II SA/Bd 67/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia odrzucić skargę. A. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. wniesionego od decyzji Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Po zapoznaniu się z treścią skargi, a także biorąc pod uwagę wyjaśnienia organu I instancji przedstawione w piśmie z [...].12.2015 r. oraz przesłane dokumenty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że skarga zasługuje na uwzględnienie, w związku z czym postanowieniem z dnia [...].01.2016 r., nr [...] uchyliło własne postanowienie z dnia [...].12.2015 r., nr[...], wnosząc tym samym o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 8 akt sądowych). Odpis powyższego zarządzenia został doręczony stronie skarżącej w trybie awizo w dniu 19 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. W myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie, w odpisie zarządzenia skierowanego do skarżącego w sposób prawidłowy zostało zawarte wezwanie do uiszczenia należnego wpisu. W myśl art. 65 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Stosownie zaś do treści art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącemu na adres wskazany w skardze w trybie tzw. fikcji doręczenia (dwukrotne awizo) w dniu 19 lutego 2016 r. Przesyłkę zawierającą wezwanie awizowano po raz pierwszy w dniu 5 lutego 2016 r. i złożono ją na okres siedmiu dni w placówce pocztowej – POK Impost, [...], ul. [...]. W dniu 15.02.2016 r. przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie w dniu 23.02.2016 r. zwrócono przesyłkę nadawcy z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". Skoro zatem skarżący nie odebrał przesyłki, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 19 lutego 2016 r. W tej sytuacji termin do uiszczenia wpisu sądowego rozpoczął swój bieg w dniu 20 lutego 2016 r., a upływał w dniu 26 lutego 2016 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku fiskalnego skargi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Dodać należy, że wydanie postanowienia autokontrolnego przez Kolegium w przedmiotowej sprawie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie odrzucenia skargi. Wdrożenie trybu autokontroli i uchylenie w jego następstwie zaskarżonej decyzji jest wprawdzie jedną z przyczyn umorzenia postępowania przed sądem, o jakich mowa w przepisie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stwierdza, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (por. post. WSA w Białymstoku z dnia 19 października 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 525/06, LEX nr 194636). Jak zaś wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 85/05 (LEX nr 188791) - z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. będziemy mieć do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja (lub inny akt) zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym, wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych, przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. i uchylenia jej, wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji. Niemniej jednak umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje zaś w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (brakami formalnymi i równorzędnym z nimi brakiem wpisu). Skarga dotknięta takimi brakami podlega odrzuceniu i nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania sądowego. Niedopuszczalne byłoby zatem umorzenie postępowania zainicjowanego taką skargą (por. post. NSA z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990/4/207 oraz post. WSA w Białymstoku z dnia 19 października 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 525/06). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.