II SA/Bd 60/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik ( spr ) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 czerwca 2010r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego 1. oddala skargę, 2. zarządza zwrócić skarżącej ze Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ) kwotę 200 zł ( dwieście ) tytułem bezpodstawnie uiszczonego wpisu. II SA/Bd 60/10 Uzasadnienie W dniu 3 września 2009 r. wpłynął do Dyrektora Zakładu Karnego w C. wniosek emerytowanego funkcjonariusza służby więziennej – E. W. o przyznanie jej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. We wniosku wskazała, że podczas pełnienia służby nie otrzymała lokalu mieszkalnego ani pomocy finansowej na cele mieszkaniowe, ostatnio mieszkała w wynajmowanym mieszkaniu, a w dniu 7 lipca 2009 r. na mocy aktu notarialnego nabyła samodzielny lokal mieszkalny i na ten cel uzyskała stosowny kredyt w banku. Do wniosku załączyła potwierdzenie uzyskania kredytu oraz odpis aktu notarialnego dotyczącego nabycia lokalu nr 11 przy ul. [...] w C. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Zakładu Karnego w C., powołując się na art. 90 ust. 1 i 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 207, poz. 1761 ze zm.) art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8 poz. 67 ze zm.) oraz § 2 ust. 1, § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz. 1235) odmówił E. W. udzielenia pomocy finansowej z przeznaczeniem na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że wyżej wymieniona nabyła lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 53,6 m² w miejscowości C. Natomiast pomoc finansową przyznaje się funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał, zaś lokalu nie przydziela się funkcjonariuszowi między innymi, gdy jest właścicielem lub współwłaścicielem w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkaniowej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Odwołując się od powyższej decyzji do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Bydgoszczy E. W. podniosła, że przed złożeniem wniosku zapewniano ją, iż pomoc finansowa będzie jej przysługiwała, a obecnie dowiedziała się, że w dniu 16 czerwca 2009 r. Zastępca Dyrektora Generalnego Służby Więziennej wydał wytyczne, zgodnie z którymi wniosek o dofinansowanie należy złożyć po sporządzeniu umowy wstępnej, o czym nikt jej nie poinformował, w związku z czym jej wniosek winien być rozpatrzony na poprzednich zasadach. Nadto nawiązując do uchwały NSA sygn. I OPS 7/08 odwołująca się wskazała, że o pomoc finansową wystąpiła w piśmie z dnia 2 września 2009 r., zaś do końca września zamieszkiwała w wynajmowanym lokalu w C., gdyż jakkolwiek według aktu notarialnego nabyty lokal miał być jej wydany w dniu zapłaty, co nastąpiło 28 lipca 2009 r., to poprzedni właściciel udostępnił jej go dopiero 1 października 2009 r. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że do odwołującej się jako emeryta służby więziennej ma zastosowanie art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.), zgodnie z którym w zakresie zapewnienia emerytom i rencistom pomocy w budownictwie mieszkaniowym stosuje się zasady przewidziane dla funkcjonariuszy. Z przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej wynika, że funkcjonariuszowi służby stałej przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie mieszkania stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego. Przepis ten należy interpretować w powiązaniu z art. 85 tejże ustawy, którego istotą jest prawo funkcjonariusza w służbie stałej, a tym samym emeryta służby więziennej, do lokalu o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej w miejscowości, w której funkcjonariusz na stałe pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Podstawową formą pomocy funkcjonariuszowi w uzyskaniu mieszkania jest przydział w drodze decyzji administracyjnej lokalu z zasobów mieszkaniowych określonych w art. 87 ust. 1 ustawy, a gdy przydziału niedokonano w grę może wchodzić m.in. pomoc finansowa, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. Tym samym pomoc finansowa jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza do otrzymania lokalu mieszkalnego. W § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. U. z 2003 r., Nr 132, poz. 1235) wprost przyjęto, że pomoc finansową przyznaje się funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu na podstawie decyzji administracyjnej, a dodatku takiego nie otrzymał. Natomiast z art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej wynika, że omawiany przydział nie może nastąpić na