II SA/Bd 532/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi B. K.-W. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stypendium doktoranckiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz B. K.-W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] .12.2019 r. Prorektor ds. Studenckich i Polityki Kadrowej [...] w T. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), art. 286 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669) oraz § 3 ust. 1-2, § 8 i § 9 Zarządzenia Nr 128 Rektora [...] w T. z dnia [...] września 2013 r. Regulamin zwiększania stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych (Biuletyn Prawny [...] nr [...] z 2013 r. poz. 280, dalej powoływane jako Regulamin zwiększania stypendium doktoranckiego) nie przyznał B. K.-W. (dalej określana jako Skarżąca) stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z postanowieniami art. 286 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 3 ust. 1-2 i § 8 Regulaminu zwiększania stypendium doktoranckiego - stypendia projakościowe przyznawane są na zasadzie konkursu. Wnioski podlegają zaopiniowaniu przez Komisję ds. studiów doktoranckich, która ustala listę rankingową. Uprawnienie do otrzymywania stypendium projakościowego przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich. Skarżąca nie znalazła się w grupie osób uprawnionych do otrzymywania stypendium projakościowego, w związku z czym orzeczono jak w sentencji. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że rozpatrując wniosek stypendialny, Komisja przyznała jej zbyt małą liczbę punktów za artykuł, który ukazał się w czasopiśmie "Media - Kultura - Komunikacja społeczna". Czasopismo to znajduje się na liście czasopism punktowanych na stronie 1627, poz. 30324 i otrzymało 20 punktów. Decyzją z [...].02.2020 r., nr [...] , Rektor [...] w T. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 286 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 12 ust. 1 i § 9 ust. 1-4 Regulaminu zwiększania stypendium doktoranckiego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Rektor wskazał, że zgodnie z postanowieniami art. 200a ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2183) oraz § 3 ust. 2 Regulaminu zwiększania stypendium doktoranckiego, uprawnienie do otrzymywania stypendium projakościowego przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych kierunkach i latach studiów doktoranckich. Stypendium projakościowe dla doktorantów drugiego roku i wyższych lat studiów jest przyznawane na podstawie osiągnięć w pracy badawczej uzyskanych w poprzednim roku akademickim. Oceny merytorycznej osiągnięć doktorantów dokonują komisje ds. studiów doktoranckich i przedstawiają jej wyniki w formie list rankingowych. Listy zawierają propozycje przyznania bądź nieprzyznania stypendium. Osiągnięcia Doktorantki były oceniane zgodnie ze szczegółowymi kryteriami i zasadami oceny merytorycznej uchwalonymi przez Radę Wydziału Humanistycznego [...] . W wyniku przeprowadzonej oceny Skarżąca otrzymała łącznie 25 punktów za publikacje naukowe. Za artykuł w czasopiśmie "Media - Kultura - Komunikacja społeczna" przyznano 5 punktów, ponieważ w dniu złożenia wniosku i w dniu jego oceny ww. czasopismo nie znajdowało się na liście czasopism punktowanych MNiSzW. Znalazło się na tej liście dopiero 18.12.2019 r. Regulamin stanowi, że punkty za publikacje autorstwa doktorantów przyznaje się na podstawie ogłaszanej przez MNiSzW Listy Czasopism Punktowanych, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Wobec powyższego publikacja Doktorantki została oceniona prawidłowo i brak jest podstaw do zwiększenia liczby przyznanych punktów. Według tych samych zasad oceniani byli wszyscy doktoranci ubiegający się o stypendium projakościowe. Z uzyskaną w wyniku oceny liczbą 25 punktów Skarżąca zajęła piątą pozycję na liście rankingowej i w efekcie uplasowała się poza gronem 30% uprawnionych do otrzymania stypendium. W tym stanie faktycznym orzeczono jak w sentencji. Skargę na powyższą decyzję złożyła B. K.-W., zarzucając jej: naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 9 ust. 1-4 i § 12 ust. 1 Regulaminu zwiększania stypendium doktoranckiego w zw. z art. 286 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - poprzez błędne ustalenie treści normy prawnej przez organ orzekający polegające na wadliwym przyjęciu, że powołane przepisy regulaminu w powiązaniu z wymienionym przepisem ustawowym stanowią, że punkty za publikacje autorstwa doktorantów przyznaje się na podstawie ogłaszanej przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego Listy Czasopism Punktowanych obowiązującej w dniu złożenia wniosku, podczas gdy rzeczywista treść normy stanowiącej podstawę prawną decyzji nie zawiera jakiejkolwiek reglamentacji czasowej wynikającej z przepisów intertemporalnych w odniesieniu do powyższej Listy; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 i 7 kpa w zw. z § 9 ust. 1-4 i § 12 ust. 1 Regulaminu zwiększania stypendium doktoranckiego w zw. z art. 286 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - skutkujące orzekaniem wbrew zasadzie praworządności, tj. na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa w postaci nieaktualnej Listy Czasopism Punktowanych MNiSZW, na podstawie której błędnie ustalono liczbę punktów uzyskanych przez Skarżącą i przez to wadliwie uznano, że nie znalazła się ona w gronie 30% najlepszych doktorantów drugiego i wyższych lat studiów doktoranckich. Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] .12.2019 r. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że jako doktorantka, która rozpoczęła stacjonarne studia doktoranckie na [...] w T. przed rokiem akademickim 2019/2020, złożyła wniosek o zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w roku akademickim 2019/2020 (błędnie określony przez organ w uzasadnieniu decyzji jako wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych). Rektor rozpoznawał wniosek Skarżącej dwukrotnie - tj. po raz pierwszy jako organ pierwszej instancji, a następnie w trybie art. 127 § 3 kpa - wskutek wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy. Istotną cechą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest jego niedewolutywnosć. Nie powoduje to skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierza je ponownie temu samemu organowi. Brak cechy dewolutywności, choćby względnej, powoduje określone konsekwencje w zakresie rezultatów odpowiedniego stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów dotyczących odwołań od decyzji. Wymóg odpowiedniości ich stosowania oznacza, że do wniosku i wywołanego nim postępowania nie znajdują zastosowania jedynie te przepisy dotyczące odwołań i postępowania odwoławczego, które związane są z cechą dewolutywności odwołania (wyrok WSA w Gliwicach z 25.06.2019 r., III SA/G1 439/19). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżąca zakwestionowała liczbę punktów przyznanych przez Komisję za artykuł opublikowany w numerze [...] 2019 czasopisma "Media - Kultura - Komunikacja społeczna". Skarżąca wskazała, że punktacja osiągnięć naukowych winna zostać skorygowana na jej korzyść, z uwagi na to, że czasopismo to znalazło się na Liście Czasopism Punktowanych (na stronie 1627, poz. 30324) ogłaszanej przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i zamiast 5 punktów za artykuł powinna otrzymać tych punktów 20. Powyższy pogląd skarżącej nie został jednak uwzględniony. Ponownie rozpatrując sprawę, organ orzekł bowiem, że wymienione czasopismo znalazło się Liście MNiSzW dopiero 18.12.2019 r., czyli już po złożeniu przez Skarżącą wniosku o przyznanie stypendium, przy czym zdaniem organu Regulamin zwiększania stypendium doktoranckiego ma stanowić, że "punkty za publikacje autorstwa doktorantów przyznaje się na podstawie ogłaszanej przez MNiSzW Listy Czasopism Punktowanych obowiązującej w dniu złożenia wniosku". Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Rektora, albowiem nie znajduje on oparcia w treści zastosowanej normy prawnej, stanowiącej materialną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia - tj. art. 286 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 12 ust. 1 i § 9 ust. 1-4 Regulaminu zwiększania stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej. Wyinterpretowana z powyższych przepisów treść normy prawnej zdaniem organu ma stanowić, że punkty za publikacje autorstwa doktorantów przyznaje się na podstawie ogłaszanej przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego Listy Czasopism Punktowanych obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Tymczasem w rzeczywistości treść powołanej regulacji nie precyzuje jakichkolwiek kryteriów czasowych (norm intertemporalnych) na wypadek zmiany przepisów materialnoprawnych w odniesieniu do reguł ustalania punktacji za publikacje naukowe. Dla organów administracji publicznej z art. 6 kpa tego wynika nakaz stosowania prawa obowiązującego w dniu orzekania, a nie w chwili złożenia wniosku, podania. W przeciwnym razie doszłoby do nieakceptowanej z punktu widzenia zasady praworządności sytuacji, w której organ orzekałby na podstawie nie obowiązujących już przepisów prawa (zasada bezpośredniego działania nowego prawa - por. uchwała NSA z dnia 25.11.2013 r., II OPS 1/13, LEX, wyrok NSA z 18.03.2016 r., II OKS 1443/14). W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wskazał ponadto, że zgodnie z treścią § 9 ust. 3 i 4 Regulaminu zwiększania stypendium doktoranckiego Rada Wydziału Humanistycznego [...] uchwałą z [...] czerwca 2016 r. w sprawie zatwierdzenia zmian w zasadach przyznawania stypendium ustaliła szczegółowy wykaz osiągnięć w pracy badawczej lub osiągnięć artystycznych dla poszczególnych studiów doktoranckich prowadzonych na wydziale oraz zasady oceny merytorycznej i sposób dokumentowania