II SA/Bd 637/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] 2281 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr . O. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm., dalej powoływanej jako "utd"), nałożył na skarżącego A. Ł., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. Ł. [...], karę pieniężną w wysokości [...]zł, za określone w załączniku nr 3 utr pod Ip. 3.3. naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2017 r. o godz. 11.19 w miejscowości O., został zatrzymany do kontroli samochód Mercedes-Benz o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], którym kierował A. J.. Kierowca wykonywał na rzecz przedsiębiorcy A. Ł. międzynarodowy przewóz drogowy z Polski do Niemiec mleka pełnego w cysternie w ilości 25000 kg. Powyższy towar został załadowany w dniu [...] grudnia 2017 r. w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w O.. Na żądanie kontrolującego do okazania przez kierowcę świadectwa wymaganego zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz.U. z 1984 r., poz. 254) lub jego poświadczoną notarialnie kopię, kierowca nie okazał ww. dokumentu (dalej powoływanej jako "umowa ATP"). Jednocześnie organ podkreślił, że ustalił na podstawie danych ze strony internetowej http://bip.imgw.pl/?paga_id=558, iż w dniu kontroli na trasie O.–W. w godzinach od 11 do 13 odnotowano temperaturę od 4.9°C do 6.8°C, a także że zgodnie z załącznikiem nr 3 do umowy ATP mleko pasteryzowane powinno być przewożone w temperaturze maksymalnej +6°C lub w temperaturze wskazanej na metce lub/i dokumentacji transportowej. Przytoczone okoliczności, zdaniem organu, wskazują, iż skarżący wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy niezgodnie z art. 4 oraz art. 1 i art. 3 umowy ATP w związku nieokazaniem do kontroli świadectwa ATP. Brak okazania świadectwa wymaganego zgodnie z umową ATP stanowi też, jak podkreślił organ, naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c utd. Organ zaznaczył przy tym, że skarżący nie wykazał i nie przedstawił dowodu na zaistnienie w sprawie okoliczności określonych w art. 4 ust. 1 zd. 1 in fine umowy ATP, zwalniających przedsiębiorcę z obowiązku stosowania środka transportu określonego w art. 1 umowy ATP, wyposażonego w świadectwo wymagane zgodnie z umową ATP, a także na zaistnienie w sprawie okoliczności określonych w art. 92c ust. 1 utd, które wyłączają odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 umowy ATP do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych, wymienionych w załączniku 2 i 3 do umowy, powinny być stosowane środki transportu wymienione w artykule 1 umowy, z wyjątkiem wypadków, gdy w związku z temperaturą przewidywaną podczas całego przewozu obowiązek ten okazuje się całkowicie zbędny do utrzymywania temperatur ustalonych w załącznikach 2 i 3 do umowy. Ponieważ transport wykonywany był w okresie zimowym, gdzie średnia dobowa temperatura nie przekracza 4°C, natomiast temperatura transportowanego surowca nie może przekroczyć 6°C, to tym samym nie ma konieczności stosowania warunków izolacji o których mówi umowa ATP, gdyż zgodnie z prawami fizyki ciepło nie może przenikać z ośrodka o niższej temperaturze, który w tym wypadku stanowi środowisko zewnętrzne, do ośrodka o wyższej temperaturze, który stanowi wnętrze cysterny wraz z zawartością. Tym bardziej iż transport ten od miejsca załadunku do miejsca rozładunku wykonywany jest w czasie krótszym niż 6 godzin, co tym bardziej stanowi przekonujący argument, iż warunki izolacji cieplnej określonej w konwencji ATP wydają się zbędne. Skarżący wskazał, że skoro organ I instancji ustalił, że średnia temperatura w najcieplejszej porze dnia wynosiła od 4,9°C do 6,8°C, to tym samym potwierdza to przedstawione przez skarżącego argumenty, iż certyfikat ATP, który mówi o zastosowanie restrykcyjnych warunków izolacji cieplnej, wydaje się zbędny. Podkreślił, że jeżeli organ pozyskał informacje dotyczące temperatury