II SA/Bd 618/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. T., P. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. solidarnie na rzecz skarżących kwotę 200 (dwieście) złotych oraz na rzecz skarżącego P. T. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Bd 618/12 Uzasadnienie Działająca z upoważnienia Wójta Gminy L. Kierownik Referatu Obsługi Rolnictwa, Gospodarki Gruntami i Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] nakazała skarżącym – P. i M. małżonkom T., właścicielom nieruchomości położonej w S. (działka nr [...]) usunięcie z powyższej nieruchomości gromadzonych bez zezwolenia odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy oraz odpadów innych niż niebezpieczne o kodzie 16 01 06 - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów - w terminie do dnia [...]. Ponadto orzeczono, że wykonanie decyzji wymaga zawarcia umowy na przekazanie odpadów określonych powyżej do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów lub przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzją z dnia [...] Starosta L. zezwolił firmie T. P. T. z siedzibą w B. na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne, w tym odpadów o kodach 16 01 04* i 16 01 06. Ponadto skarżący w dniu [...] uzyskał decyzję Starosty L. zezwalającą na prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów o 30 kodach, które to zezwolenie nie obejmuje odpadów o kodach 16 01 04* oraz 16 01 06, do wydania którego właściwy jest Marszałek Województwa. Organ podał, że jest mu wiadome, iż skarżący złożył stosowny wniosek do Marszałka Województwa, albowiem o jego uzgodnienie do Wójta Gminy L. zwrócił się Marszałek Województwa K. w piśmie z dnia [...]. Ponadto podniesiono, że na nieruchomości w S. (dz. [...]) w dniach [...] i [...] przeprowadzono dwie wizje lokalne, podczas których ustalono, że na nieruchomości tej w dalszym ciągu gromadzone są wraki autobusów i samochodów ciężarowych, co związane jest z prowadzoną działalnością polegającą na ich demontażu. Na potwierdzenie powyższego sporządzono dokumentację fotograficzną stanowiącą załącznik do protokołu. Wobec powyższego organ uznał za uzasadnione wydanie na podstawie art. 34 w związku z art. 3 ust. 3 pkt 13 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628; ze zm.) decyzji nakazującej usunięcie odpadów o kodach 16 01 04 * i 16 01 06. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w tym zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), a to: pominięcie obowiązku określonego w art. 7 kpa a także art. 77 kpa oraz prawa materialnego - art. 34 ustawy o odpadach i wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa - do czasu prawomocnego zakończenia toczących się postępowań dotyczących prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. W obszernym uzasadnieniu odwołania wskazano między innymi, że w dniu [...] została wydana przez Inspekcję Ochrony decyzja ustalająca termin usunięcia nieprawidłowości w zakresie gromadzenia odpadów, a następnie decyzją z dnia ż...ś K. Inspektor Ochrony Środowiska w B. wstrzymał działalność związaną z odzyskaniem odpadów i nakazał usunięcie zgromadzonych odpadów - co czyni, zdaniem skarżącego zaskarżoną decyzję Wójta Gminy L. spóźnioną, a nawet bezprzedmiotową i sprzeczną w ustaleniach z wcześniejszymi decyzjami WIOŚ. Podkreślono także, że organ I instancji zbagatelizował szereg okoliczności związanych ze staraniami skarżącego zmierzającymi do uregulowania prowadzonej działalności z odpadami. Nie wzięto bowiem pod uwagę, że skarżący nadal ubiega się o wydanie zezwolenia na demontaż i recykling pojazdów wycofanych z eksploatacji, że postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy L. pozytywnie zaopiniował wniosek skarżącego w tym zakresie, oraz że od dłuższego czasu z wniosku skarżącego toczy się postępowanie w sprawie realizacji przedsięwzięcia p.n. "Budowa Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego w miejscowości S.", która to inwestycja ma na celu stworzenie należytych warunków technicznych dla działalności gospodarczej skarżącego, przy czym to nie z winy skarżącego decyzja nie została jeszcze wydana. W tym aspekcie, zdaniem skarżącego wydanie zaskarżonej decyzji jest co najmniej przedwczesne i czyni wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa uzasadnionym. Skarżący ponadto zarzucił, że ustalenia zaskarżonej decyzji nie znajdują umocowania prawnego. Po pierwsze brak podstaw prawnych do orzekania przez organ w przedmiocie określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku, a ponadto wykonanie zaskarżonej decyzji nie jest możliwe w terminie nieco ponad 4 miesięcy, co oznacza jej niewykonalność w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Po drugie rozstrzygnięcie zawarte w treści decyzji nie zostało tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób nie budzący wątpliwości jakie obowiązki nałożono na skarżącego i jaka ilość odpadów powinna być usunięta. Po trzecie mało precyzyjnie, a przez to wadliwie określono w jaki sposób należy wykonać nałożone decyzją obowiązki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (SKO) decyzją z dnia [...] po rozpoznaniu odwołania skarżących, uchyliło zaskarżoną decyzję co do terminu wykonania obowiązku i ustaliło ten termin do [...]