osiągnięć. Z uchwały tej wynika w sposób oczywisty, że za artykuł, esej lub recenzję w czasopiśmie przyznawana jest punktacja jak według listy czasopism Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, przy czym "ocena dokonywana będzie w oparciu o wersję listy obowiązującą w ostatnim dniu składania wniosków o stypendia" (pkt II ppkt 2 tiret 5te - str. 2 zasad naliczania punktów). Bezspornym jest przy tym między stronami, że w ostatnim dniu składania wniosków o stypendia za artykuły publikowane w czasopiśmie "Media - Kultura - Komunikacja społeczna" doktoranci otrzymać mogli 5 punktów. Na rozprawie 23.09.2020 r. pełnomocnik Skarżącej podkreśliła, że w odpowiedzi na skargę Rektor powołał się na uchwałę Rady Wydziału Humanistycznego [...] z [...] czerwca 2016 r. w sprawie zatwierdzenia zmian w zasadach przyznawania stypendium, która nie była powoływana w zaskarżonych decyzjach oraz nie była dostępna dla strony. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek z innych powodów, niż w niej wskazane. Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym, która stosownie do art. 286 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce miała zastosowanie w niniejszej sprawie, nie wprowadza autonomicznych zasad związanych z formułowaniem lub treścią decyzji podejmowanych w sprawach, o jakich mowa w art. 207 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z cyt. przepisem "Do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego". Wskazanie przez ustawodawcę na "odpowiednie" stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej powoływana jako "kpa") przesądza o szczególnym charakterze postępowania przed organami szkoły wyższej i dopuszczalności odstępstw od uregulowanych tam zasad. Niemniej jednak uznać należy, że te ewentualne odstępstwa dotyczą jedynie kwestii związanych z realizacją trybu i zasad postępowania wynikających z przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym, regulujących postępowanie w sprawach o przyznanie stypendium. Organy nie mogą w sposób dowolny stosować ogólnych przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Odpowiednie stosowanie przepisów kpa oznacza bowiem konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Z tych względów postępowanie w sprawie przyznania stypendium projakościowego winno zachować ogólne cechy postępowania administracyjnego i respektować podstawowe zasady tego postępowania określone m.in. w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 15 kpa. Wydane przez organ decyzyjny rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach administracyjnych winny też odpowiadać wymogom art. 107 § 1 kpa, a z uzasadnienia decyzji winno wynikać, z jakich przyczyn organ nie uwzględnił żądania w całości, bądź w części, a to w związku z wyżej wymienionymi ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, które organ rozstrzygający sprawę ma obowiązek przestrzegać prowadząc postępowanie administracyjne. Działając na podstawie przepisów prawa, do czego zobowiązuje art. 6 kpa, organy prowadzące postępowanie administracyjne na każdym jego etapie obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby wyjaśnić wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Na mocy art. 11 kpa organ winien też wyjaśniać stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Wyrazem realizacji tej zasady jest uzasadnienie decyzji, które w myśl art. 107 § 3 kpa winno przekonywać stronę o prawidłowości rozstrzygnięcia. Przede wszystkim organ winien przedstawić w nim swoją ocenę oraz motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe uwagi do postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że organ naruszył przepisy prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ nie uzasadnił należycie decyzji, nie przedstawił też stanu faktycznego w sposób umożliwiający dokonanie oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika, jaką ilość punktów otrzymały inne osoby, które zostały zakwalifikowanie do zwiększenia stypendium. Skoro z Regulaminu zwiększania stypendium doktoranckiego wynika, że uprawnienie do otrzymania stypendium projakościwego przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów, to z uzasadnienia decyzji winno wynikać, jaką ilość punktów należało otrzymać, aby stypendium zostało przyznane oraz w jaki sposób dokonano związanych z tym wyliczeń, ze wskazaniem ilości punktów otrzymanych przez osoby, które w ocenie organu uzyskały lepszy wynik niż Skarżąca. