II SA/Bd 560/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Wojciech Jarzembski sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. sprawy ze skargi I. W. na postanowienie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania oddala skargę. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji we W., na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) uznał skarżącego I. W. winnym zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów z art. 132 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy i odstąpił od ukarania. W dniu [...] w obecności przełożonego skarżącego naczelnika Wydziału Prewencji nadkom. Z. C., rzecznik dyscyplinarny podinsp. P. B., na podstawie art. 136 § 1 kodeksu postępowania karnego (kpk) podjął się doręczenia skarżącemu ww. orzeczenia. Skarżący odmówił jednak jego odbioru, a także odmówił złożenia oświadczenia o odmowie dokonania odbioru korespondencji (dowód: notatka urzędowa k. 164 akt administracyjnych). Organ dokonał również doręczenia ww. orzeczenia pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi T. B., który przedmiotowe orzeczenie odebrał za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu [...] (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki k. 171 akt administracyjnych). Również za pośrednictwem poczty ww. orzeczenie doręczono skarżącemu w dniu [...] (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki k. 172 akt administracyjnych). W dniu [...] pełnomocnik skarżącego nadał w placówce Poczty Polskiej odwołanie od orzeczenia nr [...] do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji we W. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. w oparciu o art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz.355, dalej powoływanej jako ustawa o Policji) odmówił przyjęcia ww. odwołania od orzeczenia nr [...] ze względu na to, że zostało wniesione po terminie. Wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że pisma adresowane m.in. do funkcjonariuszy Policji można doręczać adresatom za pośrednictwem ich przełożonych (art. 134 § 1 kpk w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji), że dokument można przekazywać bezpośrednio, za pośrednictwem innych funkcjonariuszy lub pracowników Policji, przesyłką listową lub za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (§2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do Policjantów – Dz.U. z 2014 r., poz. 306) oraz, że w razie odmowy przyjęcia pisma doręczający sporządza na zwrotnym pokwitowaniu odpowiednią wzmiankę i wówczas doręczenie uważa się za dokonane (art. 136 § 1 kpk w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji), organ stwierdził, że skoro w sprawie skarżący odmówił odebrania w dniu [...] orzeczenia nr [...] doręczonego w ww. formie, to tym samym odwołanie złożone przez pełnomocnika skarżącego w dniu [...] należało uznać za spóźnione, gdyż wniesiono je z naruszeniem 7-dniowego terminu do skutecznego złożenia odwołania, który w stosunku do skarżącego upłynął z dniem [....] (art. 135k ust. 1 ustawy o Policji). Jednocześnie organ podkreślił, że w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w oparciu o ustawę o Policji orzeczenia doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony, z tym, że w przypadku różnych terminów doręczenie znaczenie ma doręczenie, które nastąpiło wcześniej (art. 135f ust. 6 ustawy o Policji), a ponadto, że doręczenie jest czynnością jednorazową i że to organ, a nie obwiniony decyduje o sposobie doręczenia. Dlatego też, skoro do dnia [...] skarżącemu nie zostało doręczone orzeczenie nr [...], to oznacza to, zdaniem organu, że dokonane w tym dniu doręczenie orzeczenia nr [...] przez rzecznika dyscyplinarnego było pierwszym, a nie drugim doręczeniem w sprawie, albowiem skuteczne prawnie jest zarówno doręczenie orzeczenia obwinionemu jak i jego pełnomocnikowi, a dla pierwszeństwa doręczenia znaczenie ma nie data nadania u operatora pocztowego przesyłki, lecz data jej doręczenia adresatowi. Na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jego uchylenia. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 135p ustawy o Policji w zw. z art. 134 § 1 kpk w zw. z art. 100 § 6 kpk poprzez uznanie, iż w dniu [...] doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu orzeczenia nr [...], w sytuacji, gdy skarżący w chwili podjęcia działań doręczenia orzeczenia w sposób pośredni przez przełożonego nie został pouczony zgodnie z art. 100 § 6 kpk o przysługujących mu prawach i obowiązkach, w tym o przysługujących środkach zaskarżenia, co nie może pociągać dla skarżącego żadnych negatywnych konsekwencji, w tym w postaci rozpoczęcia biegu do złożenia środka odwoławczego; 2) art. 135p ustawy o Policji w zw. z art. 100 § 6 kpk, przez uznanie, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy za pośrednictwem obrońcy został złożony środek zaskarżenia zgodnie z pouczeniem zawartym w treści orzeczenia nr [...], które to orzeczenie doręczone zostało w dniu [...]; 3) art. 135k ustawy o Policji przez uznanie, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy orzeczenie zostało doręczone obrońcy za pośrednictwem poczty w dniu [...], a odwołanie wysłane za pośrednictwem obrońcy w dniu [...]; 4) art. 135p ustawy o Policji w zw. z art. 131 § 1 kpk w zw. z art. 133 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 134 § 1 kpk poprzez : a) niczym nieuzasadnione dublowanie sposobu doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej orzeczenie nr [...] z [...], tj. przez pocztę oraz bezpośrednio przez przełożonego, w sytuacji, gdy termin doręczenia przesyłki pocztowej określony w art. 133 § 2 kpk nie uległ zakończeniu, a tym samym nie było żadnych podstaw prawnych i faktycznych do podejmowania kolejnych działań doręczenia orzeczenia na podstawie art. 134 § 1 kpk, co oznacza, że niedopuszczalne jest doręczenie dokumentu równocześnie przez pocztę oraz pośrednio przez przełożonego, b) uznanie, iż doręczenie przez pocztę miało wyłącznie charakter informacyjny i techniczny, nie wywierając żadnych skutków prawnych w zakresie rozpoczęcia terminu złożenia środka odwoławczego, w sytuacji, gdy prowadzący postępowanie dyscyplinarne uznali pierwszeństwo doręczenia przez pocztę, którego termin doręczenia nie uległ zakończeniu. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wprawdzie ustawowy termin do wniesienia odwołania w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym policjanta otwiera się tylko jeden raz, zarówno dla obwinionego jak i jego obrońcy, niemniej momentem tym jest termin dokonania skutecznego doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego, albo obwinionemu policjantowi, albo jego obrońcy, w zależności od tego, które doręczenie nastąpiło wcześniej. Nie każdy bowiem sposób doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego rodzi skutek procesowy w postaci rozpoczęcia biegu ustawowego terminu do wniesienia odwołania w postępowaniu dyscyplinarnym, a wyłącznie prawidłowe (niewadliwe) doręczenie orzeczenia otwiera drogę do skorzystania z procesowych uprawnień do weryfikacji rozstrzygnięcia dyscyplinarnego. Natomiast dotknięte wadą doręczenie powoduje, że termin do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczyna biegu. Zdaniem skarżącego, wbrew stanowisku organów, w niniejszej sprawie nie doszło w dniu [...] do skutecznego doręczenia skarżącemu orzeczenia nr [....] w trybie art. 134 § 1 kpk, co oznacza, że pierwsze doręczenie nastąpiło dopiero w dniu [...] i że ustawowy termin do wniesienia odwołania, o jakim mowa w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, rozpoczął swój bieg w tym dniu i w konsekwencji upłynął w dniu [...], a zatem odwołanie nadane w placówce operatora pocztowego w dniu [...] zostało wniesione w terminie. Skarżący podkreślił, że przepis art. 134 § 1 kpk w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, regulujący kwestie doręczania pism adresowanych m.in. do funkcjonariuszy policji przewiduje jedynie możliwość dokonania określonego w nim sposobu doręczenia za pośrednictwem przełożonego, natomiast nie wprowadza obligatoryjnie wymogu dochowania takiej formy doręczenia. W związku z tym, jak zaznaczył skarżący, doręczenie mu przedmiotowego orzeczenia za pośrednictwem poczty, podjęte jako pierwsze z możliwych sposobów doręczenia było skuteczne. Zwłaszcza, że w dacie próby doręczenia pośredniego przez przełożonego nie upłynął jeszcze termin awizacji przesyłki pocztowej, a przepisy prawa dają pełną możliwość, aby móc odebrać przesyłkę ostatniego 14 dnia