroku tegoż Sądu. Wobec tego – po pierwsze, modyfikacji ulegają granice sprawy sądowadministracyjnej, których nie wyznaczają już nie tylko art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), ale również art. 168 § 3 i art. 183 § 1 tej ustawy (vide wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. II OSK 1117/05- Lex 238489). Zakres rozpoznania sprawy limitowany jest bowiem zasięgiem rozpoznania sprawy kasacyjnej (granice rozpoznania ulegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargi kasacyjne NSA i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 cyt. ustawy). Po wtóre – zastosowanie znajduje art. 190 ppsa, w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano, pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, obejmującą zarówno prawo materialne, jaki i procesowe. W orzecznictwie i doktrynie przyjęto, że treść wskazanego przepisu oznacza, iż wojewódzki sąd administracyjny nie może formułować nowych ocen prawnych- sprzecznych z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem i zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Wykładania, o której mowa w art. 190 ppsa to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko istotnej treści przepisów prawnych, lecz także sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku. Jeśli zatem rozpoznając sprawę po raz pierwszy wojewódzki sąd administracyjny ocenił zaskarżoną do niego decyzję jako niezgodną z przepisami prawa, a Naczelny Sąd Administracyjny pogląd ten zakwestionował, to ocena ta przy ponownym rozpoznaniu sprawy jest wiążąca dla Sądu I instancji. Odmienne stanowisko wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowiłoby naruszenie art. 190 ppsa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, skutkujące uchyleniem wyroku w razie zaskarżenia go skargą kasacyjną. Należy przy tym zaznaczyć, że stan faktyczny i stan prawny niniejszej sprawy nie uległy zmianie. Skarga jest bezzasadna. W art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721) w jej brzmieniu obowiązującym do dnia 9 września 2008 r. i mającym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, określone zostały wymogi co do treści decyzji o lokalizacji drogi. Z punktu 1 wskazanego unormowania wynika obowiązek zamieszczenia w decyzji wymagań dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii. Podstawę w tym zakresie stanowi przedłożona przez inwestora, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 z ustawy, odpowiada analiza w przedmiocie wspomnianych powiązań. Analiza powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi już istniejącymi na etapie ustalania lokalizacji drogi nie oznacza jednak wymogu przeanalizowania tego problemu pod względem konkretnych rozwiązań technicznych włączenia drogi w istniejący dotychczas system komunikacyjny. Decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi przesądza jedynie, na jakich działkach gruntu będzie ona usytuowana, natomiast konkretne rozwiązania techniczne przebiegu drogi są ustalane w dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę. W decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] zwarto zapis, że w obszarze drogi krajowej nr 15 i trasy wąskotorowej linii kolejowej projektuje się wlot drogi gminnej w ulicę S. według uzgodnień i uwarunkowań Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w B.," który przesądzając jednoznacznie o włączeniu drogi gminnej w obecny system komunikacyjny ulicy S., spełnia wbrew zarzutowi skarżącego wymogi pkt 1 art. 7 ust. 1 ustawy. Nadmienić należy, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowania dróg różnej kategorii, wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii, to jest w przypadku skrzyżowania ul. S., obwodnicy i przyszłej trasy przemysłowej w formie dwupasmowego ronda średniego – do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w związku z czym budowa powyższego skrzyżowania nie podlega realizacji w ramach budowy drogi gminnej. Zatem ustalenie kwestii technicznej włączenia drogi gminnej w ul. S. również i z tego względu wykraczało poza przedmiot rozpatrywanej sprawy. Według pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 września 2007 r. wspomniane rondo zostanie zrealizowane w ramach budowy obwodnicy B. w ciągu drogi krajowej nr 15. Sąd nie podziela również podniesionego w skardze zarzutu błędnego, stanowiska organu odwoławczego, że w decyzji organu I instancji określone zostały wystarczająco wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Jak wynika z decyzji Starosty B., obok ustalenia warunków lokalizacji drogi gminnej, zatwierdziła ona projekt podziału nieruchomości. Zgodnie z art. 12 ust.1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. linie podziału nieruchomości stanowią jednocześnie linie rozgraniczające teren inwestycji. W rozpatrywanej sprawie linie podziału nieruchomości przedstawiono na załączniku nr 1 do decyzji stanowiącym 6 map w skali 1:1000. Numery ewidencyjne działek wydzielonych pod drogę zostały wymienione w decyzji oraz szczegółowo opisane w wykazie zamian gruntowych. Należące do skarżącego działki nr [...] i [...] nie leżą w liniach rozgraniczających teren projektowanej drogi i ustalenie jej lokalizacji nie zmienia aktualnie istniejącego dostępu z nich do dróg publicznych – ulic T. i S. W związku z tym przedwczesne jest twierdzenie skarżącego o naruszeniu jego uzasadnionych interesów na obecnym etapie procesu inwestycyjnego. Kwestia możliwości ewentualnego włączenia działki nr [...] do drogi krajowej nr 15 będzie aktualna dopiero w związku z projektowanym przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad wcześniej wspominanym skrzyżowaniem ulicy S., obwodnicy B. i przyszłej trasy przemysłowej, a zatem wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy. To samo dotyczy kwestii zjazdów z drogi gminnej na działki skarżącego. Skład orzekający Sądu podziela wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. II OSK 509/07 z dnia 19 czerwca 2007 r. pogląd, że jakkolwiek przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. zobowiązuje organ do określenia w decyzji lokalizacyjnej między innymi wymagań, dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, to decyzja ta wydawana w konkretnej sprawie będzie zawierać szczegółowe postanowienia w tym zakresie tylko w przypadku ustalenia przez organ w trakcie postępowania o ustalenie lokalizacji drogi, że przewidziana lokalizacja narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Tym samym obowiązek, o którym mowa w powyższym przepisie nie będzie spełniony tylko wówczas, jeśli mimo ustalenia istnienia uzasadnionych interesów osób trzecich zasługujących na ochronę, organ nie sprecyzuje w wydanej decyzji wymogów zapewniających poszanowanie takich interesów. Tak więc rację ma Wojewoda stwierdzając w uzasadnieniu swej decyzji, że zawarty w decyzji organu I instancji, w jej punkcie VI zapis, iż projekt budowlany winien uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) czyni zadość wymogom art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy. Z uwagi na nie objęcie rozpoznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu kasacyjnym kwestii sposobu uzyskania przez Starostę B. niezbędnych do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi opinii i wiążące w związku z tym w powyższym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Bydgoszczy sygn. II SA/BD 152/09, nie istniały podstawy do ustosunkowania się przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez Sąd do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 w związku z art. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Uznając z przedstawionych wyżej względów, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.