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala na jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie, uniemożliwiając Sądowi dokonanie jej kontroli. Głównym rezultatem, do osiągnięcia którego ma doprowadzić uzasadnienie decyzji, jest wytłumaczenie stronie motywów rozstrzygnięcia. W konsekwencji organ winien sporządzić uzasadnienie decyzji w sposób umożliwiający stronie i ewentualnie sądowi poznanie i zrozumienie działań podjętych przez organ. W doktrynie podkreśla się, że strona ma prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 19.06.1997 r., sygn. akt V SA 1512/96, OSP 1998, z. 2, poz. 29). Organ tymczasem nie wyjaśnił stronie, jakie były zasady naliczenia punktów, ograniczając się do stwierdzenia, że znalazła się na 5 pozycji. Wobec lakonicznego uzasadnienia rozstrzygnięć i niewskazania motywów, jakimi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji, naruszone zostały przepisy postępowania obligujące organ m.in. do wskazania faktów, które uznał za uzasadnione, czy dowodów na których się oparł, o czym stanowi art. 107 § 3 kpa. Podkreślenia wymaga, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 25.01.2011 r., II GSK 96/10, LEX nr 952870). Ponadto obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania określonej w art. 11 kpa. Jak słusznie wskazała NSA w wyroku z 29.06.2010 r., I OSK 124/10, "Zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.) sprowadza się do wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym sprawy wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności mających przekonać stronę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia." W sprawie sporna była przede wszystkim ilość punktów przyznanych Skarżącej za publikację w czasopiśmie "Media - Kultura - Komunikacja społeczna". Jak słusznie zwróciła uwagę pełnomocnik Skarżącej, zaskarżone decyzje nie powołują się w żaden sposób na uchwałę Rady Wydziału Humanistycznego [...] z [...] czerwca 2016 r. w sprawie zatwierdzenia zmian w zasadach przyznawania stypendium, który to dokument niewątpliwie, biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny, mógł mieć decydujące znaczenie dla ustalenia ilości punktów przyznanych Skarżącej. Rektor nie powołując w podstawie prawnej ww. uchwały, pozbawił de facto stronę możliwości ustosunkowania się do jej treści, co niewątpliwie narusza zasady wynikające z art. 8 i art. 9 oraz art. 11 kpa. Przedłożenie ww. dokumentu dopiero do odpowiedzi na skargę i powołanie się w niej na jego treść nie może sanować nieprawidłowości zaistniałych na etapie postępowania administracyjnego. Podjęta przez organ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę próba uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozostaje więc bez znaczenia. Przytoczona w niej argumentacja, mająca uzasadniać trafność podjętego rozstrzygnięcia w sprawie, nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia podjętego w sprawie, które winno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Pismo procesowe, jakim jest odpowiedź na skargę, nie może "uzupełniać" zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w nim ustaleń faktycznych, rozważań i ocen, które winny znaleźć w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 22.10.2009 r.,IV SA/Po 313/09). W tym miejscu należy zwrócić uwagę na to, że z wniosku Skarżącej o zwiększenie stypendium wynika, że zapoznała się ona jedynie z Regulaminem przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego, natomiast nie została zapoznana z treścią uchwały Rady Wydziału Humanistycznego [...] z [...] czerwca 2016 r. w sprawie zatwierdzenia zmian w zasadach przyznawania stypendium. Ponadto z treści decyzji z [...] .12.2019 r. wynika, że Skarżącej odmówiono przyznania "stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych", podczas gdy wnioskowała ona o "przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych", czyli de facto organ orzekł w innym przedmiocie i ponownie rozpoznając sprawę, Rektor nie dostrzegł powyższego. Zgodnie z § 1 Regulaminu zwiększania stypendium doktoranckiego określa on zasady i tryb zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych zwanego dalej "stypendium projakościowym". Zatem nawet posługując się powyższą nomenklaturą, organ winien orzec o odmowie przyznania "stypendium projakościowego", tymczasem odmówił przyznania "stypendium doktoranckiego". Wynika z tego, że przedmiot rozstrzygnięcia był inny niż wynikający z wniosku. W świetle powyższych rozważań nie ulega zatem wątpliwości to, że Rektor dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 oraz art. 8, art. 9 i art. 11 oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobligowany do zastosowania się do wskazań poczynionych przez Sąd. W szczególności organ winien w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazać, na jakiej podstawie przyznał Skarżącej punkty. Z uzasadnienia winno również wynikać to, jaką liczbę punktów uzyskały osoby ocenione przez organ wyżej od Skarżącej oraz w jaki sposób dokonano wyliczenia 30% progu, o jakim jest mowa w § 3 ust. 2 Regulaminu zwiększania stypendium doktoranckiego. Ponadto organ w prawidłowy sposób wskaże przedmiot decyzji. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) z uwzględnieniem uiszczonych przez Skarżącą wpisu w kwocie 200 zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.