awizacji. W takiej sytuacji więc niezasadnym było podejmowanie innych metod doręczenia przesyłki. Skarżący wskazał ponadto, że czynności doręczenia pośredniego przez przełożonego nie można uznać za skutecznej również z tego powodu, że doszło w jej trakcie do naruszenia prawa skarżącego, gdyż osoby doręczające nie wywiązały się ze swoich obowiązku i zaniechały działań wynikających z art. 100 § 6 kpk w zw. z art. 135p ustawy o Policji. W dniu bowiem [...] oprócz wymuszenia na skarżącym odbioru przesyłki, przełożony oraz osoba mu towarzysząca nie pouczyły skarżącego o przysługujących mu prawach, w tym przede wszystkim o sposobie i terminie zaskarżenia orzeczenia nr [...], co znajduje swoje pełne odzwierciedlenie sporządzonej na tę okoliczność notatce, w treści której brak jest jakichkolwiek informacji, iż skarżącemu udzielono stosownych pouczeń w trybie art. 100 § 6 kpk. W ocenie skarżącego, uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem brak prawidłowego pouczenia, a jedynie wymuszenie odebrania przesyłki w celu rozpoczęcia biegu terminu do złożenia odwołania skutkowało błędnym przyjęciem, iż złożone odwołanie w dniu [...] wniesione zostało z uchybieniem terminu . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swojej dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 zez zm., dalej powoływanej jako ppsa), Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, w związku z czy wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy nie budzą wątpliwości. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Komendant Miejski Policji we W. wysłał do skarżącego oraz jego pełnomocnika za pośrednictwem poczty w dniu [...] orzeczenie nr [...] z dnia [....] oraz, że w dniu [...] tj. przed odbiorem orzeczenia wysłanego pocztą w obecności przełożonego skarżącego rzecznik dyscyplinarny podjął się próby doręczenia skarżącemu ww. orzeczenia, jednak skarżący odmówił jego przyjęcia, wnosząc odwołanie z uchybieniem 7-dniowego terminu do wniesienia odwołania, liczonego od dnia odmowy przyjęcia odwołania, zachowując jednocześnie ww. termin liczony od dnia doręczenia orzeczenia przez pocztę. Wskazanym okolicznościom nie zaprzecza ani skarżący ani organ. Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia kwestii, czy organ postępując w powyższy sposób nie naruszył przepisów prawa oraz czy we wskazanych okolicznościach nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Rozstrzygając powyższe sporne kwestii w pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszy Policji reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz.355). Zgodnie z treścią art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnienia lub niewykonywaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy o Policji). Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej (art. 132 ust. 4 ustawy o Policji). Postępowanie dyscyplinarne policjantów jest dwuinstancyjne - sprawy dyscyplinarne są rozpoznawane przez przełożonego dyscyplinarnego i wyższego przełożonego dyscyplinarnego. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia (art. 135k ust. 1 ustawy o Policji). Wniesienie odwołania po terminie skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania (art. 134k ust. 3 ustawy o Policji). Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza policji ma charakter postępowania represyjnego, przy czym jest ono postępowaniem wewnętrznym, którego tok oraz uprawnienia stron zostały wskazane w rozdziale 10 ustawy o Policji. Jedynie, zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Zasady dotyczące doręczenia pism procesowych obwinionemu i jego pełnomocnikowi w trakcie postępowanie dyscyplinarnego określa przepis art. 135f ust. 6 ustawy o Policji. Stosowanie do jego treści orzeczenia wydane w toku postępowania dyscyplinarnego doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Zdanie pierwsze powyższego przepisu wyraża generalną zasadę, zgodnie z którą orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się zarówno obwinionemu, jaki i obrońcy, pod warunkiem, że został on ustanowiony w sprawie. Na organie orzekającym w postępowaniu dyscyplinarnym spoczywa zatem obowiązek doręczenia orzeczenia również obrońcy w sytuacji jego ustanowienia. Zdanie drugie art. 135f ust. 6 ustawy o Policji