II SA/Bd 71/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 20 marca 2007r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykorzystania urlopu wypoczynkowego oddala skargę. II SA/Bd 71/07 Uzasadnienie Decyzją Nr [...]. z dnia [...] 2006 r. na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 61 ust. 1 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie urlopów żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 138, poz. 1465) stwierdzono wykorzystanie w całości przez ppłk A. P. należnego urlopu wypoczynkowego za 2004 r. oraz dodatkowego urlopu wypoczynkowego za 2004 r. Organ ustalił, że ppłk A. P. rozkazem dziennym Szefa WSzW w W. Nr [...] z dnia [...] 2004 r. został skierowany na urlop wypoczynkowy za 2004 r. w terminie 20.12.2004 r. – 24.01.2005 r. oraz na dodatkowy urlop wypoczynkowy – z tytułu wysługi lat – w terminie 25.01 – 14.02.2005 r. W trakcie trwania urlopu wypoczynkowego zainteresowany przebywał na zwolnieniu lekarskim w dniach 20-31.12.2004 r. W związku z powyższym Szef WSzW rozkazem dziennym Nr [...] z dnia [...] 2005 r. ponownie skierował zainteresowanego na urlop wypoczynkowy za 2004 r., tj. w dniach 21.03-26.04.2005 r. Kierując ppłk A. P. na urlop popełniono jednak pomyłkę na jego korzyść, określając w wyższym wymiarze okres urlopu. Zainteresowanemu żołnierzowi przysługiwała jedynie niewykorzystana z powodu choroby część urlopu wypoczynkowego za 2004 r.w wymiarze 10 dni roboczych. O fakcie wykorzystania przedmiotowych urlopów Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego poinformował dwukrotnie ppłk A. P. (pismo nr [...] z dnia [...] 2005 r. oraz pismo [...] z dnia [...] 2006 r.). Zgodnie z § 4 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie urlopów żołnierzy zawodowych żołnierzom udzielają urlopów dowódcy jednostek, natomiast w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia żołnierzowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego w okresie zwolnienia go od zajęć służbowych wskutek choroby, konieczności sprawowania opieki nad najbliższym członkiem rodziny albo w okresie przebywania na innym urlopie. Urlopów, o których mowa wyżej, nie udziela się żołnierzowi uznanemu przez wojskową komisję lekarską za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej (ust. 2). Jeżeli żołnierz nie może wykorzystać urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego w całości lub części w ustalonym terminie z powodu usprawiedliwionej nieobecności w służbie, a w szczególności z powodu choroby powodującej czasową niezdolność do zajęć służbowych, dowódca jednostki przesuwa urlop na termin późniejszy, nie przekraczający jednak trzech miesięcy od ustania przyczyny uzasadniającej przesunięcie (ust. 3). Zgodnie zaś z § 8 ust. 1, jeżeli żołnierz zachorował w czasie przebywania na urlopie wypoczynkowym lub dodatkowym urlopie wypoczynkowym, dowódca jednostki przesuwa na wniosek tego żołnierza urlop o czas trwania choroby, na okres następujący bezpośrednio po wyzdrowieniu lub na okres późniejszy, nie przekraczający jednak trzech miesięcy od wyzdrowienia. Przesunięcie urlopu o czas trwania choroby następuje na podstawie przedłożonego przez żołnierza zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego chorobę i czas jej trwania (ust. 2). W przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek, enumeratywnych wymienionych w § 7 ust. 1, uniemożliwiających udzielenie żołnierzowi urlopu. W momencie udzielania ppłk P. urlopów za 2004 r. (tj. wydania stosownego rozkazu) żołnierz ten nie był zwolniony z zajęć służbowych wskutek choroby, konieczności sprawowania opieki nad najbliższym członkiem rodziny albo w okresie przebywania na innym urlopie. Również nie był on uznany przez wojskową komisję lekarską za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Z przywołanych wyżej przepisów § 7 i 8 wynika zasada, iż w przypadku niemożliwości wykorzystania całości lub części urlopu z powodu choroby oraz w przypadku zachorowania podczas urlopu następuje przesunięcie urlopu na czas późniejszy, nie dłuższy jednak niż trzy miesiące od wyzdrowienia. Odnosi się to również do dodatkowego urlopu wypoczynkowego. W konkluzji organ stwierdził, iż ppłk A. P. wykorzystał w całości przysługujący mu za 2004 r. urlop wypoczynkowy i dodatkowy urlop wypoczynkowy. W odwołaniu zainteresowany wskazał, że w związku ze zdaniem stanowiska w lipcu 2004 r., nie zajmował żadnego stanowiska służbowego w strukturze Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego. To uniemożliwiło skierowanie na urlop, gdyż urlopu udzielają dowódcy jednostek, a przez dowódcę jednostki wojskowej należy rozumieć dowódcę jednostki, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe (§ 2 i 4 rozporządzenia MON z 28 maja 2004 r.). Decyzją Nr 356 z dnia 8 listopada 2006 r. Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 179, poz. 1750 ze zm.) żołnierze zawodowi otrzymują corocznie urlop wypoczynkowy w wymiarze 26 dni roboczych. Jeżeli ważne względy służbowe nie pozwalają na udzielenie żołnierzowi zawodowemu urlopu wypoczynkowego w całości lub w części w danym roku kalendarzowym, urlopu tego udziela się w ciągu następnego roku kalendarzowego. Decyzję w sprawie przesunięcia żołnierzowi urlopu podejmuje dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe. Jednocześnie w myśl art. 62 ust. 4 cytowanej ustawy żołnierzowi zawodowemu w zależności od stażu czynnej służby wojskowej, udziela się corocznie dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wymiarze: 1. 5 dni roboczych – po osiągnięciu 15 lat czynnej służby wojskowej; 2. 10 dni roboczych - po osiągnięciu 20 lat czynnej służby wojskowej; 3. 15 dni roboczych – po osiągnięciu 25 lat czynnej służby wojskowej. Powołując się na podaną przez organ I instancji podstawę prawną organ uznał, że udzielenie odwołującemu się urlop wypoczynkowego przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. było prawidłowe. W odniesieniu do podnoszonej przez odwołującego się właściwości Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Warszawie do udzielania urlopu wypoczynkowego organ stwierdził, że rozkazem personalnym Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] z dnia [...] 2004 r. w/w. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do dyspozycji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. Powyższy rozkaz został zmieniony rozkazem personalnym Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] z dnia [...] 2004 r. w ten sposób, że ppłk A. P. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do dyspozycji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. z dnia [...]2004 r. W tych okolicznościach Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. był, zgodnie z art. 61 cytowanej ustawy w związku z § 4 i § 2 pkt 2 cytowanego rozporządzenia organem właściwym do udzielenia odwołującemu się urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego za 2004 rok, co też zostało uczynione. Fakt przekazania przez ppłk A. P. obowiązków na stanowisku służbowym innemu żołnierzowi w dniu 21 lipca 2004 r. nie ma wpływu na właściwość organu w sprawie, bowiem w/w został zwolniony z zajmowanego stanowiska Wojskowego Komendanta Uzupełnień w W. dopiero z dniem 1 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Korzystanie z urlopu wypoczynkowego wiąże się z realizacją zagwarantowanego ustawowo przywileju pracowniczego. Zgodnie z art. 301 § 1 Kodeksu pracy szczególne uprawnienia związane ze stosunkiem pracy osób powołanych do czynnej służby wojskowej i zwolnionych z tej służby normują przepisy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Skarżący wywodzi swoje uprawnienie z faktu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ustawa z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) w art. 61 reguluje kwestie związane z uprawnieniami do urlopu wypoczynkowego, a w art. 62 do dodatkowego urlopu wypoczynkowego. Stosownie zaś do art. 8 ust. 1 ustawy w sprawach w niej określonych żołnierzowi zawodowemu przysługuje droga administracyjna do dochodzenia swych praw, z wyłączeniem przypadków określonych w ust. 2. Skarżący wystąpił z wnioskiem o wyjaśnienie sprawy wykorzystania urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego za 2004 r. Decyzją Nr [...] z [...] 2006 r. stwierdzono wykorzystanie właściwego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego. Organ oparł analizę przedmiotowej sprawy na art. 61 i 62 ustawy oraz wydanym na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy Rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z 28 maja 2004 r. w sprawie urlopów żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 138, poz. 1465). Zgodnie z art. 61 ustawy żołnierze zawodowi otrzymują corocznie urlop wypoczynkowy w wymiarze dwudziestu sześciu dni roboczych. Jeżeli ważne względy służbowe nie pozwalają na udzielenie żołnierzowi zawodowemu urlopu wypoczynkowego w całości lub części w danym roku kalendarzowym, urlopu tego udziela się w ciągu następnego roku kalendarzowego. Decyzję w sprawie przesunięcia żołnierzowi zawodowemu urlopu wypoczynkowego podejmuje dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe. Dowódca jednostki wojskowej jest zobowiązany skierować żołnierza na przesunięty urlop wypoczynkowy, aby wykorzystał go najpóźniej w terminie określonym w ust. 2. Brzmienie