rzecz funkcjonariusza, który jest właścicielem lub współwłaścicielem w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkaniowej; lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, przy czym reguła ta ma zastosowanie również do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Jak wskazał organ świadczenia tego nie można traktować jako rekompensaty za nie otrzymanie decyzją lokalu mieszkalnego, a nadto przysługuje ono nie w związku z uzyskaniem lokalu lecz na jego uzyskanie. Tymczasem odwołująca się posiada od 23 lipca 2009 r. własnościowy lokal mieszkalny o przysługujących jej normach w miejscowości pobliskiej pełnienia służby, a więc jej potrzeby mieszkaniowe zostały zaspokojone, co wyklucza możliwość przyznania jej mieszkaniowej pomocy finansowej, przy czym wniosek o przyznanie wspomnianej pomocy wysłała po upływie prawie dwóch miesięcy od nabycia lokalu mieszkalnego. E. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej wnosząc o jej uchylenie. Według skarżącej odmowa udzielenia pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest uzasadniona w świetle § 5 art. 4 w związku z ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 1235) skoro przepis ten jednoznacznie wskazuje na konieczność załączenia do wniosku o udzielenie pomocy finansowej m.in. umowy kupna lokalu w formie aktu notarialnego, a więc konieczność objęcia własności lokalu. Poza tym w związku z zaciągniętym kredytem hipotecznym na kupno lokalu, faktycznym jego właścicielem stanie się z chwilą spłaty kredytu. Nadto skarżąca powoływała się na uchwałę NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. I OPS 7/08, w której stwierdza się, że nabycie przez funkcjonariusza służby więziennej domu mieszkalnego (lokalu mieszkalnego) przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej legalności, a nie słuszności czy celowości, zaś uwzględnienie skargi następuje tylko w razie stwierdzenia, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów administracyjnej procedury w stopniu mogącym wpłynąć na wynik sprawy. Rozpoznana przy uwzględnieniu powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że organy obydwu instancji prawidłowo oceniły uprawnienia skarżącej do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego na gruncie art. 30 ustawy dotyczącej zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy służb mundurowych z dnia 18 lutego 1994 r. (t.j. Dz. U z 2004 r., Nr 8, poz. 67 ze zm.) w powiązaniu z art. 85, 90 ust. 1 oraz 91 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r., Nr 207, poz. 1791 ze zm.), skoro w art. 30 pierwszej z wymienionych ustaw odsyła się w zakresie zapewnienia pomocy w budownictwie mieszkaniowym do zasad jej udzielania przewidzianych dla funkcjonariuszy, a zasady te, jeżeli chodzi o funkcjonariuszy służby więziennej, wynikają przede wszystkim z wymienionych wyżej przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. Podstawowe znaczenie w omawianym zakresie ma treść art. 85 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, w myśl którego funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny określonych w art. 86 oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, przy czym definicję miejscowości pobliskiej zawiera ust. 3 tego artykułu. Istotą tej regulacji jest zapewnienie funkcjonariuszowi w służbie stałej odpowiedniego lokalu mieszkalnego (uwzględniającego jego stan rodzinny i przysługujące jednostkowe normy powierzchniowe – art. 85 ust. 2), tak by umożliwić w praktyce realizację zasady dyspozycyjności funkcjonariuszy służby więziennej wynikającej ze specyfiki ich stosunku służbowego. Potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza służby więziennej mogą być zaspokajane w dwojaki sposób: poprzez przydział w drodze decyzji lokalu z zasobów mieszkaniowych określonych w art. 87 ust. 1 ustawy w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lub poprzez przyznanie określonych w ustawie świadczeń, w tym pomocy finansowej, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. Wspomnianą pomoc finansową funkcjonariusz może otrzymać na nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego. Wykładania przepisu art. 90 ust. 1 dokonywana w powiązaniu z art. 85 i art. 91 ust. 1 ustawy wskazuje, że pomoc finansowa wymieniona w art. 90 ust. 1 może być jednak udzielona tylko wówczas, gdy funkcjonariuszowi nie przydzielono mieszkania w drodze decyzji administracyjnej. Powyższa interpretacja wskazanego unormowania znajduje potwierdzenie w treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 w sprawie pomocy przysługującej