II SA/Bd 741/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po ponownym rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A sp. z o.o. w [...] o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 września 2010 r. w sprawie ze skargi T.P. i K.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odmówić dokonania wykładni. Wyrokiem z dnia 28 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę T.P. i K.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. Pismem z dnia 8 października 2010 r. uczestnik postępowania, spółka A z siedzibą w [...], zwróciła się do tutejszego Sądu z wnioskiem o dokonanie wykładni pkt 2 sentencji wskazanego wyżej wyroku, w którym Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wnioskodawczyni podniosła, że postanowienie zawarte w tym punkcie jest dla niej niezrozumiałe w kontekście faktu, iż zapadły wyrok nie jest wyrokiem prawomocnym i przysługuje od niego skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Potrzeba dokonania wykładni zachodzi tym samym tylko wówczas, gdy ze względu na wadliwe lub nie dość precyzyjne sformułowanie orzeczenia pojawiają się wątpliwości co do zawartego w nim stanowiska sądu. W opinii Sądu sformułowanie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku z dnia 28 września 2010 r. nie może powodować jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, albowiem stanowi ono jedynie rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności, które jest obligatoryjnym elementem każdego nieprawomocnego wyroku uwzględniającego skargę. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a więc wówczas, gdy uchylone decyzje administracyjne zostają ostatecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. O obowiązku zamieszczenia rozstrzygnięcia w kwestii wykonalności w sentencji nieprawomocnego wyroku sądu I instancji stanowi przepis art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, zaś rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. W związku z tym, iż nie zachodzą wątpliwości dotyczące treści wydanego w niniejszej sprawie wyroku, należało orzec jak w sentencji.