II SA/Bd 545/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi B. G.-R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę. Starosta B., decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014r., znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm), zwanej dalej: "Prawo budowlane", oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej: "k.p.a.", wniósł sprzeciw do zgłoszenia B. R. - skarżącej, zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu zabudowy odcinka rowu melioracji wodnych szczegółowych [...] rurociągiem drenarskim PCV 0 200 na działce nr [...] w miejscowości W. gmina K. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ poczynił następujące ustalenia i rozważania: W dniu 28.11.2014 r. skarżąca dokonała zgłoszenia zabudowy odcinka rowu melioracji wodnych szczegółowych [...] rurociągiem drenarskim PCV 0 200 na działce nr [...] w miejscowości W. gmina K., w związku z czym, zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, organ w dniu [...].12.2014 r. nałożył na inwestora w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów w postaci: - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uzgodnienia planowanej inwestycji z Gminną Spółką Wodną w K. w zakresie melioracji szczegółowych oraz pozwolenia wodno prawnego z pouczeniem, że nie wykonanie określonego w postanowieniu obowiązku w wyznaczonym terminie, spowoduje wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji. W odpowiedzi na postanowienie Inwestor w dniu 11.12.2014 r. uzupełnił dokumenty o decyzję Starosty B. z dnia [...] listopada 2014 r., udzielającą pozwolenia wodno - prawnego dla przedmiotowej inwestycji. Nie załączono jednak oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działką nr [...]) na cele budowlane oraz uzgodnienia z Gminną Spółką Wodną w K. w zakresie melioracji szczegółowych. Wobec niewykonania nałożonego obowiązku w całości, organ złożył sprzeciw od ww. zgłoszenia. Od ww. decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie, jako naruszającej prawo, a w szczególności art. 30 ust. 6 Prawo budowlanego, podnosząc, że w dniu 03.11.2011 r. otrzymała decyzję administracyjną Starosty B. - pozwolenie wodno prawne (decyzja ostateczna) na wykonanie ww. zabudowy odcinka rowu melioracyjnego, Skarżąca podkreśliła, że wydana decyzja w sposób oczywisty sprzeczna jest z przepisem art. 30 ust.6 Prawa budowlanego - z którego wynika, kiedy organ może złożyć sprzeciw - ponieważ żadna z okoliczności wskazanych w tym przepisie nie zachodzi. Strona wywodziła, że takie okoliczności, jak posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzgodnienie inwestycji z Gminną Spółką Wodną, nie może być przedmiotem badania w tym postępowaniu w sprawie zgłoszenia, ponieważ przepis art. 30 ust. 6 nie dopuszcza takiej możliwości. Prawo do dysponowania nieruchomością powinno stanowić, jak podnosiła skarżąca, przedmiot ustaleń faktycznych w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia wodno prawnego. Tymczasem decyzja administracyjna - pozwolenie wodno prawne została wydana i jest ostateczna, bowiem nie przysługuje od niej żaden środek prawny. Odwołująca wskazała, że posiada uzgodnienie ze Spółką Wodną w K. w zakresie wykonania planowanej inwestycji, które załączyła do odwołania. Ponadto zaskarżona decyzja zawiera w ocenie strony także wadliwą podstawę prawną jej wydania, ponieważ powołany w jej petitum przepis art. 30 ust. 2 cyt. ustawy nie dotyczy wnoszenia sprzeciwu przez organ, ale zgłoszenia prac budowlanych. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] marca 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia poczynił następujące ustalenia i rozważania: Inwestor dnia 28 listopada 2014r. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu zabudowy odcinka rowu melioracji wodnych szczegółowych [...] rurociągiem drenarskim PCV O 200 na działce nr [...] w miejscowości W. gmina K. Postanowieniem Starosty B. z dnia [...] grudnia 2014 r., wezwano inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr [...]) na cele budowlane, uzgodnienie planowanej inwestycji z Gminną Spółką Wodną w K. w zakresie melioracji szczegółowych i ostateczne pozwolenie wodno prawne dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na postanowienie inwestor dnia 11 grudnia 2014r. uzupełnił dokumenty o decyzję Starosty B. z dnia [...] listopada 2014r., znak: [...] udzielającą pozwolenia wodno prawnego dla przedmiotowej inwestycji. Nie uzupełniono zgłoszenia o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr [...]) na cele budowlane i uzgodnienia planowanej inwestycji z Gminną Spółką Wodną w K. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego: "Pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na wykonywaniu urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, z wyjątkiem ziemnych stawów hodowlanych, urządzeń melioracji wodnych szczegółowych usytuowanych w granicach parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin". Urządzenia melioracji wodnych szczegółowych definiuje art. 73 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne i zalicza do nich min. "rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie". Zgłoszona zabudowa rowu rurociągiem drenarskim PCV O 200 jest niewątpliwie związana z nim funkcjonalnie i jako taka jest urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych. W związku z powyższym na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego planowane przez inwestora roboty budowlane wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. W art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego podano, że do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, a jest nim - oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto w art. 30 ust. 2 wskazano, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W związku z powyższym organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę prawidłowo. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną i nie ma podstaw do jej uchylenia. W skardze złożonej do Sądu, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. art. 30 pkt 2 Prawa budowlanego, (z uwagi na brak takiego przepisu, należy przyjąć, że chodzi tutaj o przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego). 