. W powstałej zaś części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO podkreśliło, że ustalony przez organ I instancji stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Przeprowadzone przez ten organ w dniu [...] i [...] wizje w terenie potwierdziły, że na działce nr [...] położonej w S., której właścicielami są skarżący, w dalszym ciągu zgromadzone są wraki autobusów i samochodów ciężarowych tj. odpady o kodzie 16 01 04 oraz 16 01 06. Okoliczność ta została potwierdzona dokumentacją fotograficzną sporządzoną w trakcie oględzin działki i nie kwestionują tego skarżący. W aktach sprawy znajduje się też pismo WIOŚ Delegatura we W. z dnia [...], z którego wynika, że na działce skarżących w dalszym ciągu magazynowane są odpady. Podniesiono, że przedłożone przez skarżących decyzje Starosty L. z dnia [...] oraz z dnia [...] nie dotyczyły odpadów o kodach 16 01 04 i 16 01 06, a WIOŚ poinformował organ I instancji, że wydał decyzję ustalającą termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości polegających na prowadzeniu na działce odzysku odpadów poza instalacjami lub urządzeniami spełniającymi określone wymagania. Z powyższego, zdaniem SKO wynika, że skarżący nie dysponuje stosownymi decyzjami, o których mowa w art. 63 ustawy o odpadach, nie byli więc uprawnionymi do składowania i magazynowania odpadów o kodach 16 01 04 i 16 01 06. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu SKO stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zapewniono bowiem stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, przeprowadzono wystarczające postępowanie dowodowe, dla potrzeb niniejszej sprawy nie ma zaś znaczenia to, że skarżący ubiega się o uregulowanie prowadzonej działalności gospodarczej, nie mogą też być w tej sprawie rozpoznawane zarzuty co do procedury uzyskania decyzji środowiskowej, nie zachodzi zatem przesłanka zawieszenia postępowania. Podkreślono, że organ I instancji w sposób jasny wskazał sposób wykonania zaskarżonej decyzji oraz czytelnie określił ilość i rodzaj odpadów, które należy usunąć. Termin wykonywania nałożonego obowiązku określono zaś tak, aby było możliwe dobrowolne zrealizowanie nałożonego obowiązku. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący zarzucili organowi sanowanie błędów decyzji organu I instancji, przez naruszenie przepisów postępowania w tym zasad ogólnych kpa polegające na pominięciu obowiązku określonego w art. 7 i 77 kpa, naruszenie prawa materialnego, to jest art. 34 ustawy o odpadach i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji do czasu rozpatrzenia skargi. W uzasadnieniu skargi powielone zostały zarzuty przedstawione w odwołaniu odnoszące się do naruszenia zaskarżoną decyzją art. 34 ustawy o odpadach poprzez nie sprecyzowanie ilości i rodzaju odpadów, które mają być usunięte, co czyni decyzję organu I instancji nie wykonalną oraz poprzez ustalenie terminu wykonania obowiązku, co nie znajduje uzasadnienia w treści tego przepisu, a także poprzez nie wskazanie sposobu usunięcia odpadów, co także czyni decyzję niewykonalną. Podniesiono także, że organy nie uwzględniły tego, iż skarżący ubiegają się o legalizację prowadzonej działalności, co zaowocowało uzyskaniem zezwolenia Starosty L. na zbieranie i transport odpadów – decyzja z dnia [...], pozwolenia Marszałka Województwa K. na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na odzysk i zbieranie odpadów – decyzja z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należy uznać za uzasadnioną, chociaż nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r., Nr 185, poz. 1243), dalej powoływanej w skrócie jako "ustawa". Stosownie do treści art. 26 ust. 1 tej ustawy posiadacz odpadów, który prowadzi odzysk lub unieszkodliwianie odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2, 4 i 4a oraz art. 43 ust. 5. Zezwolenie na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów jest wydawane, w drodze decyzji, przez właściwy organ na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat (ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 34 tej ustawy wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Decyzja, ta wydawana jest z urzędu. W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały za udowodnione, głównie na podstawie wizji w terenie przeprowadzonej w dniach [...] i [...], że skarżący M. i P. małżonkowie T., współwłaściciele działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w S., nie mając zezwolenia na zbieranie, odzysk i unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych o kodach 16 01 04* i 16 01 06, składowali i magazynowali te odpady na działce nr [...], a więc nie będąc do tego uprawnieni. W związku z tym za prawnie uzasadnione organy uznały nakazanie małżonkom T. usunięcie tych odpadów, we wskazanym terminie. Podkreślić w tym miejscu należy, że przytoczony powyżej art. 34 ustawy upoważnia wójta do wydania nakazu usunięcia odpadów tylko w stosunku do posiadacza odpadów. Stosownie zaś do treści art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o posiadaczu odpadów - rozumie się przez to każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Z przedstawionych sądowi akt administracyjnych wynika, że działalność gospodarczą polegającą na magazynowaniu i odzysku odpadów na terenie nieruchomości położonej w S., o numerze ewidencyjnym [...], prowadzi wyłącznie P. T. Wynika to zwłaszcza z takich dokumentów jak: wystąpienie K. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] k-1 akt; pismo skarżącego z dnia [...] informujące o zakresie prowadzonej przez niego działalności k-12; odpis zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] k – 13; wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [....] k -14; Karta Informacyjna Przedsięwzięcia k– 55; decyzja Starosty L. zezwalająca na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów z dnia [...] k– 139 do 142. Istnieje więc duże prawdopodobieństwo, że to właśnie P. T. faktycznie włada odpadami składowanymi na działce o nr [...]. Jak wynika to z akt sprawy jest on też niewątpliwie władającym powierzchnią ziemi, na której odpady się znajdują – prowadzi tam bowiem działalność gospodarczą. Powyższe skutkować powinno, zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami, skierowaniem nakazu usunięcia odpadów wyłącznie do P. T., a nie – jak zrobił to organ – także do jego małżonki M. T. To, że małżonkowie T. są współwłaścicielami działki o nr [...], na której składowane są odpady nie powinno być okolicznością przesądzającą o tym na kogo należy nałożyć obowiązek z art. 34 ustawy. Zgodzić należy się z poglądem zaprezentowanym przez skarżących, że domniemanie z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy co do tego, że posiadaczem odpadów jest władający nieruchomością, na której zostały one zgromadzone powinno obowiązywać dopiero wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ administracji nie zostanie ustalony wytwórca odpadów, ani inna osoba, która nimi faktycznie włada (vide: wyrok NSA z dnia 19.12.2007 r., sygn. akt II OSK 1721/06; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27.07.2011 r., sygn. akt II SA/Gd 961/10; dostępne na stronach cbois.nsa.gov.pl). W toku niniejszej sprawy organy z naruszeniem przepisów zarówno prawa procesowego, jaki materialnego, nie wyjaśniały tego, kto faktycznie włada spornymi odpadami, chociaż w aktach sprawy znajdują się różne dokumenty, w tym te wymienione powyżej, na podstawie których ustalenie tej ważnej okoliczności było możliwe. Wskazać należy także, iż wyznaczenie w zaskarżonych decyzjach terminu wykonania nałożonego przez organ obowiązku nie znajduje umocowania w mających w niniejszej sprawie zastosowanie przepisach prawa. Z zestawienia przepisów art. 107 § 1 i 2 kpa wynika, że decyzja powinna zawierać składniki wymienione w pierwszym z powołanych przepisów i określone w przepisach szczególnych. W związku z tym należy przyjąć, że dodatkowe składniki decyzji, takie jak termin, warunek i zlecenie, mogą być zawarte w decyzji, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (tak: A. Wróbel, M Jaśkowska Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W–wa 2009, s.564). Żaden z przepisów ustawy, a w szczególności art. 34 ust. 1 nie przewidują możliwości ustalenia przez organ w decyzji zobowiązującej do usunięcia odpadów terminu wykonania tego obowiązku. Wobec tego sąd uznał, że w części określającej termin wykonania nałożonego obowiązku zaskarżona decyzja także narusza przepisy prawa materialnego, podzielając tym samym poglądy innych sądów administracyjnych w tym względzie. Tak na przykład NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 15.06.2010r. (sygn. akt II OSK 1015/09), wskazał, że w świetle przepisów procesowego i materialnego prawa administracyjnego należy odróżnić "ostateczność decyzji", która staje się natychmiast wykonalna z dniem jej wydania, od jej wymagalności, której każdorazowo termin wykonania określa odpowiedni przepis materialnego prawa