II SA/Bd 70/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r. kierującą M. K. (skarżący), na wniosek Komendanta [...] Policji w [...], na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Powodem skierowania przez Komendanta wniosku do organu było przekroczenie przez skarżącego 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W piśmie z dnia 9 lutego 2016 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie zaskarżonej decyzji, czyli skierowanie na badania psychologiczne poniesie za sobą nieodwracalne skutki, niwecząc sens i cel postępowania sądowo-administracyjnego. Podkreślił, że poddanie się badaniom doprowadzi do sytuacji, w której wydana decyzja zostanie wykonana, a jej uchylenie przez Sąd nie przywróci stanu poprzedniego. Dodał także, że wykonanie decyzji doprowadzi do poniesienia kosztów związanych z badaniem psychologicznym. Co więcej posiadanie prawa jazdy jest dla niego niezbędne ze względu na rodzaj wykonywanej pracy zawodowego kierowcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r. o skierowaniu M. K. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Strona skarżąca nie wyjaśniła ani nie uprawdopodobniła na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie brakuje argumentacji popartej stosowną dokumentacją i dokumentami źródłowymi na temat ewentualnej szkody z tytułu skierowania skarżącego w celu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Dlatego Sąd nie ma żadnej możliwości oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazanie szkody bez jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku. (vide: postanowienie NSA z 20 stycznia 2016 r. I OZ 1866/15; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo wyjaśnić należy, że kontrolowana decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne sama w sobie nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom psychologicznym, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu czy jego bliskim znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają, bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia, na podstawie orzeczenia psychologicznego, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 155), jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu (vide: postanowienie NSA z 6 lutego 2015 r., II OZ 85/15; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.