reguluje natomiast sytuację, kiedy pismo, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, doręczane jest obwinionemu i obrońcy w różnych terminach i wskazuje, jak w takim przypadku należy liczyć termin do wniesienia środków zaskarżenia, stanowiąc że w takiej sytuacji termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Z powyższego wynika, że w postępowaniu dyscyplinarnym ustawodawca zmodyfikował ogólne zasady wnoszenia odwołania określone w przepisach postępowania administracyjnego, co służyć ma przyspieszeniu postępowania dyscyplinarnego, a podyktowane zostało szczególną wagą postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Policji oraz krótkimi okresami przedawnienia ścigania i karalności czynów w tym postępowaniu, i w efekcie znajduje swoje oparcie w interesie społecznym (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1637/13 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II SA/.Po 1097/12 dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, w postępowaniu dyscyplinarnym w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji do doręczeń stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Ustawa o Policji nie określa sposobu / trybu doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego, należy zatem w myśl art. 135p ust. 1 ustawy o Policji stosować w tym zakresie przepisy kpk. Regulacje dotyczące doręczeń określone zostały w rozdziale 15 tego kodeksu. Przepisy art. 132-135 kpk normują rodzaje doręczeń pism procesowych. Przewiduje się tu trzy typy doręczeń: bezpośrednie (adresatowi bezpośrednio, dorosłemu domownikowi w mieszkaniu adresata, osobie zatrudnionej w biurze adresata niebędącego osobą fizyczną, obrońcy lub pełnomocnikowi w jego biurze osobie tam zatrudnionej – odpowiednio art. 132 § 1 i 3, art. 132 § 2 , art. 134 § 3 kpk), pośrednie (przez podmiot pośredniczący tj. przełożonego bądź dowódcę, administrację odpowiedniego zakładu dla osób pozbawionych wolności, osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w miejscu stałego zatrudnienia adresata – odpowiednio art. 134 § 1, art. 134 § 2 , art. 133 § 3 kpk) oraz doręczenie zastępcze (pozostawienie pisma administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi, pozostawieniu pisma przesyłanego przez operatora pocztowego w najbliższej placówce pocztowej tego operatora, a przesyłanego przez podmiot inny niż operator pocztowy w najbliższej jednostce Policji lub we właściwym urzędzie gminy - odpowiednio art. 132 § 2 zd. 2, art. 133 § 1 kpk) – patrz. Tomasz Henryk Grzegorczyk, Komentarz Lex do art. 132, 133, 134, 135 kpk. Jednym z rodzajów doręczeń przewidzianych w kodeksie postępowania karnego jest zatem doręczenie pośrednie przez przełożonego. Stanowi o tym przepis art. 134 § 1 kpk, wskazując, że pisma adresowane m.in. do funkcjonariuszy Policji można doręczyć adresatom za pośrednictwem ich przełożonych. Oznacza to, że funkcjonariuszom Policji można doręczyć kierowane do nich pisma poprzez ich przełożonych. W tym kontekście należy przywołać również, przepis § 2 ust. 1, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 139 ustawy o Policji, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz.U. z 2014 r., poz. 306) określający, iż w tym postępowaniu dokumenty można przekazywać bezpośrednio, za pośrednictwem innych funkcjonariuszy lub pracowników Policji, przesyłką listową lub za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Skutki odmowy przyjęcia pisma lub odmowy albo niemożności pokwitowania jego odbioru przez adresata normuje przepis art. 136 § 1 kpk. Zgodnie z jego treścią w takiej sytuacji doręczający sporządza na zwrotnym pokwitowaniu odpowiednią wzmiankę, a doręczenie uważa się za dokonane. Pismo nie przyjęte przez adresata zwraca się organowi wysyłającemu (art. 136 § 2 kpk). Z dokonanej analizy wymienionych przepisów dotyczących zasad i sposobu doręczania pism, w tym orzeczeń, w postępowaniu dyscyplinarnym oraz zasad zaskarżania orzeczeń dyscyplinarnych jednoznacznie wynika, że w postępowaniu tym ustawodawca po pierwsze przewidział możliwość dokonania doręczenia pośredniego poprzez przełożonego funkcjonariusza Policji (art. 134 § 1 kpk w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji), po drugie przyjął regułę, że orzeczenie doręcza