II SA/Bd 560/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Szpitala [...] w B. postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. M. A. złożył skargę do Wojewody [...] Szpital [...] w B., który nie zakwalifikował skarżącego do bezpłatnego 12-tygodniowego programu [...] z powodu przekroczenia kryterium wiekowego określonego na 18-60 lat, uznając tym samym takie działanie jako złamanie konstytucyjnego prawa do ochrony zdrowia. Wojewoda [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...] powołując się na kryteria włączania i wykluczania pacjentów do Projektu [...] stwierdził, iż stanowiska [...] M. J. kierownika projektu [...] i Dyrektora Instytutu [...] w W. oraz [...] M. L. Dyrektora Szpitala [...] w B., prezentowane w otrzymanych przez skarżącego pismach są jak najbardziej uzasadnione. Podkreślił, że współczesna medycyna coraz częściej opiera się na profilaktyce, jako najbardziej efektywnej metodzie wczesnego wykrywania schorzeń, ich szybkiej diagnozy w okresie bezobjawowym i wczesnego leczenia, ograniczając możliwość nagłego wystąpienia jednostki chorobowej u zdrowego pacjenta. Jednakże wszystkie programy profilaktyczne, prowadzone przez lekarzy na całym świecie są przeznaczone dla określonej grupy pacjentów, wytypowanej na podstawie wcześniej przeprowadzonych badań klinicznych, które mają na celu ustalić grupę najwyższego ryzyka, określić odpowiednie przesłanki medyczne i podnieść efektywność programów. Zatem z programów mogą być wykluczeni pacjenci powyżej 60 roku życia, jak w niniejszym przypadku, ale również np: osoby niepalące, kobiety, bądź osoby które przechodziły w przeszłości określone zabiegi operacyjne itd. Pismem z dnia 9 maja 2013 r. M. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...] domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu pismu zarzucił niezgodność z art. 238 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ponieważ: "1. nie określono organu od którego pochodzi odpowiedź, ani podstawy prawnej organu udzielającego odpowiedzi, 2. nie wskazano odniesienia do wszystkich zarzutów, a tym samym nie wskazano sposobu załatwienia skargi. Nie przeprowadzono oceny prawnej tych zarzutów, 3. brak uzasadnienia faktycznego i prawnego (treść odpowiedzi w znacznej części jest stronnicza, lakoniczna i nie na temat – nie odniesiono się do zarzutów stawianych w skardze na decyzje Szpitala [...] i pod adresem Instytutu [...] w W. oraz do błędów formalno-prawnych udzielonych odpowiedzi". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej powoływanej jako p.p.s.a., zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi M. A. jest stanowisko Wojewody [...] wyjaśniające w istocie zasady udziału, doboru uczestników w programie [...]. Wobec tego, że taki rodzaj rozstrzygnięcia nie mieści się w katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądów administracyjnych - skargę na pismo Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nie będącą ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej - uznać należy za niedopuszczalną. Jest to pismo informujące i jako takie nie stanowi aktu administracyjnego, tzn. nie zawiera trzech decydujących o takim charakterze pisma cech, tj. nie jest władczym przejawem woli organu administracji publicznej - władczym rozstrzygnięciem, lecz jest oświadczeniem, nie wskazuje podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, a przede wszystkim nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w stosunku do konkretnej osoby fizycznej, a jedynie w sposób generalny wyjaśnia tryb wnoszenia odwołania. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy wniesienie skargi jest niedopuszczalne, z innych przyczyn, aniżeli wymienionych w punktach od 1 - 5. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji. Z uwagi na odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności, Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił od merytorycznego rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. np. postanowienie NSA z dnia 28.03.2012 r., II GZ 101/12, LEX nr 1145541).