administracyjnego rangi ustawowej (por. także: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13.08.2009 r., sygn. akt II SA/Gl 50/09, WSA w Gdańsku z dnia 27.07.2011 r. sygn. akt II SA/Gd 961/10, dostępne na stronach cbois.nsa.gov.pl). Warto także zaznaczyć, na co także zwrócił uwagę organ II instancji, że jeżeli w decyzji nakładającej obowiązek nie będzie określony termin jego wykonania, to decyzja ta będzie podlegała wykonaniu natychmiast po uostatecznieniu się i od tego momentu obowiązek w niej wskazany podlegać będzie egzekucji na zasadach i w terminach wynikających z ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954; ze zm.) Za uzasadniony należy także uznać zarzut podniesiony w skardze i rozwinięty w pismach procesowych skarżących z dnia [...] i z dnia [...] naruszenia przez organ II instancji zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym w szczególności wynikającej z art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Sprawa administracyjna powinna być zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w I instancji, a następnie w II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Granice postępowania dowodowego prowadzonego przez organ odwoławczy wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej i zasada dwuinstancyjności. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa nakłada na organ odwoławczy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Przy czym stan faktyczny ustala organ odwoławczy w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w I instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji, jak i ewentualnie na te, które po wydaniu decyzji w I instancji uległy zmianie oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają dla sprawy znaczenie prawne. Rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje bowiem w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy (vide: Adamiak/Borkowski, KPA.Komentarz,5. wyd., Warszawa 2003, Art. 15 Nb 1, Art. 136 Nb 1,2). Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 kpa, czyli dokonać merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji (wyrok NSA z dnia 21.02.2012 r., sygn. akt II OSK 272/11; Lex 1145626). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ II instancji rozpoznając sprawę nie uwzględnił tego, że w dniu [..], a więc przed wydaniem przez niego zaskarżonej decyzji (z dnia [...]), Marszałek Województwa K. wydał w odpowiedzi na wniosek skarżącego P. T. z dnia [...] decyzję pozwalającą przedsiębiorstwu skarżącego między innymi na zbieranie na terenie nieruchomości w S. odpadów o kodach 16 01 04* i 16 01 06. Okoliczność ta jako mająca istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia powinna być przez organ II instancji, przed wydaniem decyzji rozważona. Podkreślić bowiem należy, że wydanie decyzji w trybie art. 34 ustawy jest możliwe tylko w przypadku, gdy ustalone zostanie, że odpady są składowane w miejscu do tego nie przeznaczonym. Z pisemnych wypowiedzi skarżącego znajdujących się w aktach wynika, że działka nr [...] w S. już dawno została przeznaczona i odpowiednio przygotowana do składowania odpadów. Z wnioskiem o stosowne pozwolenia skarżący wystąpił w dniu [...], a więc przed wydaniem (w dniu [...]) decyzji przez organ I instancji. Ponadto o tym, że o stosowne pozwolenie skarżący się stara, organy obu instancji wiedziały, ponieważ w toku postępowania wielokrotnie to podnosił. W aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Marszałkowskiego z dnia [...] zawierające prośbę o zaopiniowanie wniosku skarżącego (k – 189). Pozytywna opinia wydana została przez Wójta Gminy L. w dniu [...]. Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają zarówno przepisy prawa procesowego (art. 7, 15, 77 kpa) jak i prawo materialne (art. 3 ust. 3 pkt 13 i art. 34 ustawy), orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 217), jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt 2 sentencji, na podstawie art. 152 tej ustawy, a o kosztach postępowania orzeczono według zasady wynikającej z art. 200 tej ustawy, jak w pkt 3 sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania organu wynikają wprost z treści uzasadnienia wyroku. Pozostałe zarzuty skargi sąd uznał za nieuzasadnione. Nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości zwłaszcza to, jaką ilość odpadów zaskarżoną decyzją organ nakazał usunąć. Z pkt 1 sentencji decyzji wynika jednoznacznie, że chodzi o usunięcie wszystkich odpadów o kodzie 16 01 04* i 16 01 06. Sposób ich usunięcia został także określony w decyzji precyzyjnie i niewadliwie. Wbrew twierdzeniom skarżących nie powinno nastręczać trudności wykonanie tego obowiązku, jeżeli oczywiście po ponownym rozpatrzeniu sprawy okaże się to nadal konieczne.