się zarówno obwinionemu jak i jego ustanowionemu obrońcy (art. 135f ust. 6 zd. 1 ustawy o Policji), stanowiąc przy tym, że w sytuacji dokonania w różnych terminach doręczenia tym podmiotom termin do złożenia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej (art. 135f ust. 6 zd. 2 ustawy o Policji), a po trzecie określił, że w przypadku odmowy przyjęcia pisma przez adresata, doręczenie uważa się za dokonane (art. 136 § 1 kpk w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji). Na tle przyjętych rozwiązań prawnych nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący uchybił terminowi do skutecznego wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego nr [....] z dnia [...]. Organ I instancji był bowiem uprawniony do zastosowania w sprawie trybu doręczenia pośredniego, o którym mowa w art. 134 § 1 kpk w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, a żaden przepis ustawy o Policji i kodeksu postępowania karnego dotyczący doręczeń nie nakazuje zastosowania jedynie jednego rodzaju doręczenia orzeczenia. Jedyne ograniczenie sposobu doręczania orzeczeń przewiduje się w stosunku do doręczenia zastępczego, które tylko wtedy wchodzi w rachubę, gdy nie było możliwe doręczenie w sposób opisany w art. 132 kpk. Innymi słowy, jedynie w przypadku doręczenia zastępczego nie można z niego skorzystać bez uprzedniego sięgania po sposoby doręczenia wskazane w art. 132 kpk w zakresie, w jakim wchodzą one w rachubę. W przypadku natomiast doręczenia pośredniego, o którym mowa w przepisie art. 134 § 1 kpk, w ramach którego ustawodawca użył słów "może doręczyć", skorzystanie z tej formy doręczenie pozostaje w decyzji organu, a jedynym warunkiem w tym zakresie jest ustalenie, że adresem pisma jest jeden z podmiotów wymienionych w przepisie art. 134 § 1 kpk, w tym m.in. funkcjonariusz Policji. Oznacza to, że organ doręczając orzeczenie w postępowaniu dyscyplinarnym ma możliwość wyboru, czy skieruje je bezpośrednio do funkcjonariusza Policji na adres jego zamieszkania, czy skorzysta z pośrednictwa przełożonego funkcjonariusza, czy też zastosuje w okolicznościach danej sytuacji te dwa typy doręczeń. Tego ostatniego bowiem przepisy kpk oraz ustawy o Policji nie zakazują, ani też nie określają kolejności zastosowania tych trybów doręczenia. Na równorzędność tych dwóch rodzajów doręczeń wskazuje wprost treść art. 134 kpa (użyte w nim słowo "może"). Nie można zatem wnioskować, jak czyni to skarżący, że organ może dokonać doręczenia jedynie w jednym z tych trybów doręczenie i że uruchomienie jednego z nich wyklucza możliwość zastosowania drugiego. Taki wniosek nie wynika bowiem z żadnego z przepisów ustawy o Policji i kpk. Wybór sposobu doręczenie pozostaje bowiem w gestii organu i to on kierując się określonymi okolicznościami faktycznymi może zastosować taki sposób doręczenia, który uzna za skuteczny i dający gwarancję sprawnej realizacji postępowania dyscyplinarnego. Skutek w postaci doręczenia powstaje zaś w sposób obiektywny i jednorazowy. Zatem to doręczenie, które nastąpiło jako pierwsze, uruchamia początek biegu terminu do wniesienia odwołania. Istotny jest więc moment dokonania doręczenia adresatowi, a nie -jak to nieprawidłowo twierdzi skarżący -moment uruchomienia określonego trybu doręczenia. Przepis art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, określając termin do wniesienia odwołania mówi bowiem o terminie 7 dni od dnia "doręczenia" odwołania, a nie od dnia zainicjowania procedury doręczenia orzeczenia. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy po pierwsze, że podjęciu próby doręczenie skarżącemu orzeczenia dyscyplinarnego przez przełożonego nie stała na przeszkodzie okoliczność wcześniejszego wysłania orzeczenia skarżącemu na adres jego zamieszkania, a także jego pełnomocnikowi na adres jego kancelarii, a po drugie, że skutek w postaci doręczenia nastąpił w dacie pierwszego doręczenia i ten też moment zapoczątkował bieg terminu do wniesienia odwołania. Odnośnie okoliczności doręczenia orzeczenia pełnomocnikowi skarżącego, podkreślić należy, że zgodnie z art. 135f ust. 6 ustawy o Policji w sytuacji, gdy orzeczenie dyscyplinarne doręczane jest obwinionemu i obrońcy w różnych terminach, termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Dlatego