II SA/Bd 73/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. 1. Wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2024 r. M. M. (dalej: "skarżąca", "strona", "inwestor") wystąpiła do Burmistrza S. (dalej: "organ I instancji", "Burmistrz") o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym na terenie części działki nr [...] w m. C. . 2. Decyzją z dnia 18 września 2024 r. Burmistrz działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2024 r. , poz. 1130 ze zm. – dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a.") odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że pismami z dnia 24 czerwca 2024 r. wystąpił do Starosty N. , Dyrektora Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Ministra właściwego do spraw środowiska, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. oraz o opinie do operatora systemu przesyłowego gazowego i do operatora systemu dystrybucyjnego gazowego. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2024 r. Minister Klimatu i Środowiska odmówił uzgodnienia projektu decyzji wskazując, że działki w całości znajdują się w granicach złoża węgla brunatnego [...]. W związku z odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez Ministra Klimatu i Środowiska oraz mając na uwadze art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy. 3. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że nie ma pewności, iż decyzja została sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia zgodnie z art. 5 u.p.z.p. W jej ocenie imię i nazwisko oraz numer uprawnień tej osoby powinny zostać uwidocznione w treści decyzji. Ponadto skarżąca nie jest w stanie zweryfikować czy E. S. - Dyrektor Wydziału Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego w S. rzeczywiście posiada upoważnienie do wydawania decyzji udzielone przez obecnego Burmistrza. Dodatkowo wskazała, że zgodnie z art. 53 ust. 3 i art. 61 ust. 1 i 4 u.p.z.p. stosowanie wymogów przepisu art. 61 ust. 1, a więc i wymogu zgodności z przepisami odrębnymi przepisów odrębnych (art. 61 ust. 1 pkt 5) nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. W zaskarżonej decyzji organ w ogóle nie odniósł się do tej kwestii, a jest ona kluczowa dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż powierzchnia gospodarstwa rolnego skarżącej przekracza wskazaną średnią i wynosi 41,8332 ha. 4. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 25 listopada 2024 r. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po dokonaniu wymaganych przepisami art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. uzgodnień i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, na podstawie projektu opracowanego przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 4a u.p.z.p. decyzję wydaje się po uzgodnieniu m.in. z ministrem właściwym do spraw środowiska - w odniesieniu do udokumentowanych: a) złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, b) uznanych za strategiczne złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, c) kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla i podziemnych bezzbiornikowych magazynów substancji. Użyte w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wyrażenie "po uzgodnieniu" rozumieć trzeba w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, na którego podjęcie musi uzyskać przyzwolenie organu współdziałającego. Owo przyzwolenie lub jego brak powinny opierać się na tych elementach przyszłego rozstrzygnięcia, które mieszczą się w zakresie właściwości współdziałającego organu. Brak zgody na pozytywne dla strony załatwienie sprawy musi oznaczać konieczność wydania decyzji negatywnej, (red. T. Filipowicz, red. A. Plucińska-Filipowicz, red. M. Wierzbowski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. IV, WKP 2024). Dalej organ odwoławczy podkreślił, że postanowieniem z dnia 2 lipca 2024 r. Minister Klimatu i Środowiska odmówił uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza o warunkach zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie skorzystała z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stąd postanowienie to stało się prawomocne. Postanowieniem tym Burmistrz S. był bezwzględnie związany, zatem zasadnie odmówił ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium wskazało, że projekt zaskarżonej decyzji opracowany został przez Pana P. Ł. posiadającego uprawnienia urbanistyczne nr [...] nadane decyzją z dnia 19 stycznia 2000 r. znak: [...] przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Zaskarżona decyzja została podpisana przez E. S. - Dyrektor Wydziału Gospodarki Przestrzennej działającą z upoważnienia Burmistrza S. z dnia 21 maja 2024 r. Natomiast w przypadku określonym w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. ustawodawca zrezygnował jedynie z konieczności zachowania zasady dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wszystkie zaś pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy, wbrew twierdzeniom skarżącej, muszą zostać spełnione. 