II SA/Bd 690/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia przywrócić termin do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 11 października 2010 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek A. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów. Od powyższego zarządzenia skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła sprzeciw, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił wniosek. Po rozpoznaniu zażalenia złożonego przez skarżącą na powyższe postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 2 lutego 2011r., wydanym w sprawie I OZ 65/11 uchylił zaskarżone postanowienie a sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak wynika z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, o czym stanowi § 4 ww. artykułu ustawy. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżącej złożyła w niniejszej sprawie wniosek o prawo pomocy. W związku z powyższym pełnomocnikowi przesłany został urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w celu jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłkę zawierającą formularz PPF pełnomocnik skarżącej odebrała w dniu 22 września 2010r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 103 akt sądowych), termin do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie pomocy upływał zatem wobec niej w dniu 29 września 2010r., formularz tymczasem odesłany został w dniu 1 października 2010r., niewątpliwie zatem doszło w omawianym przypadku do przekroczenia terminu. Jako okoliczności mające uzasadniać przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej wskazała, iż jest osobą mieszkającą samotnie i legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i schorowaną. Pełnomocnik podniosła również, iż stan jej zdrowia w ostatnim czasie znacznie się pogorszył, w związku z czym nie była w stanie zachować terminu wyznaczonego jej w zarządzeniu. Zauważyć należy, iż prawo pomocy jest odrębnym postępowaniem toczącym się w ramach głównego postępowania sądowoadministracyjnego, prowadzonego w konkretnej sprawie. Prawo pomocy ponadto, jak wynika z art. 243 § 1 p.p.s.a., może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powyższego przepisu wynika, że w przedmiocie prawa pomocy, strona może ze stosownym wnioskiem wystąpić w każdym czasie, brak jest ponadto przeciwwskazań do wielokrotnego składania wniosku, o którym mowa. Wskazać należy, iż pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na brak formularza PPF, nie pozbawia strony możliwości ponownego złożenia wniosku. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia. Wskazać należy, że złożony przez skarżącą formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów i przyznanie adwokata, niezwłocznie przekazany zostanie referendarzowi sądowemu, celem nadania dalszego biegu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy.