II SA/Bd 611/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w C. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy postanawia: umorzyć postępowanie. Uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. podjętą na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (tj. Dz. U. z 1996 r., Nr 13, poz. 74) oraz art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 1996 r., Nr 132, poz. 622) Rada Gminy w P. B. ustaliła szczegółowe "Zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy P. B." stanowiące załącznik do tejże uchwały. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wnosząc o stwierdzenie nieważności powyższych zasad Prokurator Rejonowy w C. zarzucił naruszenie: - § 135 i § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 908) związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008) poprzez: 1) zawarcie w § 1 pkt 6,8,11 tychże zasad utrzymania czystości i porządku definicji pojęć, którymi posługuje się ustawa upoważniająca oraz które zostały zdefiniowane w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r., Nr 39, poz. 251 ze zm.), 2) sformułowanie w § 1 pkt 1,2,3,9,10 zasad na ich potrzeby definicji użytych w nich pojęć, - § 137 w związku z § 143 wskazanego wyżej rozporządzenia oraz art. 4 ust. 2 pkt 8 wymienionej wyżej ustawy poprzez niewyznaczenie terminów przeprowadzania obowiązkowej deratyzacji (dot. pkt V zasad), - § 135 w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. poprzez wprowadzenie w § 27 pkt 1 lit. b zasad wykraczającego ponad upoważnienie ustawowe obowiązku posypywania przez właścicieli nieruchomości chodników w okresie zimowym, w razie konieczności, piaskiem (wyłączenie). W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w P. B. podzieliła stanowisko skarżącego co do wadliwości zaskarżonych w skardze uwarunkowań załącznika do uchwały, podnosząc jednocześnie, że uchwały z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] uchyliła cały zaskarżony akt i wnosząc o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. W dnia [...] sierpnia 2011 r. na rozprawie sądowej skarżący cofnął skargę. Sąd ustalił, że uchwała nr [...] Rady Gminy w P. B. została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] pod pozycją [...] i stosownie do jej § 4 weszła w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia, a zatem wadliwa zaskarżona uchwała z dniem [...] lutego 2011 r. przestała obowiązywać. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) cofnięcie skargi wiąże Sąd, jednakże uznaje się tą czynność za niedopuszczalną, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z uwagi na utratę mocy obowiązującej wadliwej uchwały nr [...] wskazana wyżej niedopuszczalność cofnięcia skargi nie zachodzi. Brak też jest przedmiotu sprawy. Jakkolwiek zgodnie z zajmowanym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem uchylenie sprzecznej z prawem uchwały nie wyłącza możliwości rozpoznawania sprawy przez Sąd, jeśli uchwała taka mogłaby być nadal stosowana do sytuacji zaistniałych między jej podjęciem a uchyleniem, a to z uwagi na dalej idące skutki stwierdzenia nieważności takiej uchwały przez Sąd, to jednak w ocenie Sądu charakter zakwestionowanych w skardze unormowań pozwala stwierdzić, iż tego rodzaju możliwość w niniejszym przypadku nie zachodzi. Ewentualne zaś roszczenia odszkodowawcze nie znajdowałyby podstawy prawnej w zaskarżonej uchwale. Z powyższych względów na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ppsa, uwzględniając wniosek Prokuratora Rejonowego w C., orzeczono jak w sentencji.