II SA/Bd 666/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.B. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] orzekł odmówił przyznania skarżącej H.B. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nas niepełnosprawną córką M.B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania H.B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, pouczając jednocześnie stronę o przysługującym jej prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pismem z dnia 20 czerwca 2014 r. H.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]. Pismem z dnia 20 czerwca 2014 r. skarżąca wniosła również o przyznanie jej prawa pomocy wskazując na ciężką sytuacje materialną. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 – 4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] odmawiająca przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką. Od niniejszego rozstrzygnięcia strona wniosła zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i powinna dopiero w przypadku niezadowolenia z decyzji odwoławczej – wnieść skargę do sądu administracyjnego. Jednakże intencją swojej skargi uczyniła również decyzję organu pierwszej instancji - Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]. Możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli nie oznacza prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Oznacza to, że skarga na decyzję organu I instancji nie może zostać rozpoznana merytorycznie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji Sąd powyższą skargę odrzucił na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na odrzucenie skargi, Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił od merytorycznego rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. np. postanowienie NSA z dnia 28.03.2012 r., II GZ 101/12, LEX nr 1145541