II SA/Bd 710/06

Dnia 12 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 12 września 2006 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. II SA/Bd 710/06 Uzasadnienie P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2006 r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w A. z dnia [...] 2006 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia. Organ II instancji zaskarżone postanowienie wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 04 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r., Nr 86, poz. 734). Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 10 stycznia 2005 r. zwrócił się z podaniem do Komendanta Powiatowego Policji w A., o wydanie zaświadczenia potwierdzającego jego służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, celem podwyższenia podstawy wymiaru jego emerytury. Komendant Powiatowy Policji w A. kilkakrotnie wydawał postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia w żądanym przez skarżącego zakresie. Postanowienia te były w wyniku zażaleń wnoszonych przez skarżącego uchylane, a sprawy przekazywane były do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2006 r. Komendant Powiatowy Policji w A. kolejny raz odmówił P. B. wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Organ I instancji swoje stanowisko oparł o analizę dokumentów potwierdzających przebieg służby skarżącego. Organ zbadał dokumenty archiwalne znajdujące się w dyspozycji KPP w A. w postaci: rejestrów zgłoszonych i wykonanych interwencji Posterunku MO w N., przekształconego następnie w Komisariat Policji w N. za okres od 01.01.1983 r. do 03.01.1996 r., rejestrów zgłoszonych i wykonanych interwencji za okres od 01.08.1995 r. do 30.01.2001 r. prowadzonych przez KP w W., książek wydarzeń za okres od 1990 r. do 2002 r. prowadzonych przez RUSW w A., późniejszą Komendę Rejonową Policji i Komendę Powiatowa Policji w A., książek wydarzeń prowadzonych przez dyżurnego KRP w A., książek służby za okres od 12.12.1994 r. do 31.12.1995 r. prowadzonych przez KP w N., książek służby za okres od 12.12.1995r. do 30.01.2001r. prowadzonych przez KP w W., notatników służbowych prowadzonych przez P. B. z lat 1996 -2002 r., książek wydarzeń za okres od 02.01.2001 r. do 03.01.2002 r. prowadzonych przez KP w C.. Na podstawie powyższych dokumentów organ I instancji przyjął, że P. B. przeprowadzał zwykłe interwencje, które policjanci codziennie wykonują w trakcie pełnienia służby, które najczęściej kończyły się pouczeniem lub odwiezieniem osoby do izby wytrzeźwień, a w sprawdzanych książkach i rejestrach nie ma uwag lub adnotacji co do przebiegu interwencji lub służby. Ponadto organ I instancji podkreślił, że P. B. sam prowadził książki służby w latach 1995 do 2001 r. w KP w W. i z zapisów tych nie wynika, aby pełnił on służbę w szczególnych warunkach. Organ dokonał analizy dokumentów archiwalnych z lat 1996-2000 w postaci notatników służbowych policjantów podległych P. B., w okresie kiedy wymieniony pełnił służbę na stanowisku Komendanta KP w W., wymieniając imiennie poszczególnych funkcjonariuszy, ilość sprawdzonych notatników oraz ich przedział czasowy. Wskazano również, że notatniki służbowe z 1995r. policjantów z KP w W.: M. Ł., J. N. i Z. M. zostały wybrakowane protokołem brakowania nr [...] z dnia 5 października 1994 r. Na podstawie przeprowadzonych czynności stwierdzono, że P. B., z nielicznymi wyjątkami, był odprawiającym do służby. Na podstawie zapisów w powyższych dokumentach organ ustalił, iż skarżący pełnił również służby z podległymi funkcjonariuszami, gdzie wykonywał zadania patrolowe, w trakcie których podejmował różnego rodzaju interwencje. Wśród podejmowanych czynności były również interwencje domowe, które kończyły się pouczeniem lub przewiezieniem osoby do izby wytrzeźwień. Skarżący wykonywał także czynności służbowe na terenie komisariatu Policji. Organ ocenił również zgromadzone w sprawie dokumenty w postaci: teczek zabezpieczeń imprez i uroczystości lokalnych oraz teczek z planami akcji, wytycznymi, analizami i sprawozdaniami z KP w W., które poddano analizie, wskazując jednocześnie ich rok, numer oraz zawartość. W ocenie Komendanta Powiatowego Policji w A. przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło pełnienia służby przez P. B. w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, a także nie potwierdziło, aby brał on udział w co najmniej sześciu zdarzeniach w ciągu roku, gdzie nastąpiłoby bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w A. z dnia [..] 2006 r. nr [...] P. B. złożył zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w którym wniósł o uchylenie postanowienia organu I instancji i przekazanie jemu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, iż definicja bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia, którą kierował się Komendant Powiatowy Policji w A. jest niedokładna. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego nr SN II KR 219/83. W ocenie P. B. każda interwencja z awanturującym się nietrzeźwym mężczyzną, zabezpieczenie miejsc zdarzeń drogowych lub zatrzymanie sprawców przestępstw, mieści się w pojęciu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Odnosząc się do wydanego postanowienia oraz do argumentów podnoszonych przez P. B. w zażaleniu organ II instancji przyjął, iż stosownie do treści § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 04.05.2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r., Nr 86, poz. 734), emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Na podstawie § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18.10.2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 239, poz. 2404), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzanej na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Powołując się na § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia, zaświadczenie takie wydaje się na żądanie funkcjonariusza. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku o który mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, zaś organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób wszechstronny i wyczerpujący zgromadził i przeanalizował materiał dowodowy. W związku z tym, zarzut skarżącego, iż organ I instancji zastosował niedokładną wykładnię bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia organ odwoławczy uznał za chybiony. Fakt pełnienia służby w ogniwie patrolowo - interwencyjnym nie musi obligatoryjnie wiązać się z wystąpieniem sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia i nie każdy funkcjonariusz może skorzystać z regulacji prawnej pozwalającej na podwyższenie wymiaru emerytury. Powyższe dotyczy również policjantów wykonujących czynności dochodzeniowo - śledcze, operacyjno - rozpoznawcze ale i interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publiczne (np. interwencje domowe, zabezpieczanie meczów, zatrzymanie sprawców przestępstw). W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania P. B. zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury. Przedmiotowe zaświadczenie wydaje się na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystąpienie takiej sytuacji musi być udokumentowane, w sposób, aby z treści tych zapisów wynikało zaistnienie takiej sytuacji. Z analizy zgromadzonego materiału wynika, że P. B. nie spełnia przesłanek określonych w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 04.05.2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...), a organ I instancji nie dysponował dokumentami, na podstawie których mógłby wydać zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącego. W skardze do Sądu skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Nie zgadza się z interpretacją definicji "bezpośrednie niebezpieczeństwo" przyjętej przez Komendanta Powiatowego Policji w A., definicji na podstawie której analizowano posiadane dokumenty. Jego zdaniem organy policji zawężają definicję powyższego pojęcia, co skutkuje w niewłaściwej analizie posiadanych dokumentów oraz odmowie wydania zaświadczenia. Skarżący twierdzi, że Komendant Wojewódzki Policji w B. w swoim postanowieniu nie ustosunkował się jednoznacznie do jego zarzutów, stwierdził jedynie, iż organ I instancji analizując dokumentację zastosował prawidłową wykładnię przepisów. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153 , poz. 1269 z późn. zm.)-u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 z późn. zm.) - dalej P.p.s.a. Wykładnia językowa przepisu § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej prowadzi do wniosku, że podwyższenie emerytury policyjnej uzależnione jest od tego, czy podejmowanie określonego rodzaju czynności miało miejsce w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia i jest zbieżna z celem ustawodawcy, którego zamierzeniem było powiązanie zwiększenia emerytury w ramach odrębnego systemu zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy, ze służbą pełnioną w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Podejmowanie przez skarżącego czynności (interwencje w celu ochrony obywateli, mienia, przywrócenia porządku publicznego), aby były prawnie skuteczne w odniesieniu do wysokości emerytury, winny nastąpić w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia. Takie okoliczności nie wynikają z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych rozpoznawanej spraw zebranych w toku postępowania administracyjnego, w którym to postępowaniu skarżący miał zapewniony czynny udział. W związku z tym nie ma podstaw do twierdzenia, że ocena dokonana przez organy policji była błędna i niezgodna z przepisami prawa. Nie ma podstaw do zakwalifikowania interwencji w jakich uczestniczył skarżący jako takie, które odpowiadają warunkom przewidzianym w rozporządzeniu Rady Ministrów. Zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, że skarżący brał udział w czynnościach operacyjno -rozpoznawczych lub dochodzeniowo - śledczych albo interwencyjnych w celu ochrony obywateli, w których istniało bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia w ilościach określonych w § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia . Nie każde czynności podejmowane w ramach pełnionej służby będą świadczyły o czynnościach podejmowanych w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie o wydanie zaświadczenia nie rozstrzyga o przyznaniu podwyższonej emerytury. Zaświadczenie jest jedynie dokumentem potwierdzającym na podstawie akt osobowych przebieg służby i wydarzenia, w których uczestniczył skarżący podczas wykonywania obowiązków służbowych. Żadne z dokumentów poddanych analizie nie wskazują na szczególne zdarzenia, z którymi zetknął się skarżący w trakcie pełnienia służby. Celem prawodawcy było szczególne nagrodzenie funkcjonariuszy za szczególne czynności podejmowane w trakcie służby. Przepis nie jest skierowany do każdego funkcjonariusza który wypełnia podstawowe obowiązki w trakcie pełnienia służby. W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.