II SA/Bd 636/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego [...] w T. z dnia [...] października 2024 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze zabytku postanawia odrzucić skargę. W. S. pismem z dnia [...] lipca 2025 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego [...] w T. z dnia [...] października 2024 r., nr [...].JD w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze zabytku. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki [...] w T. wniósł o jej odrzucenie, argumentując, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Warunek ten w ocenie organu administracji nie został spełniony przez Skarżącego, albowiem zaskarżona decyzja jest decyzją wydaną przez organ I instancji, co do której nie wniesiono w wymaganym terminie środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu z przyczyn formalnych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - p.p.s.a.), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Skutkiem powyższego nie jest dopuszczalne złożenie skargi na decyzję, od której przysługuje odwołanie – skargę można wnieść dopiero na decyzję, która została wydana wskutek odwołania (tj. na decyzję organu odwoławczego). W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na decyzję [...] Wojewódzkiego [...] w T. z dnia [...] października 2024 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze zabytku. [...] Wojewódzki [...] w T. działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji - od wydanej przez niego decyzji przysługiwało prawo złożenia w terminie 14 dni odwołania do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na podstawie art. 127 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), o czym stanowi pouczenie zawarte w decyzji. Na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1292 ze zm.) w sprawach określonych w ustawie i w odrębnych przepisach organem pierwszej instancji jest wojewódzki [...], a organem wyższego stopnia minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, natomiast zgodnie z art. 89 pkt 1 cyt. ustawy, w imieniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zadania i kompetencje w zakresie określonym ustawą, wykonuje Generalny [...]. Zaskarżona w sprawie decyzja w wymaganym terminie nie została podważona w administracyjnym toku instancji, uzyskując tym samym walor prawomocności. Wobec powyższego, skarga jako niedopuszczalna tj. wniesiona na decyzję, która nie została wydana po wyczerpaniu środków zaskarżenia, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.