5. W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postepowania oraz wydanie orzeczenia na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że przedmiotem jej wniosku było uzyskanie warunków zabudowy dla budynku jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej w istniejącym gospodarstwie rolnym o max. powierzchni do 70 m˛, a więc obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a) p.b. Do tego typu obiektów mają zastosowanie przepisy szczególne, m.in. art. 64 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 64a u.p.z.p. przewidujące uproszczony sposób procedowania tego rodzaju wniosków. Jedną z konsekwencji zastosowania tych przepisów jest m.in. ograniczenie stron postępowania wyłącznie do wnioskodawcy (art. 64a ust. 1 u.p.z.p.) Tymczasem w postępowaniu tym brał udział m.in. sąsiad skarżącej - A. S.. W konsekwencji zdaniem skarżącej tylko z tego powodu obie decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego są wadliwe prawnie i powinny zostać uchylone, gdyż brała w nim udział osoba nieuprawniona. Dalej strona zaakcentowała, że Kolegium nie zwróciło na to, że decyzja Burmistrza została wydana z naruszeniem przepisu art. 64 ust. 1 pkt 1a) u.p.z.p. przewidującym termin 21 dni na jej wydanie. Skoro wniosek wpłynął do organu w dniu 19 kwietnia 2024 r., to termin jej wydania miał w dniu 10 maja 2024 r. Tymczasem sama decyzja została wydana w dniu 18 września 2024 r., co niweczy celowość postępowania uproszczonego. Ponadto zdaniem strony organ I instancji był związany złożonym wnioskiem i biorąc pod uwagę uproszczony tryb postępowania oraz krótki termin na wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie powinien był w pierwszej kolejności rozważyć "odpowiedniość" stosowania przepisów art. 53 ust. 4 pkt 4a u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Mając na względzie oczywisty cel ustawodawcy, tj. umożliwienie szybkiego stawiania na własnym gruncie prostej zabudowy mieszkalnej o niewielkiej powierzchni użytkowej do 70 m˛, to "odpowiednie" stosowania prawa w tym zakresie powinno polegać na rezygnacji ze stosowania tych warunków wynikających z odesłania zawartego w art. 64 ust. 1 u.p.z.p., które uniemożliwiają realizację celu ustawowego w wyznaczonym terminie, tj. w tym przypadku art. 53 ust. 4 u.p.z.p., który zakłada konieczność realizacji uzgodnień inwestycji z różnego typu organami administracji centralnej i samorządowej. I to wszystko w sytuacji, w której wnioskodawca planuje inwestycję na własnym gruncie, bez prawnej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, bez prawnej konieczności uzyskania pozwolenia na budowę oraz bez konieczności zachowania zasady dobrego sąsiedztwa. W ocenie skarżącej działania organów obu instancji były nadmiarowe, a uzgodnienie decyzji z Ministrem Klimatu i Środowiska zbędne i miały na celu jedynie zablokowanie zabudowy mieszkaniowej jej własnego terenu wbrew obowiązującemu prawu do zabudowy terenu, do którego ma ona tytuł prawny, tj. wbrew przepisowi art. 6 ust. 2 pkt 1) i 2) u.p.z.p. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 7. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1367) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej uchylenia. 8. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z 25 listopada 2024 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza, którą odmówiono ustalenia, na wniosek skarżącej, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym na terenie części działki nr [...] w m. C.. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Bezspornym w przedmiotowej sprawie pozostaje okoliczność, że na obszarze na którym planowana jest inwestycja brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd też konieczne stało się uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 61 u.p.z.p. Powyższy obowiązek wynika bezpośrednio z treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Warto przypomnieć, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter - nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest dopuszczalna. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej (art. 56 u.p.z.p.). Decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana na wniosek inwestora. Organ prowadząc postępowanie o ustalenie warunków ma obowiązek zbadania zgodności złożonego wniosku z przepisami u.p.z.p. oraz ustaw szczególnych, a także z przepisami aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Mając na uwadze okoliczność, że wniosek dotyczył budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym przekraczającym średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie S. zastosowanie znajdował przepis art. art. 61 ust. 4 u.p.z.p. w myśl którego przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Przepis ten wprost wyłącza zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W odniesieniu do postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, którego przedmiotem są inwestycje polegające na budowie budynków do 70 m˛ z art. 64a u.p.z.p. wynikają pewne odrębności, a mianowicie, że stroną postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, jest wnioskodawca (ust. 1). W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, granice obszaru analizowanego, o którym mowa w art. 61 ust. 5a, wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 metrów oraz nie większej niż 200 m (ust. 2). Odstępuje się od uzasadnienia decyzji, o której mowa w ust. 1, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony (ust. 3). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów o milczącym załatwieniu sprawy (ust. 4). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 79a Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 5). Z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wynika zaś, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje na wniosek inwestora wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 oraz uzyskania uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej, lecz jest jedynie upoważniony do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która zawisła przed innym organem. Stanowisko zajęte przez organ uzgadniający nie załatwia zatem sprawy administracyjnej, ani nie rozstrzyga o jej istocie, lecz ma wpływ na jej losy. Organem takim jest wymieniony w art. 53 ust. 4 pkt 4a u.p.z.p. Minister właściwy do spraw środowiska - w odniesieniu do udokumentowanych: a) złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, b) uznanych za strategiczne złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, c) kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla i podziemnych bezzbiornikowych magazynów substancji. Uzgodnienie aktu polega przy tym na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego przez organ główny (wydający decyzję o warunkach zabudowy) rozstrzygnięcia. Organ uzgadniający bowiem uzgadnia treść projektu decyzji, którą otrzymuje, nie ocenia zaś samego wniosku inwestora (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2009 r., II OSK 947/2009, Lex nr 2475639). Uzgodnień organ prowadzący postępowanie dokonuje w trybie art. 106 k.p.a. (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W myśl art. 106 § 5 k.p.a., zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy inwestorowi zażalenie (art. 53 ust 5 u.p.z.p.), a w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Wydane postanowienie może być także wzruszone w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych w art. 145-152 K.p.a. oraz art. 156-159 K.p.a. (art. 126 k.p.a.). Nadto podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego, a które to może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych powoduje, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne, w szczególności w przypadku negatywnych postanowień uzgodnieniowych. Weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. W przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia, wzruszenie takich postanowień może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obiegu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2007 r. o sygn. akt II OSK 922/06; z 23 lutego 2012 r. o sygn. akt II OSK 2322/10, z 1 października 2014 r. o sygn. akt II OSK 733/13). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż wydane zostało postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z 2 lipca 2024 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza o warunkach zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie skorzystała z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stąd postanowienie to stało się ostateczne i prawomocne. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma okoliczność związania organów administracji obu instancji pozostającym w obiegu prawnym ww. postanowieniem uzgodnieniowym. Odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy związana była z tym, że planowana inwestycja nie spełnia wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż nie spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z przepisem art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 72 ust. 1 pkt 2 i art. 125 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska. Podkreślić należy, że w niniejszym postępowaniu nie podlega badaniu Sądu wydane postanowienia uzgodnieniowe. Na gruncie niniejszej sprawy organy obydwu instancji słusznie wskazały, że nie mogły podjąć innego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż odmowa uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy stanowi przesłankę negatywną do jej wydania (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 listopada 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1775/22). Negatywne uzgodnienie determinuje treść rozstrzygnięcia głównego w danej sprawie administracyjnej. Organ główny zobowiązany jest bowiem w takiej sytuacji na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. wydać decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy (por. Dobkowska Bogusława, Klonowski Kamil, Uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, PPP 2013/9/33-52, LEX/el.). Przy czym w kontekście sformułowanego zarzut zawartego w skardze podkreślenia wymaga, że przepis art. 53 ust. 4 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy o czym wprost stanowi art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i znajduje również zastosowanie w przypadku inwestycji wskazanej w art. 29 ust. 1 pkt 1a p.b. 9. Końcowo odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że błędne doręczenie decyzji również sąsiadowi skarżącej pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Podobne uwagi należy poczynić odnośnie wydania decyzji z przekroczeń 21-dniowego terminu, bowiem taka okoliczność mogłaby być podnoszona przez stronę w przypadku skargi na bezczynność organu, natomiast przekroczenie ww. terminu nie świadczy o wadliwości zaskarżonej decyzji. 10. Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił. K. Korycka J. Brzezińska M. Pawełczak