II SA/Bd 666/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M., D. B., S. B., A. S., A. K., H. B., M. F., I. K., M. W., M. D. oraz I. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 29 grudnia 2005 r. Nr XXXIX/372/05 w przedmiocie wyrażenia zgody na przekazanie składników majątkowych w drodze aportu postanawia odrzucić skargę wobec D. B. Pismem z dnia 10 czerwca 2009r. Z. M., D. B., S. B., A. S., A. K., H. B., M. F., I. K., M. W., M. D. oraz I. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 29 grudnia 2005 r. Nr XXXIX/372/05, w przedmiocie wyrażenia zgody na przekazanie składników majątkowych w drodze aportu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie skarga do Sądu wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, z uwagi na okoliczność, iż w aktach administracyjnych brak jest wezwania D. B. do usunięcia naruszenia prawa, wyżej wskazana skarżąca, zarządzeniem Prezesa WSA z dnia 29 lipca 2009r. wezwana została w terminie 7 dni do wykazania, iż przed wniesieniem skargi do sądu wezwała organ gminy do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem uznania, że skarżąca nie wystąpiła z takim wezwaniem. W odpowiedzi na powyższe wezwanie D. i S. B. nadesłali kopie pism skierowanych do: Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r., wraz z odpowiedzią na to pismo, do Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2009r., wraz z odpowiedzią, a także do Rady Miejskiej w z dnia [...] marca 2009r., wraz z odpowiedzią. Dwa pierwsze z wyżej wymienionych pism podpisane zostały przez S. B. Ostatnie natomiast pismo nie zawiera podpisu, ale jak wynika z nagłówku, autorami tego pisma są D. i S. B. Wskazać należy, iż pismo z dnia [...] marca 2009r., skierowane do Rady Miejskiej w [...] znajduje się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy, z tym że jest ono sygnowane i podpisane wyłącznie przez S. B. Podkreślenia wymaga okoliczność, iż odpowiedź na powyższe pismo – znajdująca się zarówno w aktach administracyjnych, jak i nadesłana przez stronę – również skierowana jest wyłącznie do S. B. Z uwagi na wyżej wskazane okoliczności uznać należy, iż D. B. nie składała wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem do sądu skargi na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...], zatem w omawianej sprawie nie doszło do wyczerpania wymaganego wskazanymi powyżej przepisami toku instancji, co stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.