też, skoro w niniejszej sprawie skarżący w dniu [...] odmówił odebrania orzeczenia nr [...] doręczonego w trybie doręczenia pośredniego, co stosowanie do art. 136 kpk oznacza, że doręczenie uważa się za dokonane, a przed tą datą nie nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącemu orzeczenia w trybie doręczenia bezpośredniego na adres jego zamieszkania jak też pełnomocnikowi skarżącego, to tym samym należy podzielić stanowisko organu, że odwołanie złożone przez pełnomocnika skarżącego w dniu [...] zostało wniesione z uchybieniem 7-dniowego terminu do skutecznego złożenia odwołania, który w takim wypadku upłynął z dniem [...]. W sytuacji odmowy przyjęcia pisma przez skarżącego w dniu [...] i tym samym wystąpienia skutku w postaci doręczenia orzeczenia, żadnego więc znaczenia dla biegu terminu do wniesienia odwołania od orzeczenie nr [...] nie miała ani okoliczność wysłania przez Komendant Miejski Policji we W. do skarżącego oraz jego pełnomocnika za pośrednictwem poczty w dniu [....] orzeczenia nr [...], ani też awizowania tych przesyłek, skoro te formy doręczenia nie zaskutkowały skutecznym doręczeniem przed datą doręczenia przez przełożonego skarżącego. Wskazać należy również, że w postępowaniu dyscyplinarnym zgodnie z przywołanym wyżej § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, dokumenty można przekazywać bezpośrednio, za pośrednictwem innych funkcjonariuszy lub pracowników Policji, przesyłką listową lub za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Oznacza to, że podjęcie się w dniu [...] przez rzecznik dyscyplinarnego próby przekazania orzeczenia skarżącemu, w obecności przełożonego skarżącego, odpowiadało wymogom doręczenia pośredniego, o którym mowa w art. 134 § 1 kpa. Okoliczność sporządzenia notatki urzędowej z dnia [....] z próby dokonania doręczenia pośredniego i zawarcia w niej wzmianki o odmowie przyjęcia orzeczenia przez skarżącego w sytuacji, gdy przekazującym przesyłkę był rzecznik dyscyplinarny prowadzący to postępowanie uzasadniała odstąpienie od sporządzenia zwrotnego pokwitowania odbioru przesyłki i zawarcia informacji określonych w art. 136 §1 kpk o odmowie przyjęcia przesyłki, w dołączonej do akt spawy notatce urzędowej z dnia [...]. Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut braku skutecznego doręczenia orzeczenia w związku z odstąpieniem przy doręczeniu orzeczenia od pouczenia skarżącego o przysługujących mu prawach i obowiązkach, albowiem zgodnie z art. 135j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, stosownie pouczenie o przysługującym skarżącemu prawie, terminie i sposobie wniesienia odwołania zawarte zostało w orzeczeniu nr [...], którego skarżący odmówił przyjęcia (dowód: stosowne orzeczenie nr [....] – k. 165-170 akt administracyjnych. Biorąc zatem pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił wniesioną w sprawie skargę, stwierdzając, że żaden z zarzutów skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, oraz że w konsekwencji organ II instancji prawidłowo uznał, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołana od orzeczenia dyscyplinarnego, co w myśl art. 135k ust. 3 obligowało do wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania. Na marginesie należy dodać, iż odpowiednie stosowanie przepisów kpk w postępowaniu dyscyplinarnym, określone w art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, oznacza że w przypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania stronie przysługuje prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Sąd podkreśla, że instytucja przywrócenia terminu stanowi gwarancję procesową, umożliwiającą zapobieżenie niekorzystnym następstwom braku terminowego podejmowania czynności w sprawie. W ramach też postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania może być powoływana przez skarżącego jego przesłanka przywrócenia terminu okoliczność wprowadzenia go w błąd przez organ co do momentu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania w związku z doręczeniem mu przez pocztę orzeczenia zawierającego pouczenie o prawie i terminie wniesienia odwołania. Okoliczność ta natomiast nie może stanowić o uchyleniu skutków prawno-procesowych doręczenie pośredniego przez przełożonego skarżącego.