II SA/Bd 63/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 marca 2009r. sprawy ze skargi K. K., M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]listopada 2008r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku oddala skargę Wyrokiem z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 38/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody K – P. z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę K. K. i M. K., dotyczącego rozbudowy budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, polegającej na dobudowie garażu do budynku, na terenie działki o nr ew. [...], obręb [...], przy ul. W. [...] w B., na granicy z działką sąsiednią o nr ew. [...], z uwagi na dostrzeżone naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję znak: [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, polegającej na dobudowie garażu do budynku, na terenie działki o nr ew. [...], obręb [...], przy ul. W. [...] w B., na granicy z działką sąsiednią o nr ew.[...]. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli K. K. i M. K. zarzucając, że została wydana niezgodnie z obowiązującym prawem i w sposób rażący narusza zasady współżycia społecznego. Zdaniem odwołujących, wnoszących o uchylenie zaskarżonej decyzji, budowa garażu na granicy ich działki, w sposób oczywisty spowoduje pogorszenie walorów użytkowych stanowiącej ich własność nieruchomości. Podnieśli ponadto, że w sprawie nie zostały spełnione jakikolwiek wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zdaniem odwołujących, w wyniku planowanego usytuowania garażu, działka nr 136 zostanie pozbawiona dostępu do drogi publicznej, a jedynym terenem przez który będzie można dojechać do pozostałej części działki nr 136 będzie teren nieruchomości skarżących, zaś planowana rozbudowa została zaprojektowana na istniejącej linii energetycznej, co uniemożliwi dostęp do napowietrznej linii energetycznej np. w wyniku awarii sieci. Wojewoda Kujawsko – Pomorski po rozpatrzeniu odwołania, decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że usytuowanie garażu w granicy z działką skarżących, jest jedynym (prawidłowym) zgodnym z prawem rozwiązaniem sprawy, a zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego jest bezprzedmiotowy z tego powodu, że organy orzekające w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami i warunkami ściśle określonymi w przepisach prawa budowlanego. Podnoszone zaś w odwołaniu dolegliwości jakie może spowodować projektowana rozbudowa, nie mogą być uznane w ocenie organu, za ograniczenie możliwości inwestowania na ich działce, gdyż posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że niezrozumiały jest zarzut skarżących dotyczący naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem w sprawie ma zastosowanie przepis § 12 ust. 3 pkt 2 cytowanego rozporządzenia. Ponadto podkreślono, że działka inwestora w sposób nie budzący zastrzeżeń posiada dostęp do drogi publicznej, natomiast odnosząc się do zarzutu, iż planowana rozbudowa została zaprojektowana na istniejącej linii energetycznej, co uniemożliwi dostęp do napowietrznej linii energetycznej np. w wyniku awarii sieci, organ wskazał, iż projekt budowlany na stronie 18 zawiera zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodę gestora sieci energetycznej ENEA S.A. Rejon Dystrybucji B. na "zabudowę garażu na istniejącej linii kablowej typu YAKY 4 x 120" pod określonymi warunkami. W konsekwencji stwierdzono, że organ I instancji po dokonaniu szczegółowych ustaleń faktycznych i prawnych prawidłowo uznał, iż projekt zagospodarowania terenu spełnia warunki techniczno - budowlane usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy ze względu na rozmiary działki, a zatem w tej kwestii zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Ponadto akta sprawy zawierają orzeczenie techniczne projektantów, z którego wynika, że stan techniczny istniejącego budynku pozwala na jego rozbudowę w oparciu o warunki gruntowo – wodne, określone w opisie technicznym do projektu budowlanego, spełniając tym samym warunek określony w § 206 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ wskazał, że projekt został pozytywnie uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a załączona do akt sprawy "linijka słońca" wskazuje, że projektowana dobudowa garażu jako obiektu niskiego nie wpłynie na pogorszenie warunków nasłonecznienia budynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję K. K. i M. K. wnieśli o uchylenie zarówno decyzji organu I jak i II instancji wskazując na naruszenie art. 6, 7, 8, 80, 107, 138 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zmianami), a także §12 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżących organ odwoławczy powielił uzasadnienie decyzji organu I instancji, nie ustosunkowując się do przedstawionych zarzutów, czym naruszył obligatoryjne wymagania wynikające z art. 107 K.p.a. Podnieśli oni również, że budynek inwestorów jest budynkiem w zabudowie szeregowej i wszyscy pozostali sąsiedzi posiadają takie same garaże usytuowane pod budynkami, z których w normalny sposób korzystają, tak więc argument iż zjazd do garażu jest zbyt stromy, biorąc pod uwagę, iż projekt ich budynku został sporządzony zgodnie z obowiązującymi wymogami technicznymi, jest całkowicie nieuzasadniony. Podobnie również bez znaczenia, w ocenie skarżących, jest podnoszony w uzasadnieniu decyzji organu I instancji fakt, iż budynek zamieszkują dwie rodziny. Po raz kolejny skarżący podkreślili, że usytuowanie garażu we wjeździe na działkę nr [...] spowoduje, iż zostanie ona pozbawiona dostępu do drogi publicznej i jedynym terenem przez który będzie można dojechać do pozostałej części działki nr [...] będzie teren ich nieruchomości, co oznacza, że