2/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału , które miało wpływ na rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi, strona powołała się na fakt dołączenia do odwołania uzgodnienia ze Spółką Wodną w K. dotyczącego wykonania planowanej inwestycji. Jak wywodziła, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z wcześniejszej decyzji Starosty B. pozwolenie wodno-prawne, które znajduje się w aktach sprawy. Zatem organ I instancji miał wiedzę, a także dokumenty świadczące o posiadaniu przez stronę, prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie skarżącej, skoro w aktach sprawy znajdują się wszystkie dokumenty, których przedłożenia żądał organ, to wniesiony sprzeciw w dacie wydawania decyzji przez organ II instancji był już bezprzedmiotowy. Skarżąca wskazała też, że organ II instancji wbrew treści art. 10 k.p.a., przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie uniemożliwił zapoznania się jej ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzeniem się w zakresie zgłoszonego żądania. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie decyzji. Okolicznością niewątpliwą i niesporną w przedmiotowej sprawie jest, że planowana przez skarżącą inwestycja, nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, z uwagi na to, że dotyczyła wykonywania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, a jak wynika z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymagają tego typu roboty budowlane. Jak słusznie wskazał organ, urządzenia melioracji wodnych szczegółowych definiuje art. 73 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), zwanej dalej "Prawo wodne" i zalicza do nich min. "rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie". Zgłoszona zabudowa rowu rurociągiem drenarskim PCV O 200 jest niewątpliwie związana z nim funkcjonalnie i jako taka jest urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych. W związku z powyższym na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego planowane przez inwestora roboty budowlane wymagały zgłoszenia właściwemu organowi. W tej sytuacji inwestor zamierzający dokonać zabudowy rowu melioracji szczególnej poprzez budowę rurociągu na działce o nr ewid. [...], zobligowany był wyłącznie do zgłoszenia tego zamiaru Staroście B., jako właściwemu organowi architektoniczno - budowlanemu, co nastąpiło w dniu 28 listopada 2014 r. Tym samym skarżąca prawidłowo zgłosiła zamiar realizacji opisanej inwestycji, albowiem wymagały tego przepisy Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Powyższa regulacja nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych ani w orzecznictwie, ani w doktrynie prawa administracyjnego. Wynika z niej, że jeśli w ocenie organu uprawnionego do przyjęcia zgłoszenia konieczne jest jego uzupełnienie to postanowieniem nakłada on na inwestora obowiązek takiego uzupełnienia z zagrożeniem wniesienia sprzeciwu w razie niezastosowania się do treści postanowienia. Sytuacja taka zaistniała w przedmiotowej sprawie. W dniu 28 listopada 2014 r. do Starosty B. złożono zgłoszenie zamiaru wykonania opisanej wyżej inwestycji przez skarżącą. Organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., doręczonym skarżącej w dniu 8 grudnia 2014 r., wezwał skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia o: - oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - uzgodnienie planowanej inwestycji z Gminną Spółką Wodną w K. w zakresie melioracji szczegółowych oraz - o pozwolenia wodno prawnego z pouczeniem, że nie wykonanie określonego w postanowieniu obowiązku w wyznaczonym terminie, spowoduje wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji. W odpowiedzi na postanowienie Inwestor w dniu 11.12.2014 r. uzupełnił dokumenty o decyzję Starosty B. z dnia [...] listopada 2014 r., udzielającą pozwolenia wodno - prawnego dla przedmiotowej inwestycji. Nie załączono jednak oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działką nr [...]) na cele budowlane oraz uzgodnienia z Gminną Spółką Wodną w K. w zakresie melioracji szczegółowych. Z dyspozycji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wynika wyraźnie uprawnienie organu do żądania od inwestora złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 30 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego). Starosta w tym zakresie nie ma żadnego luzu decyzyjnego przy rozpatrywaniu konkretnej sprawy. Skoro ustawa wymaga takiego oświadczenia przy zgłoszeniu zamiaru przeprowadzenia inwestycji to Starosta był zobowiązany wezwać do jego złożenia, a inwestor je przedłożyć, w przeciwnym wypadku narażając się na wniesienie sprzeciwu, co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło. Oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej i służy wykazaniu, że inwestor ma prawo do wykonania prac budowlanych objętych zgłoszeniem. W sytuacji zatem braku uzupełnienia braków wskazanych w postanowieniu Starosty ziściły się przesłanki uprawniające organ do wniesienia sprzeciwu. Twierdzenia przeciwne skarżącej w tym zakresie nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi. Podnoszona przez skarżącą okoliczność - że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z wcześniejszej decyzji Starosty B., udzielającej pozwolenia wodno-prawne - świadczy jedynie o tym, że w postępowaniu o udzielenie ww. pozwolenia, strona dysponowała tym prawem, lecz o niczym więcej, a w szczególności, o tym, że nadal dysponuje nim w zakresie inwestycji objętej zgłoszeniem zabudowy odcinka rowu melioracji wodnych. Ponadto przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w sposób nie budzący wątpliwości wprost stanowi, że do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, co oznacza, że warunkiem złożenia kompletnego zgłoszenia wykonania robót budowlanych jest załączenie do niego ww. oświadczenia i to pod rygorem wniesienia sprzeciwu. Dlatego tez nie są zasadne zarzuty skarżącej w zakresie naruszenia przez organy przepisu art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego, który został prawidłowo zastosowany. Trzeba również zauważyć, że na dzień złożenia przez organ sprzeciwu, strona nie załączyła też wymaganego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., uzgodnienia planowanej inwestycji z Gminną Spółką Wodną w K. w zakresie melioracji szczegółowych. Późniejsze jej załączenie nie ma wpływu na oceną zasadności złożenia sprzeciwu. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. należy wyjaśnić, że nie każde naruszenie tego przepisu stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Sąd może bowiem uchylić decyzję administracyjną jedynie w sytuacji takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc, zarzut naruszenia tego przepisu mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby skarżąca wykazała, że powyższe uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących rzutować na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Innymi słowy, zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11 oraz z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11 – orzeczenia dostępne w CBOSA). Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do tego rodzaju naruszeń. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.