II SA/Bd 639/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta B., na podstawie art. art. 148 § 1 i art. 149 § 3 K.p.a., odmówił A. R. wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] Nr [...] ([...]), zatwierdzającą A. i S. B. projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku, zakładu ceramicznego wraz ze zmianą sposobu użytkowana poddasza nieużytkowego budynku magazynowo-garażowego na funkcję mieszkalną, na terenie działki położonej w miejscowości K. K. (gm. B. B.). Jak wynika z uzasadnienia decyzji, wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania złożony został przez A. R. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodne zatem z art.148 § 1 K.p.a. wnioskodawcę obowiązywał termin 1 miesiąca od dnia, w którym dowiedział się on o decyzji z dnia [...]. Wnioskodawca wskazał, iż o treści przedmiotowej decyzji dowiedział się po doręczeniu decyzji Wójta Gminy B. B. w dniu [...], jak natomiast wynika z ustaleń organu, wnioskodawca otrzymał od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo z dnia [...], zawierające informację o wydaniu decyzji z dnia [...]. W związku z powyższym organ uznał, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nie został zachowany, podanie bowiem należało złożyć do dnia [...], stosowny wniosek natomiast wpłynął w dniu [...]. Odwołując się, A. R. podniósł, iż o decyzji z dnia [...] dowiedział się z decyzji Wójta Gminy B. B. doręczonej mu w dniu [...] podkreślając, że pismo PINB z dnia [...] nie stanowi aktu administracyjnego, z treści jego ponadto nie wynika, iż decyzja, o której mowa, stała się ostateczna. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], w oparciu o 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji, zwracając uwagę, że bieg terminu w przypadku wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. rozpoczyna się nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest bowiem tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, przy czym informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić wprost od organu, lecz także z innych źródeł. W skardze A. R. wskazał, iż organ drugiej instancji naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, czym uniemożliwił skarżącemu przedstawienie swoich wniosków i ewentualnych uwag. Jednocześnie skarżący wskazał, iż o wydaniu decyzji przez Starostę B. dowiedział się z korespondencji PINB, po skierowaniu do tego organu zapytania odnośnie legalności zabudowy, której decyzja dotyczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd badając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia uznał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nie narusza prawa materialnego, ani procesowego, brak zatem jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Istota sporu sprowadza się w niniejszej sprawie do ustalenia czy skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją pozwalającą, przy spełnieniu ustawowych przesłanek, na wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej, a także niektórych postanowień. Przesłanki wznowieniowe w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 145 i art. 145a K.p.a., zgodnie zatem z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie natomiast z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin natomiast do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji art. 148 § 2 K.p.a. Na tle interpretacji przepisu określającego sposób liczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania pomiędzy skarżącym a organem narodziła się niezgodność. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego, termin do wniesienia stosownego podania w przedmiocie wznowienia postępowania liczyć należy od dnia doręczenia skarżącemu decyzji Wójta Gminy B. B. doręczonej mu w dniu [...]. W tym dniu bowiem, jak twierdzi skarżący dowiedział się on o decyzji Starosty B. z dnia [...] Nr [...] ([...]), wznowienia postępowania w przedmiocie wydana której skarżący się domaga, a także o tym, iż decyzja ta stała się prawomocna. Organ natomiast, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdził, iż jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W B. z dnia [...], nr [...], skierowanego do skarżącego i załączonego do akt administracyjnych, skarżący pismem tym poinformowany został o realizacji inwestycji dla której wydana została decyzja z dnia [...] Nr [...] ([...]). Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie – jak wynika z art. 148 § 2 K.p.a. od dnia dowiedzenia się o decyzji i wynosi miesiąc od tego dnia. Nie jest przy tym wymagane łączenie początku biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania w związku z przesłanką wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. z faktem doręczenia decyzji, której dotyczy żądania wznowienia. Otwarcie terminu następuje bowiem z dniem powzięcia przez stronę jakiejkolwiek wiarygodnej informacji o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Nie jest ponadto konieczne, aby źródłem wiedzy była decyzja organu, czy inny akt administracyjna, jak również nie jest istotne źródło powzięcia wiedzy na temat treści decyzji. Podkreślenia wymaga również, iż pojęcie dowiedzenia się o decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. Pogląd taki szeroko prezentowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide wyroki NSA z dnia 7 sierpnia 2008r., sygn. II OSK 931/07 i z dnia 15 maja 2008r., sygn. akt Ii OSK 547/07, a także wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2020r., sygn. akt IV SA/Po 506/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2008r., sygn. akt II SA/Kr 828/07, czy wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008r. , sygn. akt II SA/Bk 337/08). Jak podkreślił NSA we wskazanym wyroku z dnia 15 maja 2008 r., II OSK 547/07 (Lex nr 489632): "Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja". Biorąc zatem pod uwagę przepisy prawa procesowego i przyjętą w omawianej materii linię orzeczniczą, w oparciu o zgromadzony w aktach materiał dowodowy przyjąć należy, iż początek biegu terminu do złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty B. z dnia [...] Nr [...] ([...]) nastąpił nie, jak twierdzi skarżący w dniu [...], w którym otrzymał on decyzję Wójta Gminy B. B., ale zgodnie z twierdzeniem organu w dniu [...], w którym doręczono skarżącemu pismo, z którego jasno wynika fakt wydania decyzji z dnia [...]. W związku z powyższym, trudno mieć zatem wątpliwości, iż skarżący o wydaniu decyzji kończącej postępowanie wznowienia którego się domaga dowiedział się wcześniej, niż twierdzi. Art. 148 § 2 K.p.a. jest w gruncie rzeczy jasny i nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, w związku z czym organy obu instancji, biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonując jego prawidłowej i rzetelnej interpretacji, właściwie orzekły o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Pozostałe podniesione w skardze argumenty nie zasługują na uwzględnienie, bowiem pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro skarżący nie neguje faktu otrzymania w dniu [...] ww. pisma z dnia [...], zawierającego informację o decyzji z dnia [...]. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.