wydana decyzja w sposób oczywisty spowoduje naruszenie praw skarżących jako właścicieli nieruchomości, gdyż z momentem wybudowania przedmiotowego garażu, sąsiadom przysługiwać będzie roszczenie o ustanowienie drogi koniecznej. Podniesiono też ponownie argumentację wskazującą, iż budowa garażu na granicy działki w sposób oczywisty spowoduje pogorszenie walorów użytkowych nieruchomości skarżących, ponieważ tak duży budynek, wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji, powoduje ograniczenie dostępu światła i naświetlenia ich nieruchomości w związku z czym zostaną naruszona prawa do realnego swobodnego korzystania z działki, gdyż powstały budynek - garaż wyłączy znaczną część działki skarżących z normalnego użytkowania. Na rozprawie poszerzono zarzuty o wadliwą inwentaryzację geodezyjną, która skutkuje tym że w rzeczywistości budynki są usytuowane w innym miejscu niż wynika to z dokumentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne oceniają legalność zaskarżonej decyzji i innych aktów poddanych właściwości sądów administracyjnych. I tak stosownie do treści przepisu, art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podstawę materialno-prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły art. 28 Prawa budowlanego przewidujący, w ust. 1 że roboty budowlane mogą być rozpoczęte jedynie na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę; art. 33 ust. 3 Prawa budowlanego określający, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego; art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego stanowiący, że projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z postanowień powyższych przepisów nie wynika aby organy administracji w procesie wydawania pozwolenia na budowę działały w granicach uznania administracyjnego, które przyznaje im pewną swobodę w procesie oceny czy zachodzą podstawy do wydania decyzji pozytywnej. Biorąc pod uwagę fakt, że instytucja pozwolenia na budowę stanowi ograniczenie wynikającej z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP zasady ochrony prawa własności można wręcz postawić tezę, że w przypadku gdy spełnione są wszystkie wymagania techniczne wynikające z obowiązujących przepisów prawa organ prowadzący postępowanie nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę, gdyż stanowiłoby to niczym nieuzasadnioną ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności. Przenosząc te uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji w rozpatrywanym przypadku wielowariantowo rozważyły możliwość realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego szczegółowo wykazując, że będzie ono pozostawało w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa tylko w wariancie jaki znalazł się w przedłożonym projekcie. W związku z tym działaniom organów administracji nie można zarzucić dowolności w działaniu, gdyż precyzyjnie one wykazały jakie przepisy i dlaczego znajdują zastosowanie. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżących to należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew bowiem ich twierdzeniu organy prowadzące postępowanie nie dopuściły się naruszenia zasad ogólnych prowadzenia postępowania wskazanych w skardze. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy administracji w sposób wszechstronny zagwarantowały wszystkim uczestnikom postępowania możliwość wypowiedzenia się w sprawie oraz odniosły się do wszystkich podnoszonych zarzutów. Udzielając pozwolenia na budowę wskazały również czym kierowały się w tym procesie wykazując, że nie istniała możliwość realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż ten wskazany w pozwoleniu na budowę. Dlatego też zdaniem Sądu w postępowaniu administracyjnym nie doszło naruszenia zasad przeprowadzania postępowania administracyjnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia postanowień par. 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Przepis ten w ust. 3 pkt 2 zezwala bowiem na zmniejszenie minimalnych odległości od granicy z działką sąsiednią jeżeli nie jest możliwe zachowanie wymaganych odległości ze względu na rozmiar działki. Przesłanki te zostały natomiast spełnione, gdyż jak wynika z ustaleń dokonanych przez organy administracji nie ma możliwości zrealizowania przedsięwzięcia w innym wariancie niż ten zaproponowany. Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut nadmiernego pogorszenia walorów użytkowych nieruchomości należącej do skarżących. Jak wynika bowiem z dokumentacji architektoniczno-budowlanej nadal może ona być wykorzystywana na cele, które legły u podstaw jej zagospodarowania, nasłonecznienie w budynku mieszkalnym nie ulegnie pogorszeniu, a twierdzenia że planowany garaż wyłączy znaczącą część działki skarżących normalnego użytkowania nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wbrew twierdzeniom skarżących wszystkie nieruchomości sąsiednie mają dostęp do drogi publicznej i budowa przedmiotowego garażu w żaden sposób go nie wyłączy. Skarżący również na tę okoliczność nie przedstawili żadnych dowodów. Dlatego też zarzuty podnoszone w tym zakresie nie mogą zostać uznane za uzasadnione. Odnosząc się natomiast do zarzutu podniesionego na rozprawie, a odnoszącego się do zbyt dużej szerokości planowanego garażu i braku możliwości jego usytuowania, to należy stwierdzić, że został on podniesiony dopiero na rozprawie, skarżący na tę okoliczność poza swoimi twierdzeniami nie przedstawili żadnego dowodu. Dlatego też biorąc pod uwagę fakt, że z dokumentów dołączonych do akt wynika, że wszystkie wymagane odległości wskazane w projekcie zostały dochowane należało przyjąć, że zarzut ten na tym etapie postępowania w żaden sposób nie został potwierdzony. Dlatego też biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.