II SA/Bd 612/13

Dnia 29 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 9 października 2013 roku sprawy ze skargi M. S. i M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], znak [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 612/13 UZASADNIENIE Spółka A w B. dnia [...] października 2010 r. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku przy ul. M. F. [...] (dz. nr [...],[...],[...], obr. [...]) w B. na hotel z wykonaniem drenażu opaskowego, zewnętrznej instalacji wod-kan, elektrycznej, oświetlenia terenu, abonenckiej stacji transformatorowej oraz wewnętrznych dróg, parkingów i chodników. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 71, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił tego pozwolenia. Od tej decyzji odwołanie złożyli M. i M. S. wnosząc o jej uchylenie, wywodząc, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, w tym ich praw właścicielskich pomimo ich wniosków i zastrzeżeń. Ustalenie obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji istotnie zmieniającej sposób użytkowania nieruchomości przy ul. F. [...] (która to nieruchomość - właściciel nieruchomości - nigdy nie miał i nie ma służebności przejazdu przez nieruchomość skarżących) przez istniejący wjazd na ich nieruchomość przy ul. F. [...] dla inwestora (nie będącego właścicielem) na działkach nr [...],[...] bez ich zgody w świetle aktualnego stanu zapisów w księdze wieczystej nieruchomości KW [...] oraz ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu - jest bezprawne. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ww. ustawy Prawo budowlane decyzji [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując że organ I instancji zgodnie z prawem zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę. Organ przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane i stwierdził, że dostęp do drogi publicznej jest warunkiem niezbędnym i koniecznym umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Dostęp do drogi publicznej ma jedna z działek, którą dysponuje inwestor. W związku z planowanym odtworzeniem istniejącego ówcześnie wjazdu bramowego pośredni dostęp do drogi publicznej zapewniony będzie również dla drugiej działki. Przy rozpatrywaniu tej kwestii nie bez znaczenia jest tu fakt, iż wszystkie działki objęte inwestycją stanowią własność tych samych osób, a inwestor na podstawie łączącego go z właścicielkami stosunku zobowiązaniowego posiada prawo do dysponowania tymi wszystkimi nieruchomościami. Pośredni dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowioną służebność drogową zapewniony jest także dla trzeciej działki. Skarżący M. i M. S. złożyli od powyższej decyzji skargę wnosząc o jej uchylenie, powtarzając zarzuty z odwołania tj., że: służebność nie obejmuje działek [...] oraz [...] i w związku z tym nie mają one dostępu do drogi publicznej, a ponadto nie wyrazili zgody na przejazd przez ich nieruchomość do ww. działek; niezgodność projektu w zakresie obsługi komunikacyjnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; projektowany przejazd nie spełnia wymogów przepisów p. poż.; nie ustalono zagrożenia dla bezpieczeństwa i stabilności dla obiektów, których są właścicielami sąsiadujących z inwestycją. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 21 czerwca 2011 r. - II SA/Bd 461/11 oddalił skargę, stwierdzając, że decyzja odpowiada prawu. Przywołał art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji i art. 140 Kc, stwierdzając, że ustanowione w art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawo do zabudowy jest elementem prawa własności, a tym samym przejawem prawa do korzystania z rzeczy. Sąd nie uznał za zasadnym zarzutu dot. braku dostępu działek nr [...] i [...] do drogi publicznej, skoro dostęp do drogi publicznej może nastąpić albo m.in. przez ustanowienie służebności drogowej. Działki nr [...] i [...] mają dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...], co do której zachodzi tożsamość właścicieli, więc nie ma potrzeby ustanawiania kolejnej służebności drogi koniecznej przez działkę [...], albowiem stanowią one własność tych samych osób. Sąd stwierdził więc, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej poprzez służebność ustanowiona na stanowiącej własność skarżących działce nr [...], natomiast działki nr [...] i [...] poprzez działkę nr [...] i ustanowioną na jej rzecz służebność przejścia i przejazdu. Wg Sądu planowana inwestycja jest zgodna w zakresie obsługi komunikacyjnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący M. i S. złożył skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - art. 2, art. 21, art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji, poprzez arbitralną i jednostronną wykładnię przepisów sprowadzającą się do: uwzględnienia wyłącznie praw przysługujących wnioskodawcy, z pominięciem słusznie chronionych interesów skarżącego jako współwłaściciela nieruchomości obciążonej prawem rzeczowym - służebnością zapewniająca dostęp do nieruchomości oraz obciążenia skarżącego, jako właściciela nieruchomości, zobowiązaniami pozbawionymi podstawy prawnej, w drodze arbitralnej jednostronnej decyzji, faktycznie zmierzającej do rozszerzenia zakresu służebności obciążającej nieruchomość skarżącego, art. 285 § 2 Kc poprzez poczynienie ustaleń w zakresie obciążającej działkę nr [...] służebności przechodu i przejazdu zmierzających do zwiększenia użyteczności nieruchomości niestanowiących nieruchomości władnących, to jest działek [...] i [...], a tym samym faktyczne, bezpodstawne i arbitralne rozszerzenie zakresu służebności obciążającej działkę nr [...]; rażące naruszenie art. 2 pkt 14) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 5 ust. 1 pkt 9) ustawy - Prawo budowlane poprzez wadliwą wykładnię tego przepisu i błędne przyjęcie, iż działki o nr [...] i [...] posiadają dostęp do drogi publicznej dzięki służebności ustanowionej na rzecz nieruchomości sąsiedniej, działki [...], która nie jest drogą publiczną; naruszenie aktu prawa miejscowego - uchwały Rady Miasta B. nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez naruszenie ustanowionego zakazu ustanowienia obsługi komunikacyjnej (dostępu do drogi publicznej) do obiektów budowlanych znajdujących się na działkach nr [...], [...] i [...] od strony ulicy M. F. oraz naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia istnienia dostępu do drogi publicznej do działek o nr [...], [...] i [...] oraz w następstwie zaniechania ustaleń obejmujących analizę faktyczną dostępu do drogi publicznej dla działek o nr [...], [...] [...]. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że działki mają dostęp do drogi publicznej przez inną działkę wskutek ustanowienia służebności. Nie ma potrzeby ustanawiania kolejnej służebności dla tych działek, skoro stanowią one własność tych samych osób. Pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć szeroko - chodzi o dostęp faktyczny i prawny. Nie jest też trafny zarzut naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż ustalono w nim utrzymanie przejazdów bramowych, którym niewątpliwie jest przejazd przez sporną działkę również Spółka A wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, wskazując, że na działce nie ma konieczności, ani możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej gdyż uniemożliwia to art. 145, 285 w zw. z art. 247 kc. Ze spornej działki można korzystać z uwagi na fakt istnienia drogi wewnętrznej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 kwietnia 2013 r. - II OSK 2465/11 uchylił ww. wyrok przekazując sprawę WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, albowiem sformułowane zarzuty skargi mają usprawiedliwione podstawy. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy objęte zakresem inwestycji działki o nr [...],[...],[...] posiadają dostęp do drogi publicznej. Wg NSA nie można zgodzić się z poglądem WSA, iż działki nr [...] i [...] posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] i ustanowioną na jej rzecz służebność przejścia i przejazdu. Istota problemu dotyczy dostępu działek nr [...] i [...] do drogi publicznej nie z uwagi na działkę nr [...], ale z uwagi na działkę nr [...], która jest przedmiotem własności skarżących. Nie można zaakceptować poglądu, że działki nr [...] i [...] posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] i ustanowioną na niej służebność przejścia i przejazdu działki nr [...]. Pogląd ten jest sprzeczny z zasadami kodeksu cywilnego. Dwie niezabudowane działki gruntu graniczące ze sobą i należące do tego samego właściciela, dla których jest prowadzona jedna księga wieczysta, uznawane są za jedną nieruchomość gruntową, a stanowiące własność tej samej osoby i graniczące ze sobą działki gruntu objęte oddzielnymi księgami wieczystymi są odrębnymi nieruchomościami rozumieniu art. 46 § 1 Kc, obowiązuje bowiem reguła "jedna księga - jedna nieruchomość". Reasumując NSA stwierdził, że służebność przechodu i przejazdu obciążająca nieruchomość stanowiącą własność skarżących, a oznaczoną jako działka nr [...] ustanowiona została na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości wpisanej do kw [...], a nieruchomość ta została oznaczoną jako działka ew. nr [...]