zacytowanego przepisu jednoznacznie wskazuje, że prawo do urlopu dotyczy żołnierza zawodowego co oznacza, że nie jest uwarunkowane wykonywaniem obowiązków służbowych. Należy natomiast podkreślić, że prawo do urlopu wypoczynkowego jest ściśle skorelowane z obowiązkami podmiotu udzielającego i podlega pewnym ograniczeniom. Ograniczenia wypływają ze ściśle określonego wymiaru urlopu i szczegółowo określonych warunków jego przyznawania. Zasadą jest, że urlopu za dany rok udziela się w danym roku kalendarzowym i tylko wtedy, gdy ważne względy służbowe nie pozwalają na udzielenie żołnierzowi zawodowemu urlopu wypoczynkowego w całości lub części w danym roku kalendarzowym, urlopu tego udziela się w ciągu następnego roku kalendarzowego (art. 61 ust. 2 ustawy). Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z 28 maja 2004 r. przeszkodą do udzielenia właściwego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego jest uzyskanie uprzedniego zwolnienia od zajęć służbowych wskutek choroby, konieczności sprawowania opieki nad najbliższym członkiem rodziny lub przebywanie na innym urlopie. Wynika to wprost z § 7 rozporządzenia, który stanowi, że nie udziela się urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego w przypadkach wystąpienia wymienionych powyżej okoliczności. Skoro przepis ten wymienia tylko trzy enumeratywnie określone sytuacje, w jakich bezwzględnie nie udziela się urlopu, to nie ma żadnych podstaw do rozszerzenia tego katalogu. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna ze wskazanych okoliczności stanowiąca podstawę do nieudzielenia skarżącemu urlopu za 2004 r. Skarżący nie był zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby, konieczności sprawowania opieki nad najbliższym członkiem rodziny ani nie przebywał na innym urlopie. W dniu [...] 2004 r. rozkazem nr [...] udzielono skarżącemu urlopu. Od 20 grudnia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim co uzasadniało przesunięcie urlopu na późniejszy termin w oparciu o § 7 ust. 3 rozporządzenia. Rozkazem nr [...] skierowano skarżącego na przesunięty urlop z powodu choroby. W sprawie będącej przedmiotem oceny, skarżący nie pełnił obowiązków służbowych z powodu usprawiedliwionej nieobecności w służbie. Usprawiedliwioną nieobecność w służbie może stanowić przeszkodę w wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego tylko wtedy, gdy powoduje nieobecność od zajęć służbowych. W § 7 ust. 3 rozporządzenia zawarto regulację stanowiącą, że żołnierz nie może wykorzystać urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego z powodu usprawiedliwionej nieobecności w służbie w szczególności z powodu choroby powodującej czasową niezdolność do zajęć służbowych. Konstrukcja tego przepisu przez zapis "w szczególności" pozwala na istnienie jeszcze innych okoliczności, które stanowią usprawiedliwioną nieobecność w służbie. Należy jednak mieć na uwadze, że usprawiedliwiona nieobecność musi powodować czasową niezdolność do zajęć służbowych, co wynika z redakcji tego przepisu. Skarżący nie pełnił obowiązków służbowych, gdyż doszło do przekazania stanowiska. Z punktu widzenia realizacji prawa do urlopu obojętne jest czy przekazanie stanowiska było zgodne z wolą skarżącego. Efektem przekazania stanowiska było niewykonywanie obowiązków służbowych, co nie oznacza, że wystąpiła przeszkoda do wykorzystania urlopu co do zasady. Fakt niewykonywania obowiązków służbowych w związku ze zdaniem stanowiska nie powodował u skarżącego obiektywnej niezdolności do zajęć służbowych. Nie stanowił tym samym przeszkody do udzielenia urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego. To, że skarżący nie był zainteresowany powiązaniem urlopu z faktem nieświadczenia pracy nie oznacza, że skarżący mógł dowolnie kształtować swoje uprawnienia. Jak już zaznaczono uprzednio urlop należy wykorzystać w danym roku kalendarzowym. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności stanowiące przeszkodę do udzielenia urlopu określone w § 7 ust. 1 rozporządzenia, organ zasadnie udzielił skarżącemu urlopu za 2004 r. Ustalenie zaś w decyzji, że skarżący wykorzystał urlop za 2004 r. nie pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa i pozwala na uznanie, że decyzja stwierdzająca wykorzystanie urlopu za 2004 r. została podjęta prawidłowo. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niewłaściwości podmiotu udzielającego urlopu. W organie nie występuje spór kompetencyjny w tej sprawie. Nie jest też kwestionowane uprawnienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. do wydania rozkazu udzielającego urlopu. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.