II SA/Bd 665/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] orzekającej o zatrzymaniu P. S. prawa jazdy kat[...]. W skardze na powyższą decyzję P. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podnosząc, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wszystkich kategorii w sytuacji posiadania statusu dłużnika alimentacyjnego nie jest zgodna z zasadami współżycia społecznego. O ile zatrzymanie prawa jazdy kat. B stanowi dokuczliwą uciążliwość dla dłużnika, to już zatrzymanie wszystkich kategorii zawodowemu kierowcy nosi znamiona nękania obywatela i nie przynosi pożytku żadnej stronie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, CBOSA). Należy ponadto podkreślić, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. W interesie strony leży, więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących sytuację strony. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia: 22 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 373/11; 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11; 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09; 1 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1312/08; 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, CBOSA). Stąd też nie spełnia takich wymagań wniosek, którego uzasadnienie ogranicza się do powtórzenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a, bez odwołania się do okoliczności faktycznych danej sprawy i sytuacji konkretnego wnioskodawcy. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, że przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania kwestionowanej przez niego decyzji zostały spełnione. Nie stanowi prawidłowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji samo wskazanie, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wszystkich kategorii w sytuacji posiadania statusu dłużnika alimentacyjnego nie jest zgodna z zasadami współżycia społecznego. O ile zatrzymanie prawa jazdy kat. B stanowi dokuczliwą uciążliwość dla dłużnika, to już zatrzymanie wszystkich kategorii zawodowemu kierowcy nosi znamiona nękania obywatela i nie przynosi pożytku żadnej stronie postępowania. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący w żaden sposób nie odniósł jego treści do swojej sytuacji faktycznej. Skarżący nie wykazał nawet, że posiada prawo jazdy. Nie wykazał również, w jaki sposób brak prawa jazdy będzie skutkować "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody" lub "niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", a tylko takie przesłanki pozwalają na wstrzymanie wykonania aktu. Utrata prawa jazdy może tylko w szczególnych okolicznościach wiązać się z niebezpieczeństwem wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Mogłoby to ewentualnie mieć miejsce, np. w przypadku gdyby odebranie prawa jazdy w konkretnych okolicznościach miało spowodować bezpośrednio utratę posiadanego stanowiska pracy, uniemożliwiało całkowicie prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący nie wykazał, aby taka sytuacja w niniejszej sprawie zachodziła. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż okoliczności niniejszej sprawy nie stanowią wystarczającej podstawy do uzyskania przez skarżącego ochrony tymczasowej, o czym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.