II SA/Bd 689/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie WSA: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2008r. sprawy ze skargi [...] w W... na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zakazu przywozu przetworzonych białek zwierzęcych z Państw Członkowskich Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w C... z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza na rzecz [...]w W... od [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] kwotę 855 (osiemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Bd 689/08 UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. na podstawie art. 15 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 33, poz. 287 z późn. zm.), art. 8 ust. 2-6 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz art. 104 Kpa zakazał P. S.A. w W. - Zakład Usług Produkcyjnych O. przywozu przetworzonych białek zwierzęcych z Państw Członkowskich Unii Europejskiej, wskazując, iż cofnięcie zakazu możliwe będzie po uzyskaniu każdorazowo zezwolenia Głównego Lekarza Weterynarii na przywóz białek pochodzenia zwierzęcego z Państw Członkowskich oraz po spełnieniu następujących warunków: każdej przesyłce musi towarzyszyć dokument handlowy, każda przesyłka musi trafić bezpośrednio do zakładu w miejscu przeznaczenia, właściwe władze w miejscu przeznaczenia będą informowane o każdej przesyłce zgodnie z obustronnym porozumieniem (system Traces). W uzasadnieniu organ wskazał, iż P. S.A. - używa do produkcji karmy dla zwierząt towarzyszących białek pochodzenia zwierzęcego sprowadzanych z Państw Członkowskich Unii Europejskiej bez stosownego zezwolenia, naruszając przepis art. 8 ust. 2-6 ww. rozporządzenia z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. W odwołaniu od powyższej decyzji "P." S.A. wniosła o stwierdzenie jej nieważności wywodząc, iż decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów o właściwości. Zdaniem odwołującej się z ww. art. 8 rozporządzenia wynika, iż to wysyłający produkty jest zobowiązany uzyskać zezwolenie na przyjęcie ich w innym Państwie Unii, a nie ich odbiorca produktu na ich przywóz i przepis ten nie przewiduje wydawania w tym zakresie decyzji. A ponadto kompetencje do udzielania zgody przypisane są wyłącznie "właściwym władzom", co zgodnie z art. 2 rozporządzenia oznacza organ centralny Państwa Członkowskiego. Tym samym Powiatowy Lekarz Weterynarii nie posiadał uprawnienia do wydawania jakiejkolwiek decyzji w powyższym przedmiocie. [...]Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją nr [...]z dnia [...]r. na podstawie art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625; z późn. zm.), art. 54 ust. 1 i 2 pkt b rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt w związku z art. 8 ww. rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść wskazanych przepisów ustawy i rozporządzeń, zakwestionował twierdzenia strony, że decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej. Stwierdził, iż kompetencje organów sprawujących nadzór weterynaryjny do stosowania środków wykonawczych w stosunku do podmiotu, którego działanie jest niezgodne z obowiązującymi przepisami wynikają z ww. rozporządzenia Nr 882/2004. Powiatowy Lekarz Weterynarii na mocy art. 54 ust. 1 i 2 lit b tegoż rozporządzenia był władny wydać rozstrzygnięcie o zakazie przywozu przetworzonych białek zwierzęcych. Pominięcie zaś w podstawie prawnej decyzji I instancji wyżej wskazanego przepisu nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Nadto zdaniem organu odwoławczego kompetencje organu I instancji do wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej wynikają obok aktów powołanych, również z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej. W skardze na powyższą decyzję P. S.A. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie zarzuciła, iż przepisy powołane w zaskarżonej decyzji nie dawały uprawnienia Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii do wydania decyzji w niniejszej sprawie. Zdaniem strony zezwolenie, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia Nr 882/2004 jest w istocie wymianą informacji pomiędzy właściwymi władzami w miejscu pochodzenia i miejscu przeznaczenia surowca a przepis ten nie przewiduje wydania zgody w formie decyzji. Poza tym wg skarżącej rola Powiatowego Lekarza Weterynarii sprowadza się jedynie do obowiązków kontrolnych wymienionych w art. 8 ust. 6 rozporządzenia. Powiatowy Lekarz Weterynarii może zastosować sankcje określone w art. 54 ust. 1 i 2 pkt b ww. rozporządzenia Nr 882/2004. W skardze podtrzymano wcześniejszy zarzut dotyczący naruszenia przez Powiatowego Lekarza Weterynarii przepisów o właściwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz wywodząc, iż strona skarżąca była informowana o istniejącej procedurze w zakresie sprowadzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pomiędzy Państwami Członkowskimi, czego dowodzą pisma Głównego Lekarza Weterynarii z 28 czerwca 2006 r. i 28 listopada 2006 r. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na ww. decyzję z dnia [...]r., nr[...]