. Tym samym przedmiotowa służebność nie została ustanowiona na rzecz nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...]. Fakt, że nieruchomość składająca się z działek nr [...] i [...] stanowi własność tego samego podmiotu co nieruchomość składająca się z działki nr [...] nie ma prawnego znaczenia, albowiem objęte są odrębnymi księgami wieczystymi, tym samym są odrębnymi nieruchomościami, a wpis w księdze wieczystej dotyczący służebności przechodu i przejazdu jednoznacznie wskazuje, że nieruchomością władnącą jest wyłącznie nieruchomość objęta kw nr [...], a więc nieruchomość opisana jako działka ewidencyjna nr [...]. Tym samym zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 285 § 2 Kc poprzez przyjęcie, że ustanowiona na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] służebność przechodu i przejazdu prowadzi do zwiększenia użyteczności nieruchomości niestanowiących nieruchomości władnących, to jest działek [...][...], a tym samym faktyczne, bezpodstawne i arbitralne rozszerzenie zakresu służebności obciążającej działkę o numerze ewidencyjnym [...]. Zasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia aktu prawa miejscowego - uchwały Rady Miasta B. nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. (Dz. Urz. Województwa Kujawsko-Pomorskiego, nr 93, poz. 1911) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu ograniczonego ulicami: D., G., M. F., Dr E. W., poprzez naruszenie ustanowionego uchwałą zakazu ustanowienia obsługi komunikacyjnej (dostępu do drogi publicznej) do obiektów budowlanych znajdujących się na działkach nr [...],[...] i[...] od strony ulicy M. F. w B.. Uchwała będąca aktem prawa miejscowego obowiązuje od 21 sierpnia 2002 r. i nie zawiera żadnych przepisów przejściowych. Z § 5 ust.5 pkt 3 oraz § 23 ust.2 pkt 5 lit. e uchwały wynika jednoznacznie i kategorycznie sformułowany zakaz obsługi komunikacyjnej działek przy ul. M. F. [...]-[...] od strony ul. M. F., dla tych działek obowiązuje komunikacja z wewnętrznej drogi dojazdowej w obszarze 19 KW. Natomiast w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany przyjęto komunikację od strony ulicy M. F., przez istniejący zjazd w budynku przy ul. M. F. [...] (działka nr [...]) stanowiąc, że jest to rozwiązanie tymczasowe, a docelowym rozwiązaniem jest obsługa komunikacyjna poprzez teren oznaczony symbolem 19 KW i 18 KXa do ul. W.. Rozwiązanie to zaakceptował organ II instancji, jak również Sąd I instancji. Tym samym zarzut naruszenia aktu prawa miejscowego uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] maja 2002 r. jest zasadny. W zakończeniu uzasadnienia NSA stwierdził, że rozpoznając ponownie sprawę WSA w Bydgoszczy związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z póżn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do przepisu art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że w niniejszej sprawie - jak już to przedstawiono powyżej zapadł dnia 16 kwietnia 2013 wyrok NSA (II OSK 2465/11) którym uchylono wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 czerwca 2011 r. - II SA/Bd 461/11 i przekazano sprawę WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Oznacza to, że rozpoznając ponownie w niniejszej sprawie skargę M. S. i M. S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. [...] zgodnie z przepisem art. 190 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi WSA w Bydgoszczy jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. dostęp do drogi publicznej. Zatem dostęp do drogi publicznej jest warunkiem niezbędnym i koniecznym umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Z akt sprawy wynika, iż jest okolicznością bezsporną, że przedmiotem pozwolenia jest obiekt na działkach nr [...],[...] i [...] w B. przy ul. M. F. [...]. Z akt sprawy wynika także uwzględniając po myśli art. 190 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocenę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2013 r. w niniejszej sprawie, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej poprzez służebność ustanowioną na stanowiącej własność skarżących małżonków M. i M. S. działce nr [...]