II SA/Bd 695/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia odrzucić skargę. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] orzekł o uznaniu M.G. z dniem [...] marca 2014 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] marca 2014 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M.G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, pouczając jednocześnie stronę o przysługującym jej prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pismem z dnia 14 maja 2014 r. M.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę "na postanowienie Wojewody [...] na decyzję o odmowie przyznania mi prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...].03.2013 r.", która została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygnaturą II SA/Bd 615/14. W związku niejednoznacznym wskazaniem przedmiotu skargi M.G. zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 czerwca 2014 r. wezwana została do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez sprecyzowanie czy skarga dotyczy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] czy też decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca przysłała kopię decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. W związku z powyższym w dniu 8 lica 2014 r. wyłączono z akt sprawy II SA/Bd 515/14 sprawę ze skargi M.G. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] i zarejestrowana ja pod sygnaturą II SA/Bd 695/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 – 4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] uznająca skarżącą z dniem [...].03.2014 r. za osobę bezrobotną i odmawiająca przyznania stronie skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...].03.2014 r. Od niniejszego rozstrzygnięcia strona wniosła zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji odwołanie do Wojewody [...] i powinna dopiero w przypadku niezadowolenia z decyzji odwoławczej – wnieść skargę do sądu administracyjnego. Jednakże intencją swojej skargi uczyniła również decyzję organu pierwszej instancji - Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. Możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli nie oznacza prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Oznacza to, że skarga na decyzję organu I instancji nie może zostać rozpoznana merytorycznie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji Sąd powyższą skargę odrzucił na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.