. Skargę kasacyjną złożyła P. S.A zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą interpretację artykułu 8 rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 poprzez uznanie, że istnieje konieczność uzyskania zezwolenia w formie decyzji administracyjnej na każdorazowy przywóz białek w formie decyzji administracyjnej, naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą interpretację, tegoż artykułu 8, poprzez uznanie, iż obowiązek uzyskania zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 tego artykułu ciąży na podmiocie przyjmującym, naruszenie prawa materialnego poprzez błędna wykładnię i niewłaściwą interpretację art. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia nr 1774/2002 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej w zw. z art. 54 ust. 1 i 2 pkt b ww. rozporządzenia Nr 882/2004 oraz w zw. z art. 156 §1 pkt 1 i 2 Kpa poprzez uznanie za ważną i podtrzymanie w mocy decyzji, wydanej w sprawie, której rozstrzygnięcia w formie decyzji przepis nie przewiduje oraz z naruszeniem przepisów o właściwości. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 lipca 2008 r. – II OSK 902/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wyroku za częściowo zasadny uznano zarzut skargi kasacyjnej dot. naruszenia przez błędną wykładnię art. 8 rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 poprzez uznanie, iż istnieje konieczność uzyskiwania zezwolenia na każdorazowy przywóz białek w formie decyzji administracyjnej i poprzez uznanie, iż obowiązek uzyskania zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 tegoż rozporządzenia ciąży na podmiocie przyjmującym. Zdaniem NSA nie można natomiast uznać za zasadny zarzut wydania decyzji pokontrolnej przez niewłaściwy organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie tej części uzasadnienia należy przede wszystkim wskazać na treść art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stanowi on w zdaniu pierwszym, że sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przywołanym powyżej wyroku z dnia 24 lipca 2008 r. – II OSK 902/07 Naczelny Sąd Administracyjny dokonał interpretacji powoływanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisów a w szczególności przepisów art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. U. UE L. 02.273, zm. Dz. U. UE L. 07/320/13) oraz art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE L. 04.166.1. zm. Dz. U. UE L. 08.56.4). Między innymi należy zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z wykładni literalnej ww. art. 8 ust. 2 wynika, że pisemna zgoda (zezwolenie) określająca warunki przywozu przetworzonych białek pochodzenia zwierzęcego jest w świetle tego przepisu wymagana; ma charakter władczy ale jej uzyskanie nie jest obowiązkiem państwa przyjmującego, co potwierdza także ust. 1 art. 8. Zgodę taką – na przyjęcie przetworzonych białek pochodzenia zwierzęcego na obszar Polski – musi uzyskać państwo wysyłające, a nie państwo przyjmujące. To na państwie wysyłającym ciąży obowiązek pisemnego powiadomienia przez właściwe władze Głównego Lekarza Weterynarii w Polsce o takim zamiarze, który wydaje pisemną zgodę i określa w niej warunki przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Rozwiązanie to, z uwagi na znaczenie takiej zgody i jej przedmiot - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - jest w pełni uzasadnione. W tym stanie rzeczy zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kompetencje Powiatowego Lekarza Weterynarii jako organu kontrolnego wskazanego w ww. przepisach oraz przepisach ustaw: z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 33, poz. 287 z późn. zm.), z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 60, poz. 625 ze zm.) z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r., Nr 17, poz. 127 ze zm.) z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045), z których wprost wynika właściwość Powiatowego Lekarza Weterynarii w sprawach wynikających z przepisów m.in. rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 - sprowadza się do obowiązków kontrolnych wymienionych w art. 8 ust. 6 rozporządzenia Nr 822/2004. Dopiero w sytuacji nie wykorzystywania otrzymanego towaru do wyznaczonych celów lub nie prowadzenia pełnej dokumentacji przez podmiot gospodarczy, właściwy Powiatowy Lekarz Weterynarii może zastosować sankcje przewidziane treścią art. 54 ust. 1 i 2 pkt b rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt 1 wyroku w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. c ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. w zw. z art. 190 tej ustawy. Rozstrzygnięcie w pkt 2 oparto na art. 152 przywoływanej ustawy a zawarte w pkt 3 – na podstawie art. 200 ustawy. Prowadząc ponownie postępowanie organ pierwszej instancji przeprowadzi je według wskazanych wyżej przepisów. Rzeczą organu będzie takie rozważenie- w zależności od dokonanych ustaleń faktycznych – czy w ponownie rozpatrywanej sprawie nie występują przesłanki określone treścią art. 105 § 1 i 2 kpa, implikujące wskazane w tym przepisie odpowiednie rozstrzygnięcie.