. Natomiast działki nr [...] i [...] takiego dostępu do drogi publicznej nie posiadają poprzez działkę nr [...] i ustanowioną na jej rzecz służebność przejścia i przejazdu. Oznacza to, że wydając zaskarżoną decyzję naruszono przepisy prawa cywilnego wskazane w wyroku NSA w niniejszej sprawie a także naruszono przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepis art. 2 pkt 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawierający definicję terminu dostęp do drogi publicznej. Wydając zaskarżoną decyzję naruszono także przepisy prawa miejscowego zawarte w obowiązującej od [...] sierpnia 2002 r. uchwale Rady Miasta B. z [...] maja 2002 r. - nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu ograniczonego ulicami: D., G., M. F. Dr EE. W., w obszarze Śródmieścia B., poprzez naruszenie ustanowionego w tej uchwale zakazu ustanowienia obsługi komunikacyjnej (dostępu do drogi publicznej) do obiektów budowlanych znajdujących się na działkach nr [...],[...] i [...]od strony ulicy M. F. w B.. W § 23 ust.2 pkt 5 lit. e tej uchwały określono następujące zasady obsługi komunikacyjnej, obowiązuje: zakaz obsługi komunikacyjnej od strony ul. M. F., dla działek przy u. M. F. [...] -[...], nr ewid. [...],[...],[...],[...] obowiązuje obsługa komunikacyjna z wewnętrznej drogi dojazdowej w obszarze 19 KW, a w rozdziale I uchwały zawierającym przepisy ogólne w § 5 ust. 5 ustalono warunki ogólne w zakresie komunikacji w tym w pkt 1 postanowiono " w granicach obszaru objętego planem ustala się utrzymanie istniejących przejazdów bramowych, - w budynkach pierzejowych lokalizowanych na podstawie ustaleń planu, w miejscach gdzie konieczne jest zapewnienie dojazdu na teren posesji, wjazd odbywać się powinien poprzez wydzielony od strony drogi publicznej teren lub poprzez przejazd bramowy lokalizowany w przyziemiu budynku. Natomiast w pkt 3 stanowi się, że "obowiązuje zakaz obsługi komunikacyjnej kwartału od strony ul. M. F.". Tak więc z wskazanych przepisów prawa miejscowego wynika ewidentny zakaz obsługi komunikacyjnej działek przy ul. M. F [...]-[...] od strony ul. M. F.. Dla tych działek obowiązuje komunikacja z wewnętrznej drogi dojazdowej w obszarze 19 KW. Tymczasem w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany przyjęto komunikację od strony ulicy M. F., przez istniejący zjazd w budynku przy ul. . F. [...] (działka nr [...]) stanowiąc, że jest to rozwiązanie tymczasowe, a docelowym rozwiązaniem jest obsługa komunikacyjna poprzez teren oznaczony symbolem 19 KW i 18 KXa do ul. W.. Z uzasadnienia wskazanej decyzji wynika, że organ odwoławczy zaakceptował to, co czyni zasadnym zarzut skarżących naruszenia aktu prawa miejscowego jakim jest uchwała Rady Miasta B. z dnia [...] maja 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego też względu sąd uznał, za niedopuszczalne cofnięcie skargi, mimo że generalnie cofnięcie wiąże Sąd i może nastąpić aż do chwili wydania wyroku (zdanie 1 i 2 art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jednakże po myśli ww. art. 60, ale zdanie 3 sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu uznanie w niniejszej sprawie dopuszczalności cofnięcia skargi i umorzenie postępowania sądowego spowodowałoby pozostawienie w obrocie prawnym pozwolenia na budowę sprzecznego z ww. przepisami prawa miejscowego. I dlatego mimo cofnięcia skargi - Sąd rozpatrzył sprawę merytorycznie, uznając cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Wracając do wyrażonej dopiero co oceny o zasadności skargi, uzupełniając ocenę należy dodać, że podzielając jej zasadność w zakresie wyżej przedstawionym, Sąd nie podzielił jej zasadności w odniesieniu do pozostałych zarzutów, co zresztą było już przedmiotem oceny przywołanego wyroku NSA, który po myśli art. 190 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. wiąże tut. Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w zw. z art. 135 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 1 wyroku, rozstrzygnięcie w pkt 2 opierając na przepisie art. 152 tej ustawy. Prowadząc od nowa postępowanie organ rozpoznana ponownie wniosek inwestora Spółki A w B. z [...] października 2010 r. o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji (uzupełniany w dniach [...] października 2010 r., [...] listopada 2010 r. oraz [...] grudnia 2010 r.) polegającej na rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku przy ul. M. F. [...] (dz. nr [...],[...],[...], obr. [...]) w B. na hotel wraz z wykonaniem drenażu opaskowego, zewnętrznej instalacji wod-kan, elektrycznej, oświetlenia terenu, abonenckiej stacji transformatorowej oraz wewnętrznych dróg, parkingów i chodników oraz wewnętrznych instalacji gazowej, wod-kan, co., wentylacji i elektrycznej, uwzględniając wszystkie oceny zwarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2013 r. - II OSK 2465/11 oraz w niniejszym wyroku, które po myśli art. 153 przywoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiążą w sprawie organ.