przewozu na trasie z O. do W. z internetu, to powinien on również wykorzystać to źródło do uzyskania informacji odnośnie dalszej trasy przejazdu. Skarżący powołał się również na zasadę domniemania niewinności, która w jego ocenie oznacza, iż to organ musi udowodnić jego winę, która w tym przypadku warunkowana jest koniecznością posiadania certyfikatu ATP ze względu na warunki atmosferyczne oraz przewidywany czas przejazdu. W tym kontekście skarżący zaznaczył, że przedmiotowy przejazd odbywał się w niskiej temperaturze i w krótkim czasie. Ponadto skarżący wniósł o zapoznanie się z aktami sprawy [...], gdyż w identycznej sprawie w 2013 r. Sąd w Nakle nad Notecią (sygn. VI W 519/13) orzekł, iż certyfikat ATP do tego typu przewozu nie jest wymagany, oddalając powództwo przeciwko firmie skarżącego. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...]kwietnia 2018 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji opisując okoliczności faktyczne sprawy związane z przeprowadzoną w dniu [...]grudnia 2017 r. kontrolą drogową oraz przeprowadzone w sprawie czynności i zgromadzony materiał dowodowy, a także powołując się na postanowienia umowy ATP (art. 1, art. 2, art. 4 ust. 1) i odpowiadające im regulacje utd (art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c, art. 4 pkt 22 lit. y), stwierdził że w ich świetle prawidłowo organ I instancji wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie określone pod lp. 3.3. załącznika nr 3 do utd. Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji wskazał, że argumenty w nim zawarte nie zasługują na uwzględnienie. W tym kontekście organ wskazał, że organ I instancji ustalił na podstawie danych ze strony internetowej Instytutu Metodologii i Gospodarki Wodnej (IMGW) w O., iż w dniu kontroli na trasie O.-W. w godzinach 11-13 odnotowano temperatury od 4,9°C do 6,8°C, co oznacza że na części zadania przewozowego realizowanego z Polski do Niemiec temperatura powietrza przekraczała o 0,8°C wymaganą temperaturę dla przewozu mleka wynoszącą +6°C, która powinna być zachowana na całej trasie. Oznacza to, że skarżący przewożąc mleko zobowiązany był posłużyć się środkiem transportu określonym w art. 1 umowy ATP, gdyż nie spełnione zostały warunki zastosowania wyłączenia z art. 4 ust. 1 zd. 1 in fine umowy ATP. Skoro warunek zachowania dla przewozu mleka temperatury +6°C na całej trasie nie został spełniony przynajmniej na części przewozu, to tym samym jak stwierdził organ II instancji, niezasadnym było badanie, czy po przekroczeniu granicy RP temperatura powietrza była wyższa, czy niższa niż +6°C, gdyż i tak bezspornie do naruszenia z lp. 3.3 załącznika nr 3 do utd doszło. Nie ma przy tym znaczenia, jakie na dzień [...] grudnia 2017 r. obowiązują średnie temperatury dobowe. Istotne dla rozstrzygnięcia było stwierdzenie, ile rzeczywiście wynosiła temperatura powietrza podczas realizacji zadania przewozowego. Organ II instancji stwierdził również, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy, w związku z czym domniemanie niewinności, na które powołuje się skarżący, zostało w toku postępowania dowodowego obalone. Organ II instancji podkreślił także, że w rozpatrywanej sprawie wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Przesłanką odpowiedzialności, jest natomiast stwierdzenie nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków. Ponadto organ II instancji wskazał, że wyroki sądów nie stanowią źródła prawa obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej, że krajowy porządek prawny nie przewiduje opierania rozstrzygnięć organów administracyjnych na orzeczeniach sądów powszechnych oraz, że każda sprawa administracyjna ma indywidualny charakter i wymaga przeprowadzenia odrębnego postępowania celem dokonania prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, będącego podstawą wydania decyzji administracyjnej. Dlatego też organ nie ma obowiązku posłużyć się przy wydawaniu rozstrzygnięcia wyrokiem, na który powołuje się skarżący w odwołaniu, gdyż wyrok ten nie jest dla organu administracyjnego wiążący. Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c utd. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., powtarzając argumenty zawarte w odwołaniu do decyzji organu I instancji. Dodatkowo skarżący zarzucił, że organ nie posiada właściwej informacji odnośnie tego jaka była średnia dobowa temperatura w dniu dokonywania przewozu, gdyż jak sam stwierdził nie uzyskał rzetelnej informacji od IMGW, a zebrane dane zostały błędnie zinterpretowane przez ludzi, którzy nie mają fachowej wiedzy na ten temat. Zarzucił również organowi brak zbadania temperatury przewożonego mleka oraz nieskontrolowanie temperatury otoczenia w czasie kontroli, co w jego ocenie podważa ustalenia organu odnośnie temperatur przewozu. Stwierdził, że wymóg posiadania certyfikatu ATP był całkowicie zbędny, gdyż przewóz odbywał się w krótkim czasie, w izolowanej cysternie, a temperatura otoczenia nie mogła przyczynić się do podwyższenia temperatury przewożonego towaru, czego dowodem jest to, iż towar został bez jakichkolwiek zastrzeżeń przyjęty przez odbiorcę w stanie niepogorszonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, dokonana według kryterium legalności, wykazała iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego przewóz drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, a dla jej poniesienia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. W myśl art. 4 pkt 22 lit y utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do utd (art. 92a ust. 6 utd). Wśród nich wymienia się pod lp. 3.3. naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Za wskazane naruszenie określone pod lp. 3.3. załącznik nr 3 do utd została w niniejszej sprawie wymierzona skarżącemu kara pieniężna w kwocie [...] zł. W zakresie przedmiotowego naruszenia spór dotyczył kwestii wystąpienia w sprawie podstaw do wyłączenia obowiązku zastosowania do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych środka transportu spełniającego wymagania i normy podane w załączniku nr 1 do Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 667 – dalej powoływanej jako "umowa ATP"), które to spełnienie norm i wymogów poświadcza świadectwo wymagane zgodnie z umową ATP. Z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c utd wynika, że kierowca pojazdu samochodowego wykonując przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, świadectwo wymagane z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 667 – dalej powoływanej jako "umowa ATP"). Przepisy art. 87 nie naruszają, wynikających z odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, praw i obowiązków kierowców i podmiotów wykonujących przewóz drogowy (art. 88 utd). Stosownie do art. 4 ust. 1 umowy ATP do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych, wymienionych w załączniku 2 i 3 do umowy, mają być stosowane środki transportu wymienione w artykule 1 umowy, z wyjątkiem przypadków, gdy w związku z temperaturą przewidywaną podczas całego przewozu obowiązek ten okazuje się całkowicie zbędny do utrzymywania temperatur ustalonych w załącznikach 2 i 3 umowy (...)". Z kolei stosownie do art. 1 umowy ATP, przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów szybko psujących się artykułów żywnościowych środki transportu mogą być nazywane izotermicznymi, lodowniami, chłodniami i środkami transportu ogrzewanymi, pod warunkiem, że spełniają wymagania i normy podane w załączniku 1 do umowy ATP. Zgodność izotermicznego środka transportu, lodowni, chłodni i ogrzewanego środka transportu z wymaganiami i normami, stosownie do pkt 3 dodatku 1 załącznika 1 do umowy ATP, poświadcza certyfikat zgodności z normami lub jego poświadczona notarialnie kopia (świadectwo wymagane zgodnie z "umową ATP"), który powinien zawsze pozostawać przy danym środku transportu w celu przedstawienia go na każde żądanie odnośnych jednostek kontrolujących. Za odpowiednik certyfikatu ATP uznaje się też tabliczkę ATP. Według załącznika nr 3 do umowy ATP mleko surowe powinno być przewożone w maksymalnej temperaturze +6°C, natomiast mleko pasteryzowane w maksymalnej temperaturze +6°C lub w temperaturze wskazanej na metce lub/i dokumentacji transportowej. Przepis art. 3 umowy ATP stanowi natomiast, że postanowienia art. 4 umowy stosuje się do każdego przewozu wykonywanego za wynagrodzeniem na rzecz osób trzecich lub na własny rachunek (...) transportem (...) samochodowym (...) m.in. artykułów żywnościowych wymienionych w załączniku 3 do umowy, nawet gdy nie są one głęboko zamrożone ani zamrożone, jeżeli miejsce załadowania ładunku (...) i miejsce wyładowania ładunku (...) znajduje się w dwóch różnych państwach i jeżeli miejsce wyładowania ładunku znajduje się na terytorium jednej z umawiających się stron. Z treści przytoczonych regulacji wynika, że do międzynarodowego przewozu szybko psującego się artykułów żywnościowych wymienionych w załączniku 2 i 3 do umowy ATP (w tym mleka), mogą być stosowane środki transportu wymienione w artykule 1 umowy, a więc środki transportu spełniające warunki i normy wymagane umową ATP, że spełnienie tych warunków poświadczyć może tylko certyfikat zgodności z normami lub jego poświadczona notarialnie kopia - świadectwo wymagane zgodnie z umową ATP (brak jest więc podstaw do przyznania inspekcji drogowej uprawnienia do ustalenie, czy pojazd który takiego świadectwa nie posiada, spełnia wymogi określone w umowie ATP) oraz, że tym samym przewóz szybko psujących się artykułów żywnościowych środkiem transportu certyfikowanym (wyposażonym w świadectwo ATP) stwarza domniemanie wykonywania przewozu zgodnie z umową ATP. Niekwestionowaną okolicznością w sprawie i znajdującą potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym (protokole z kontroli z dnia [...] grudnia 2017 r.) jest ustalenie organów, iż kierowca A. J. podczas kontroli drogowej w dniu [...] grudnia 2017 r. wykonywał międzynarodowy przewóz towaru - mleka w cysternie z Polski do Niemiec na rzecz skarżącego oraz, że nie posiadał on świadectwa wymaganego zgodnie z umową ATP lub jego poświadczonej notarialnie kopii. Nie budzi również wątpliwości, że przewóz mleka, jako artykułu żywnościowego szybko psującego się, powinien być dokonany przy pomocy środka transportu spełniającego warunki wymagane umową ATP, a więc jak podkreślono posiadającego certyfikat zgodności z normami lub jego poświadczoną notarialnie kopią (świadectwo wymagane zgodnie z umową ATP). W sytuacji przewozu tego rodzaju towaru jedyną okolicznością zwalniającą skarżącego z obowiązku stosowania środka transportu określonego w art. 1 umowy ATP (wyposażonego w świadectwo wymagane zgodnie z umową ATP) mogła być okoliczność określona w art. 4 ust. 1 zd. 1 in fine umowy ATP, a więc sytuacja, gdy w związku z temperaturą przewidywaną podczas całego przewozu obowiązek ten okazuje się całkowicie zbędny do utrzymywania temperatur ustalonych w załącznikach 2 i 3 umowy. Odnośnie przewożonego mleka temperatura maksymalna ustalona w załączniku 3 umowy ATP to +6°C. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w toku prowadzonego postępowania Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił na podstawie danych ze wskazanej przez IMGW-PIB O/Wrocław strony internetowej http://bip.imgw.pl/?paga_id=558, iż w dniu kontroli na trasie O.–W. w godzinach od 11.00 do 13.00 odnotowano temperaturę od 4.9°C do 6.8°C. Wartość dowodowa tych danych nie budzi wątpliwości Sądu, gdyż IMGW jest podmiotem mającym specjalistyczną wiedzę i narzędzia umożliwiające pozyskiwanie informacji na temat temperatury powietrza. Jednocześnie podkreślić należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, że przewidywana temperatura podczas przewozu szybko psującego się artykułu żywnościowego – mleka na całej trasie nie wymagała stosowania środka transportu określonego w art. 1 umowy ATP. Tymczasem jak podkreślił to NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r. o sygn. akt II GSK 111/15 (dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), z brzmienia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 umowy ATP wynika, że to wykonujący przewóz drogowy zdając sobie sprawę, że nie posiada środka transportu zgodnego z umową (wyposażonego w świadectwo wymagane zgodnie z umową ATP) winien dokonać ustaleń, czy przewidywana podczas całego transportu temperatura powoduje, że obowiązek dokonania przewozu certyfikowanym pojazdem jest zbędny. Na przewoźniku w takiej sytuacji spoczywa również ciężar wykazania tej okoliczności. Zauważyć należy, co słusznie zaakcentował organ I instancji, że art. 4 ust. 1 zd. 1 in fine umowy ATP, określa wyjątek od zasady przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych określonymi środkami transportu. Oznacza to, że to przewoźnik, wbrew twierdzeniom skarżącego, powinien wykazać, że taki wyjątek wystąpił w spawie. Tak jak przewóz szybko psujących się artykułów żywnościowych środkiem transportu certyfikowanym stwarza domniemanie wykonywania przewozu zgodnie z umową ATP, tak brak świadectwa wymaga od przewoźnika wykazania, że przewidywana temperatura podczas całego przewozu czyni zbędnym zastosowanie środka transportu wymienionego w art. 1 umowy do utrzymania temperatury przewidzianej dla określonego szybko psującego się artykułu żywnościowego. Organ nie ma obowiązku przeprowadzenia takiego dowodu z urzędu (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 674/16 – dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa. gov.pl/cbo/query). Zdaniem Sądu skarżący w żaden sposób nie wykazał okoliczności objętych wyjątkiem określonym w art. 4 ust. 1 zd. 1 in fine umowy ATP. Ograniczył się on bowiem wyłącznie do gołosłownego kwestionowania ustaleń jakich dokonały organy w oparciu o portal internetowy IMGW-PIB. Nie wykazał żadnym dostępnym w procedurze administracyjnej środkiem dowodowym, że decydując się na przewóz szybko psujących się artykułów żywnościowych środkiem transportu nie wyposażonym w ważne świadectwo ATP, dokonywał jakichkolwiek ustaleń co do przewidywanej temperatury w dniu przejazdu, w oparciu o które stwierdził, że temperatura zewnętrzna będzie na tyle niska, że nie będzie wątpliwości co do zbędności przewozu środkiem transportu wymienionym w art. 1 umowy ATP dla utrzymania temperatury określonej w umowie. W żaden sposób nie stanowi potwierdzenia, iż w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od wymogu stosowania środka transportu określonego w art. 1 umowy ATP powoływany przez skarżącego argument, iż przewóz wykonywany był w okresie zimowym, gdzie średnia dobowa temperatura nie przekracza 4°C. W przypadku wyłączenia - na zasadzie wyjątku - od wymogu stosowania do szybko psujących się artykułów żywnościowych certyfikowanego środka transportu, nie ma bowiem istotnego znaczenia średnia tempera występująca w okresie zimowym, lecz temperatura przewidywana podczas przewozu na całej jego trasie, którą powinien wykazać skarżący. Z tego też powodu bez znaczenia w sprawie była powoływana przez skarżącego okoliczność, że przewożony towar został bez zastrzeżeń przyjęty przez odbiorcę, czy też że organ nie zbadał temperatury powietrza w miejscu kontroli, temperatury przewożonego mleka jak i średniej dobowej temperatury zewnętrznej w dniu przewozu. Istotna jest bowiem dla możliwości zastosowania art. 4 ust. 1 zd. 1 in fine umowy ATP przewidywana temperatura "w czasie" przewozu i na "całej jego trasie", a nie średnia dobowa temperatura powietrza, temperatura w określonym miejscu, temperatura produktu czy okoliczność przyjęcia towaru bez zastrzeżeń przez odbiorcę. Ponadto należy podkreślić, że w art. 4 ust. 1 zd. 1 in fine umowy ATP mowa jest o "całkowitej" zbędności obowiązku stosowania środka transportu określonego w art. 1 umowy ATP, co zdaniem Sądu wymaga odpowiednio niskiej temperatury, która wykluczy wszelkie wątpliwość w zakresie konieczności przewozu środkiem transportu określonym w art. 1 umowy ATP dla utrzymania temperatury określonej w tej umowie. Z znajdujących się w aktach administracyjnych danych pozyskanych z portalu internetowego IMGW-PIB wynika, że temperatura występująca podczas przewozu na trasie O.–W. z uwagi na jej wartość nie miała takiej cechy. Ponadto istotnym jest, aby temperatura przewidywana podczas "całego przewozu" czyniła całkowicie zbędnym obowiązek stosowania certyfikowanego środka transportu dla utrzymania temperatury określonej w umowie ATP, a zatem niespełnienie tego warunku przynajmniej na części trasy, wyklucza już możliwość zastosowania wyłączenie z art. 4 ust. 1 zd. 1 in fine umowy ATP. Z ww. danych z portalu internetowego IMGW-PIB wynika, że temperatura występująca podczas przewozu na trasie O.–W. nie miała również tej cechy, gdyż odnotowane zostały wartości temperatury przekraczające 6°C. Skoro więc w przedmiotowej sprawie to na skarżącym, a nie organie, spoczywał ciężar wykazania, że przewidywana temperatura podczas całego przewozu była taka, iż całkowicie zbędny dla utrzymania właściwej temperatury był obowiązek stosowania do przewozu szybko psującego się artykułu żywnościowego środka transportu wymienionego w art. 1 umowy ATP, i skoro skarżący tej okoliczności nie wykazał (w szczególności nie wykazał, że czynił jakiekolwiek ustalenia co do przewidywanej temperatury podczas przewozu), a z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy wynika, że temperatura powietrza na części zadania przewozowego przekraczała wymaganą temperaturę dla przewozu mleka, to tym samym orzekające w sprawie organy prawidłowo stwierdziły, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od obowiązku stosowania środka transportu określonego w art. 1 umowy ATP, a tym samym wyposażonego w świadectwo wymagane zgodnie z umową ATP. Poczynionej konstatacji, opartej na analizie przepisów prawa i okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, nie może podważyć wyrok sądu powszechnego, w którym zdaniem skarżącego, wyrażone zostało odmienne stanowisko, gdyż wyrok ten nie ma mocy wiążącej w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że w sprawie skarżący również nie wykazał, nie powołał się i nie przedstawił dowodów na wystąpienie okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność na podstawie art. 92c ust. 1 utd. Również Sąd nie dostrzegł z urzędu przesłanek do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 utd, gdyż z dowodów i okoliczności sprawy nie wynika, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia i, że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Należy zauważyć, że skarżący świadomie nie użył do przewozu środka transportu zgodnego z wymaganiami i normami umowy ATP. Stwierdzając zatem, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności zwalniające skarżącego jako przewoźnika z obowiązku stosowania środka transportu określonego w art. 1 umowy ATP, a więc spełniającego warunki wymagane umową ATP, co jest tożsame z wymogiem posiadania podczas kontroli świadectwa wymaganego zgodnie z umową ATP, a także że z niezakwestionowanych ustaleń organów opartych na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy niezaprzeczalnie wynika, że kierowca wykonując dla skarżącego międzynarodowy przewóz towaru - mleka nie posiadał w czasie kontroli świadectwa wymaganego zgodnie z umową ATP lub jego poświadczonej notarialnie kopii, Sąd uznał, że ustalenia orzekających w sprawie organów co do faktu popełnienia przez skarżącego naruszenia określonego pod lp. 3.3. załącznik nr 3 do utd oraz wysokości kary pieniężnej w kwocie 8000 zł, nie budzą wątpliwości i odpowiadają prawu. Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącego, że nie był on zobowiązany do wykonywania przewozu z zachowaniem warunków określonych w umowie ATP. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.