funkcjonariuszowi Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz.1235), w którym wyraźnie stwierdza się, że przedmiotową pomoc finansową przyznaje się funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Jak wynika z akt sprawy skarżąca spełniała tego rodzaju warunek. Jednak w kolejnym przepisie, to jest art. 91 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, wyszczególniono przypadki, w których lokal mieszkalny decyzją administracyjną funkcjonariuszowi nie może być przydzielony. W szczególności lokalu takiego nie przydziela się w razie, gdy zajmuje on w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny na podstawie takiej decyzji, umowy najmu lub spółdzielczego prawa do lokalu, odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej lub dom (pkt 1), albo gdy jest właścicielem części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu położonych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (pkt 2). Skoro w powyższych sytuacjach wyłączona jest możliwość skutecznego wystąpienia z roszczeniem o przydział lokalu, to tym samym w takich sytuacjach nie przysługuje funkcjonariuszowi prawo do świadczenia ekwiwalentnego w postaci pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, co trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołując się dodatkowo na uchwałę NSA z dnia 29 marca 1999 r. sygn. OPS 1/99 (ONSA 1999/3/77) oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 maja 2001 r. sygn. SK1/00/OTK 2001/4/84, w których zajęto identyczne stanowisko wprawdzie na tle uprawnień funkcjonariuszy policji, jednak mające pełne odniesienie do rozwiązania przyjętego w ustawie o Służbie Więziennej. Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w podjętej w dniu 29 kwietnia 2009 r. w składzie siedmiu sędziów uchwale sygn. I OPS 7/08 (Lex 558687), wskazując m.in. w jej uzasadnieniu na istotne znaczenie powiązania uprawnień do pomocy finansowej z prawem do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale i stwierdzając, że "oba uprawnienia powiązane są w sposób oczywisty z przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej oraz tylko do czasu wystąpienia tej przesłanki mogą być realizowane," a nadto, iż "... w stosunku do funkcjonariusza, który ma dom (odpowiedni lokal mieszkalny) w miejscu, w którym stale pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, cel omawianej regulacji – co do zasady – został osiągnięty, a zatem funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do uzyskania przydziału lokalu, a tym samym także pomoc finansowa przewidziana w art. 90 ust. 1 ustawy." Podnieść należy, że wnioskowana przez skarżącą pomoc finansowa przysługuje nie w związku z uzyskaniem lokalu (domu) lecz na ich uzyskanie, czyli w celu uzyskania mieszkania umożliwiającego zamieszkanie w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, zaś wydatek już poniesiony w związku ze staraniami o mieszkanie lub, który ma nastąpić musi znajdować potwierdzenie w załączonych do wniosku dokumentach i taki jest cel unormowania zawartego w § 5 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. Z zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wynika, że podstawą wydania niekorzystnych dla skarżącej rozstrzygnięć był fakt nabycia przez nią aktem notarialnym z dnia 7 lipca 2009 r. stanowiącego odrębną nieruchomość odpowiedniego powierzchniowo lokalu mieszkalnego w pobliskiej miejscowości pełnienia przed przejściem na emeryturę służby, to jest C. i złożenia przez nią wniosku o pomoc finansową dopiero w piśmie z dnia 2 września 2009 r., a więc znacznie po sporządzeniu aktu notarialnego. Powoływane przez stronę skarżącą i organ odwoławczy na poparcie przedstawionych racji orzecznictwo sądowe wskazuje na występujące rozbieżności w kwestii, czy powierzchnia w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej pomoc finansowa może być przyznana na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w sytuacji, gdy już po nabyciu lokalu nastąpiło złożenie wniosku o przyznanie takiej pomocy. Istniejące w powyższym zakresie wątpliwości rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wcześniej uchwale sygn. I OPS 7/08. W uchwale tej NSA wyjaśnił, że ze względu na to, iż pomoc finansowa jest świadczeniem udzielanym nie z urzędu lecz na wniosek, dopiero po złożeniu wniosku wraz z wymaganą dokumentacją organ może prowadzić postępowanie w sprawie przyznania takiej pomocy. Zatem kwestia, czy funkcjonariusz spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). W tej sytuacji istotne jest, czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania pomocy finansowej, to jest