II SA/Bd 56/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] Starosta Powiatowy w B. na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, ze zmianami ) oraz art. 104 k.p.a. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowego I. na działce nr [...] przy zbiegu ulic [...] w B., wskazując w uzasadnieniu, iż przed wydaniem pozwolenia organ administracji architektoniczno - budowlanej zobowiązany jest sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i realizując przedmiotowy obowiązek wynikający z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia [...]2004 r. Nr [...] inwestor zobowiązany został do usunięcia niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego polegających na nie zaprojektowaniu dodatkowego wyjazdu do ulicy P. - wyłącznie dla ruchu w kierunku miasta oraz zieleni izolacyjnej wzdłuż granic działki w terminie do 15 września 2004 r. Inwestor w dniu [...]2004 r. dostarczył jedynie (projekt szaty roślinnej( dla pawilonu handlowego, spełniając tym samym jeden z nałożonych w postanowieniu obowiązków, co wobec braku wypełnienia całości obowiązku stanowiło przesłankę odmowy zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę pawilonu handlowego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor - C. z siedzibą w P. powołując się na decyzję Z. z dnia [...]2004 r. nr [...], w której nie wyrażono zgody na lokalizację zjazdu z terenu projektowanego pawilonu handlowego na działce [...] na ulicę P., a tym samym nie jest możliwym spełnienie przez inwestora rozbieżnych stanowisk określonych przez organ administracji publicznej i jednostki uzgadniającej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc że zgodnie z zapisem obowiązującym od [...]2001 r. planu zagospodarowania przestrzennego, które jest prawem miejscowym, powiązanie komunikacyjne obszaru objętego planowaną inwestycją z ulicą P., musi się dokonać z dodatkowym wyjazdem do ulicy P. i to wyłącznie w kierunku miasta. Wydana decyzja Wojewody, na którą powołuje się skarżący dotyczy przebudowy ulicy P., nie uwzględniała wymagań zawartych w obowiązującym planie miejscowym, dotyczyła bowiem przebudowy skrzyżowania ul. P. z ul. R., z obsługą komunikacyjną hipotetycznego centrum handlowego, gdyż nie była związana z projektem budowlanym przedmiotowego pawilonu handlowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., a nadto art. 16 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie treści decyzji o pozwoleniu na budowę Wojewody [...] z dnia [...]2002 r. przytaczając argumentację prezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu, iż zostało ono wydane z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, ze zmianami) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zatem kontrola zgodności projektu zagospodarowania działki z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna odnosić się do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ostatecznej i podlegającej wykonaniu. Zwrócić uwagę należy, że stosownie do zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego w art. 6, 7 i 8 zasad, organy administracji państwowej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa (zasada praworządności). Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ administracji prawidłowo wskazał, iż wcześniejsza decyzja Wojewody [...] z dnia [...]2002 r. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla skarżącej Spółki dotyczy przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...] dla potrzeb budowy centrum handlowego na terenie działek nr ew. [...] w miejscowości B., wydana została zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Brodnicy, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] 1994 r., który to plan zagospodarowania zgodnie z art.18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74, ze zmianami ) oraz art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zmianami ) uległ zmianie w części dotyczącej działki [...] przy ul. P., zgodnie z uchwałą Nr Rady Miejskiej w B. z dnia [...] 2001 r. Decyzją z dnia [...] 2003 r. Nr [...] Burmistrz Miasta B. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla C. dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego branży spożywczej o powierzchni 900 m2 na terenie działki nr [...], a czyniąc ustalenia szczegółowe objętej "zmianą planu" wskazał pkt. 5, iż obiekty handlowe wraz z miejscami parkingowymi winny być tak usytuowane, aby uzyskać powiązanie komunikacyjne z ul. P. ( [...] ) poprzez ul. R. i dodatkowy wyjazd do ul. P. - wyłącznie dla ruchu w kierunku miasta. W związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem o zmianę przedmiotowej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] skreślił w tejże decyzji dotychczasowy zapis punktu 5 dotyczącego wyjazdu do ul. P., wyłącznie dla ruchu w kierunku miasta, pozostawiając pozostałe ustalenia decyzji bez zmian. Orzeczenie to decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] zostało uchylone i umorzono postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, zmieniającego decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż taka instytucja nie istnieje wobec istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego planowaną inwestycją. W obecnym stanie prawnym skarżący chcąc uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygnięcie powinna swoje prawa wywodzić bezpośrednio z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które są przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego też kontrola zgodności projektu zagospodarowania działki z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna odnosić się do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ostatecznej i podlegającej wykonaniu. Analiza przedstawionego materiału sprawy i treści zaskarżonych decyzji nie ujawniła, aby decyzje podjęto z naruszeniem prawa mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.