II SA/Bd 563/13

Dnia 23 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 roku sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę. M. K. prowadzący działalność pod nazwą A., wystąpił do Starosty I. o uzyskanie zezwolenia na zbieranie odpadów w I. przy ul. M. Starosta I. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 107 § 1 - 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 75 ust.1 pkt 12 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 85, poz. 459, ze zm.), art. 41 ust. 1, 2, 3 pkt 2, art. 43 ust. 1, art. 250 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), udzielił M. K. prowadzącemu działalność pn. A. zezwolenia na zbieranie odpadów na czas oznaczony do [...] marca 2023 r. Organ w decyzji określił też rodzaje odpadów przewidzianych do zbierania oraz sposób i miejsce ich magazynowania. R. Sp. z o.o. w W. zaskarżyła ww. decyzję w całości zarzucając jej bezzasadność i bezprzedmiotowość. Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że zawarła z M. K. – A. w dniu [...] lutego 2013 r. umowę najmu Nr [...], na podstawie której udostępniono najemcy pomieszczenia biurowe i magazynowe znajdujące się na tej nieruchomości z przeznaczeniem na magazynowanie towarów. Spółka wskazała, że nigdy nie wyrażała zgody na wykorzystywanie nieruchomości na zbieranie i magazynowanie odpadów. Odwołująca podkreśliła, że w tej sytuacji decyzja Starosty I. jest bezprzedmiotowa i nie będzie mogła być wykonana, co więcej, jej wykonanie może powodować niekorzystne skutki dla środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 1, 2, 3 pkt 2, art. 43 ust. 1 ustawy o odpadach oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21), która zastąpiła obowiązującą w tym zakresie ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zgodnie z tą ustawą prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. W myśl zaś art. 42 ust. 1 ww. ustawy zezwolenie na zbieranie odpadów wydaje się na wniosek posiadacza odpadów. Organ wskazał, że zainteresowany złożył stosowny wniosek i dołączył do niego wszystkie wymagane dokumenty i informacje. Organ wyjaśnił też, że zgodnie z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; bądź jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Właściwy organ odmawia ponadto wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów przez termiczne przekształcenie odpadów lub składowanie odpadów, w przypadku gdy kierownik spalarni odpadów lub współspalarni odpadów albo kierownik składowiska odpadów nie posiadają świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami odpowiednie do prowadzonych procesów przetwarzania odpadów. W światłe przytoczonych przepisów organ uznał, że brak było podstaw do odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów dla wnioskodawcy. Odnosząc się do zarzutu, iż udostępniono najemcy część pomieszczeń biurowych i magazynowych znajdujących się na tej nieruchomości z przeznaczeniem na magazynowanie towarów a nie odpadów, organ zauważył, że również odpady w pewnych sytuacjach kwalifikowane są jako towar. Odpady są towarem, którego poszczególne rodzaje mają określone sposoby opłacalnego zagospodarowania. R. Sp. z o. o. w W. zaskarżyła decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie w całości i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty I. Rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie: -art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach, poprzez jego pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i w konsekwencji stwierdzenie, że odpady są towarem, -pozostałych przepisów ustawy o odpadach, w tym w szczególności art. 4, art. 14, art. 16, art. 17, art. 22, art. 27, poprzez potraktowanie odpadów jako towarów, których wytwarzanie, zbieranie, magazynowanie i przetwarzanie nie podlega szczególnym regulacjom prawnym, -art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, poprzez wskazanie jako miejsca zbierania odpadów nieruchomości należącej do skarżącego na podstawie umowy dzierżawy, do której M. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. nie posiada tytułu prawnego w zakresie zbierania odpadów, -przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, którego załącznik w sekcji E jednoznacznie klasyfikuje i odróżnia odpady od innych wyrobów, poprzez ich pominięcie przy wydawaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, -przepisów załącznika nr 11 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez ich niewłaściwe "przykładowe" przywołanie przy rozstrzyganiu sprawy, -art. 7, art. 128 k.p.a., poprzez wskazanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że nie było podstaw do odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów dla wnioskodawcy. Skarżący podkreślił, że obie wydane w sprawie decyzje są nieprawidłowe. Podał, że na podstawie umowy dzierżawy została udostępniona najemcy część pomieszczeń biurowych i magazynowych z przeznaczeniem na magazynowanie towarów. Wynajmujący nie wyraził zaś zgody na wykorzystywanie nieruchomości na magazynowanie odpadów oraz nie dopuszczał prowadzenia na nieruchomości tego rodzaju działalności. Z uwagi na powyższe, M. K. nie ma prawa korzystać z żadnej części tej nieruchomości w zakresie zbierania i przechowywania odpadów. W ocenie skarżącego, błędne jest stanowisko SKO w B., że odpady są towarem, o czym rzekomo świadczy treść załącznika nr 11 do ustawy o podatku od towarów i usług. Jedyną bowiem legalną definicją odpadów jest definicja zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach. Zgodnie z tą definicją odpad, to każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest zobowiązany. Towarem jest natomiast rzecz oznaczona co do tożsamości lub co gatunku, która jest lub może być przedmiotem odrębnej własności. Ponadto, warunki i sposób gospodarowania odpadami uregulowane są w przepisach szczególnych, jakimi są przepisy ustawy o odpadach i na tej ustawie, a nie na ustawie podatkowej należy wydawać rozstrzygnięcia w zakresie wydawania zezwoleń na zbieranie odpadów. Podał, że ustawa o odpadach stanowi lex specialis w stosunku do innych ustaw i do gospodarowania odpadami należy stosować przepisy tej ustawy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami odpady nie są i nie mogą być określane jako towary, chociażby dlatego że utrata statusu odpadów jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy zostaną spełnione warunki wynikające z przepisów art. 14 ust. 1 ustawy o odpadach, wytwórca odpadów nie dokonuje ich sprzedaży, lecz ponosi koszty gospodarowania odpadami (art. 22 ustawy), a ich przekazywanie następuje na zasadach określonych w art. 27 ustawy. Podkreślił też, że w polskim systemie prawnym obowiązuje również Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, które jednoznacznie odróżnia wyroby (towary) i usługi od odpadów, ujmując te ostatnie w załączniku do rozporządzenia w odrębnej sekcji (E). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] lipca 2013 r. uczestnik postępowania – M. K. wskazał, że zgadza się z argumentacją SKO, co do tego, że odpad jest towarem. Podkreślił, że nie ma zamiaru gromadzić odpadów komunalnych. Odpady zaś będzie skupował i transportował bezpośrednio do firm, dla których ten odpad jest surowcem do dalszej produkcji. Nie będzie ich magazynował. Wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny , czy odpady objęte zezwoleniem na zbieranie odpadów stanowiącym decyzję Starosty I. z dnia [...] marca 2013r. nr [...] są towarem w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Ustosunkowując się do powyższej kwestii należy uznać , że odpad jest towarem. Pojęcie towaru należy postrzegać szeroko, w znaczeniu którego zawierają się odpady. Nie wynika to wprost z ustawy o odpadach. Niemniej jednak ustawa operuje pojęciami , na podstawie których można wyprowadzić taki wniosek. Wynika to chociażby z art. 3 pkt 27 ustawy , gdzie wprowadzono definicję sprzedawcy odpadów , przez którego rozumie się podmiot, który nabywa, a następnie zbywa odpady, we własnym imieniu, w tym również podmiot, który nie obejmuje odpadów fizycznie w posiadanie. Tak więc ustawa dopuszcza obrót towarowy odpadami . Ponadto w systemie prawa istnieją również przykłady na poparcie powyższego poglądu, że odpad jest towarem. Powyższe stanowisko można wyprowadzić przykładowo z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie deklaracji o towarach niebezpiecznych lub zanieczyszczających (Dz.U. z 2012, poz.303), które określa zakres informacji, jaką powinna zawierać deklaracja o towarach niebezpiecznych lub zanieczyszczających, i który to akt w § 3 pkt 4 stanowi, że deklaracja o towarach niebezpiecznych lub zanieczyszczających powinna zawierać kody odpadów określone w załączniku IV do rozporządzenia WE nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm.), jeżeli towar niebezpieczny jest odpadem. Również w Oświadczeniu Rządowym z dnia 23 marca 2011 r. w sprawie wejścia w życie zmian do załączników A i B Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz.U. z 2011, Nr 110, poz.641 j.t. zał.) wskazano ,że umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, jako towar niebezpieczny traktuje odpady niebezpieczne. W art. 1 lit. b wprowadzono określenie "towary niebezpieczne", co oznacza takie materiały i przedmioty, których międzynarodowy przewóz drogowy jest zabroniony lub dozwolony pod pewnymi warunkami ustalonymi w załącznikach A i B. ZAŁĄCZNIK A zawiera przepisy ogólne i przepisy dotyczące materiałów i przedmiotów niebezpiecznych. W dziale 1.2.1 wprowadzającym definicje i jednostki miar – litera O-"Odpady" oznaczają materiały, roztwory, mieszaniny lub przedmioty, które nie są przewidziane do bezpośredniego zastosowania, ale są przewożone w celu ich utylizacji, składowania lub zniszczenia przez spalenie lub w inny sposób. Ponadto w załączniku Nr 2 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011, Nr 177, poz.1054 ) zawarto odpady w wykazie towarów i usług, od których dostawy i świadczenia przysługuje zryczałtowany zwrot podatku od towarów i usług, a na którą to ustawę słusznie zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych przykładów należy stwierdzić, że odpady są towarem. Z powyższych względów nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) ( Dz.U.z 2008, Nr 207poz.1293 ), który to akt po pierwsze nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, a po drugie sama klasyfikacja wyrobów w nim wymienionych nie podważa stanowiska , że odpad jest towarem. Ocena legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do kontroli jej w zakresie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Zgodność dotyczy zatem właściwego zastosowania przepisów kpa i przepisów ustawy o odpadach. Analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, że wnioskodawca ubiegając się o zezwolenie na zbieranie odpadów spełnił ustawowe obowiązki do jego udzielenia. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, który stanowi , że zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. Zezwolenie to wydawane jest na wniosek , który musi spełniać wymogi formalne określone w art. 42 ust. 1 ustawy o odpadach. Przepis ten stanowi, że zezwolenie na zbieranie odpadów wydaje się na wniosek posiadacza odpadów. Wniosek zawiera: 1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) i numer REGON posiadacza odpadów, o ile został nadany; 2) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do zbierania; 3) oznaczenie miejsca zbierania odpadów; 4) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów; 5) szczegółowy opis stosowanej metody lub metod zbierania odpadów; 6) przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i urządzeń odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska; 7) oznaczenie przewidywanego okresu wykonywania działalności w zakresie zbierania odpadów; 8) opis czynności podejmowanych w ramach monitorowania i kontroli działalności objętej zezwoleniem; 9) opis czynności, które zostaną podjęte w przypadku zakończenia działalności objętej zezwoleniem i związanej z tym ochrony terenu, na którym działalność ta była prowadzona; 10) informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie art. 3 pkt 19 ustawy o odpadach ilekroć w ustawie jest mowa o posiadaczu odpadów - rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Oznacza to, że wnioskodawca ubiegający się o zezwolenie na zbieranie odpadów jest posiadaczem odpadów, co też potwierdza zdanie pierwsze art. 42 ust. 1 ustawy o odpadach operując treścią: "wniosek posiadacza odpadów". Odpady objęte zezwoleniem będą gromadzone przed ich przewiezieniem w inne miejsce ( pkt 3 zezwolenia). Działania te wyczerpują pojęcie magazynowania odpadów przez które zgodnie z art. 3 pkt 5 lit. b ustawy o odpadach należy rozumieć czasowe przechowywanie odpadów obejmujące tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów. W art. 25 wprowadzono wymagania dotyczące magazynowania odpadów, które odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7. Natomiast z ust.2 powyższego przepisu wynika, że magazynowanie odpadów odbywa się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawnym. Z tego przepisu należy wyprowadzić obowiązek posiadacza odpadów do wykazania się tytułem prawnym do miejsca ich magazynowania. W ocenianej sprawie M. K. jest jednocześnie wnioskodawca o zezwolenie oraz posiadaczem odpadów w miejscu ich magazynowania. Stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy wnioskodawca jako miejsce i sposób magazynowania oraz rodzaj magazynowanych odpadów wskazał działkę nr [...] przy ul. M. w I. Teren powyższej nieruchomości jest zatem miejscem , dla którego wnioskodawca miał obowiązek wykazać się tytułem prawnym , co też uczynił załączając umowy najmu/dzierżawy Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. oraz Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. Powyższa nieruchomość została stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 4 ustawy określona w zezwoleniu na zbieranie odpadów jako wskazanie miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów. W tej sprawie przesłanka co do wskazania miejsca magazynowania odpadów , dla którego ich posiadacz posiada tytuł prawny, została spełniona. Przepisy ustawy o odpadach nie nakazują przy wydawaniu zezwolenia badania celu prowadzenia działalności w miejscu wynajętym lub dzierżawiony. Zgodność wykonywania umowy najmu i dzierżawy leży poza właściwością organów administracyjnych w przedmiotowej sprawie oraz kognicją sądu administracyjnego , gdyż należy do zagadnienia z zakresu prawa cywilnego. Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach , który to przepis w zezwoleniu na zbieranie odpadów nakazuje określić oznaczenie miejsca zbierania odpadów. W pkt 2 rozstrzygnięcia organu I instancji oznaczono jako miejsce zbierania odpadów działkę nr [...] przy ul. M. w I. Powyższe oznaczenie miejsca jest zgodne z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia na zbieranie odpadów, gdzie w pkt 2 jako oznaczenie miejsca prowadzenia zbierania odpadów podano nr działki i adres. Podsumowując Sąd nie stwierdził, aby wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności tych wymienionym w skardze, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W świetle powyższego i całokształtu zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego sprawy - w ocenie Sądu - nie można skutecznie zarzucić organowi, aby dopuścił się błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i błędnej jego oceny; niewyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy sprawy, w tym dokonał jego dowolnej oceny. Wszystko to dowodzi, iż Kolegium - na podstawie całokształtu materiału dowodowego - prawidłowo oceniło okoliczności sprawy i wyprowadziło z nich stosowne wnioski, a w rezultacie wydało rozstrzygnięcie, które nie narusza prawa. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia 4 , art.16, art. 17, art.22 i art. 27 ustawy, które to przepisy nie zmieniają stanowiska, że odpad jest towarem. Przepisy te odpowiednio dotyczą klasyfikacji odpadów, gospodarki odpadami, wprowadzają hierarchę sposobu postępowa z odpadami, regulują koszty gospodarowania odpadami oraz określają obowiązki wytwórcy odpadów. Przytoczone przepisy na obecnym etapie sprawy nie mają wpływu na udzielone zezwolenie. Zarzut naruszenia powyższych przepisów został sformułowany całkowicie dowolnie . Skarżący nie uzasadnił stanowiska w skardze, co uniemożliwiło Sądowi dalszą ocenę zgłoszonych zarzutów. W świetle powyższego Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja nie narusza powołanych w skardze przepisów prawa, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.