nie miał zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Przyjęcie innej interpretacji prawa do pomocy finansowej musiałoby prowadzić do uznania, że świadczenie to przysługuje każdemu funkcjonariuszowi, w każdym czasie i niezależnie od tego, jakie aktualnie posiada warunki mieszkaniowe. Taka interpretacja zaprzeczałaby ratio legis ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. i nie byłaby zgodna z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa. Reasumując NSA stwierdził, iż wyjaśnianego zagadnienia prawnego nie można wiązać wyłącznie z datą nabycia przez funkcjonariusza domu (lokalu) mieszkalnego, ani też wyłącznie z datą złożenia wniosku o pomoc finansową, albowiem istotne jest przede wszystkim to, czy funkcjonariusz ma zaspokojone prawo do mieszkania w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Nabycie domu (lokalu) przed datą zgłoszenia roszczenia o pomoc finansową automatycznie nie wyklucza uprawnień przewidzianych w art. 90 ust. 1 ustawy. Decydujące znaczenie ma bowiem sytuacja mieszkaniowa funkcjonariusza składającego wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia i to na dzień złożenia wniosku, a zatem pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi tylko wówczas, gdy zgłaszając roszczenie nie miał on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej. W uzasadnieniu uchwały IOPS 7/08 NSA zajął też stanowisko, ponowione w sentencji i motywach podjętej w tej samej dacie, tj. 29 kwietnia 2009 r. w składzie siedmiu sędziów kolejnej uchwały o sygnaturze OPS 7/08 (Lex 533391), że nie można mówić o zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w sytuacji nabycia domu w budowie czy w stanie surowym, a więc nie nadającego się do zamieszkania, albo gdy w wprawdzie jest współwłaścicielem w odpowiedniej powierzchniowo części lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu ale z przyczyn obiektywnych (usprawiedliwionych) nie zajmuje takiego lokalu (domu), nie mieszka w nim. Według NSA w sytuacjach takich zgodnie z wykładnią celowościową rozdziału 6 ustawy, funkcjonariusz Służby Więziennej nie powinien być pozbawiony prawa do pomocy finansowej określonej w art. 90 ust. 1 ustawy. Obydwie wskazane wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z mocy art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) są wiążące dla sądów administracyjnych i skład orzekający w niniejszej sprawie obligowany jest się do nich zastosować. Zgodnie z treścią załączonego do akt sprawy odpisu aktu notarialnego z dnia 7 lipca 2009 r. dotychczasowa właścicielka lokalu mieszkalnego nr 11 przy ul. [...] w C. zobowiązana była do opróżnienia i wydania go skarżącej w dniu zapłacenia przez nią ceny (§ 4 ust. 1), co winno nastąpić w terminie 14 dni od daty sporządzenia aktu (§ 3 pkt 1). W odwołaniu od decyzji organu II instancji skarżąca podała, że mimo, iż uiściła należność zbywczyni mieszkania w dniu 28 lipca 2009 r., ta wydała jej lokal dopiero w dniu 1 października 2009 r., a zatem w dacie składania wniosku o pomoc finansową nim nie dysponowała, a tym samym nie miała możliwości w nim zamieszkania. Jakkolwiek organ odwoławczy do okoliczności tej się nie ustosunkował, nie stanowiło to uchybienia mogącego rzutować na treść wydanej przezeń decyzji, bowiem do dnia 30 września 2009 r., jak wynika z przedłożonej przez skarżącą kserokopii wypowiedzenia umowy najmu lokalu przy ul. [...] w C. z dnia 30 czerwca 2009 r., skarżąca na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy finansowej na zakup lokalu w C. tj. 2 września 2009 r. miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe na terenie miejscowości, w której przed przejściem na emeryturę pełniła służbę, tj. w wymienionym wyżej wynajmowanym lokalu w C. Lokal ten zgodnie z jej wyjaśnieniami na rozprawie posiadał przysługującą jej powierzchnię mieszkalną (50 m²- 2 osoby). W związku z powyższym, kierując się przedstawioną wyżej interpretacją mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie unormowań, z uwagi na przeszkodę wynikającą z art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej w związku z art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. dot. zaopatrzenia emerytalnego służb mundurowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 207, poz. 1761) Sąd uznał, że brak było podstaw do udzielenia skarżącej wnioskowanej pomocy finansowej, w związku z czym wydana przez organ II instancji decyzja była prawidłowa, a w konsekwencji – na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi. O zwrocie wpisu orzeczono z uwagi na treść art. 239 pkt 1 d wymienionej ustawy.