II SA/Bd 745/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...].GP Starosta T., działając na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz.2096 ze zm.) w związku z decyzją Wojewody K. - P. z dnia [...] stycznia 2019 r., [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora R. P. z dnia [...] lipca 2018r., I.dz. 18886/2018, uzupełnionym w dniu [...] marca 2019 r., orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku przychodni lekarsko - stomatologicznej, do realizacji na działce o nr geod. 193/6 w m. G., [...] 0004 G., gm. O.. W uzasadnieniu orzeczenia orzekający organ I instancji podniósł, iż dniu [...] lipca 2018 r., wpłynął wniosek inwestora - R. P. w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku przychodni lekarsko-stomatologicznej, do realizacji na działce o nr geod. 193/6 w m. G., [...] 0004 G., gm. O.. W wyniku prowadzonego postępowania, w związku z nieusunięciem stwierdzonych nieprawidłowości wymienionych w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2018r., wydana została w dniu [...] września 2018 r., decyzja Starosty [...] odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W wyniku odwołania Wojewoda w dniu [...] stycznia 2019r., decyzją nr [...].JB orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy, działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia, stwierdzonych nieprawidłowości, jednocześnie pouczając o skutkach nie usunięcia ich w określonym terminie. Nieprawidłowości wymienione w postanowieniu to: . brak projektu zagospodarowania dotyczącego całego zamierzenia inwestycyjnego - niemożliwe jest funkcjonowanie przychodni lekarsko - stomatologicznej bez dojazdu i dojścia (rów w pasie drogi nr [...]) art. 33 ust.1 Prawo budowlane. . Projekt architektoniczno-budowlany opracować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U.2012.462 z dnia 27 kwietnia 2012 r.): brak na projekcie zagospodarowania sposobu rozwiązania układu komunikacji wewnętrznej przedstawionej w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej określającej układ dróg wewnętrznych, dojazdów i parkingów a także dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektu z drogą pożarową § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia j.w. w związku z §14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r.,1422 ze zm.), tzn. "Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych." . Brak miejsc parkingowych na terenie działki objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. "Miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Inwestor, przystępując do realizacji zamierzenia budowlanego, ma związane z tym i wynikające z przepisów prawa publicznego obowiązki, w tym również obowiązek poniesienia ciężarów wiążących się z zapewnieniem miejsc parkingowych dla przyszłych użytkowników obiektu budowlanego, objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt: II OSK 1498/06). Obowiązek realizacji miejsc parkingowych wynika przede wszystkim z §18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt miejsc postojowych winien uwzględniać warunki wynikające z §19 wyżej wymienionego rozporządzenia. . Z uwagi na lokalizację ław fundamentowych w odległości mniejszej niż 4,00m od linii rzutu ław fundamentowych (odległość 4,00 m określona jest jako minimalna w warunkach technicznych wykonania i odbioru sieci kanalizacyjnych) oraz z uwagi na brak wykazania przez projektanta, że jest ona bezpieczna zarówno dla przewodu kanalizacyjnego jak również dla projektowanego budynku, w przypadku awarii sieci, dostarczyć uzgodnienie lokalizacji budynku z zarządcą sieci kanalizacyjnej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 Prawo budowlane obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. . Brak części opisowej do projektu zagospodarowania opracowanego zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) w związku uzasadnieniem decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r., [...]. Postanowienie, w którym organ zobowiązał inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, uprawniony przedstawiciel inwestora odebrał w dniu [...] marca 2019 r., a termin uzupełnienia nieprawidłowości upływał z dniem [...] marca 2019 r. W dniu [...].03.2019 r. pełnomocnik inwestora złożył pismo wyjaśniające, uzupełniając projekt budowlany tylko w zakresie punktu 5 postanowienia tzn. opisu do projektu zagospodarowania. Pozostałe nieprawidłowości wskazane w postanowieniu nie zostały usunięte. Pełnomocnik inwestora, w piśmie uzupełniającym uznał, że żądanie organu w zakresie wyżej wymienionych braków jest bezpodstawne. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy, organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 r., a odnosząc się do argumentów pełnomocnika inwestora wyjaśnił, że projekt zagospodarowania powinien być wykonany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i zawierać elementy wymienione w rozporządzeniu, między innymi układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej. Z uwagi na istniejącą przeszkodę, jaką jest rów w pasie drogi nr [...] wzdłuż działki inwestora, brak przejazdu i dojścia do projektowanego budynku użyteczności publicznej narusza art. 5 ustawy - Prawo budowlane, a w szczególności pkt 4 i pkt 5 tego artykułu. Odnosząc się do wyjaśnień pełnomocnika inwestora wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy Wójta G. O. z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] rzeczywiście wyjaśniła kwestię dostępności do drogi publicznej, ale tylko w kwestii formalnej. Kwestie techniczne wyjaśniane powinny być dopiero na etapie pozwolenia na budowę w projekcie budowlanym poprzez konkretne rozwiązania projektowe. Organ I instancji nie podzielił również stanowiska, że budowa zjazdu z drogi gminnej wraz z zatoką parkingową dla samochodów osobowych oraz przepustów o średnicy do 100 cm w związku z tym, że nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, może być wykonane odrębnym opracowaniem. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1697/17 "co do zasady projekt budowlany dotyczący obiektu budowlanego, na realizację którego wymagane jest pozwolenie na budowę, powinien obejmować także te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia". W tej konkretnej sytuacji brak dojazdu i dojścia uniemożliwia funkcjonowanie obiektu przychodni stomatologicznej zgodnie z przeznaczeniem i narusza art. 33 ust.1 Prawa budowlanego. Organ I instancji nie podzielił również stanowiska wyrażonego w piśmie pełnomocnika inwestora z dnia [...] marca 2019 r. w kwestii miejsc postojowych, ponieważ zapewnienie miejsc postojowych należy do obowiązków inwestora i wynika z §18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015.1422 ze zm.) tzn. "Zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne". Argumentowanie braku miejsc postojowych niewielkimi rozmiarami nieruchomości oraz niemożliwymi do spełnienia wymogami odległości miejsc postojowych od okien i granic nieruchomości wynikającymi z §19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w ocenie organu jest całkowicie nieprzekonujące. Zgodnie z art. 20 ustawy - Prawo budowlane do podstawowych obowiązków projektanta należy m.in. opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W przypadku braku możliwości spełnienia wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015.1422 ze zm.) w przypadkach szczególnie uzasadnionych, można posłużyć się instrumentem w postaci odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych (art. 9 ustawy - Prawo budowlane). Niesłusznym w ocenie organu I instancji jest również argument inwestora, iż wymóg realizacji miejsc postojowych wynika tylko z decyzji o warunkach zabudowy. To, że Wójt w decyzji o warunkach zabudowy nie zobowiązał do zaprojektowania miejsc postojowych, nie znaczy że zwolnił tym samym inwestora z tego obowiązku. Argumentem potwierdzającym powyższą tezę jest fakt, że ilość miejsc postojowych możliwa jest do ustalenia dopiero na etapie projektowania obiektu budowlanego. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3016/14 . Zwrócono również uwagę, że organ administracji architektoniczno - budowlanej wydając decyzję o pozwoleniu na budowę musi brać pod uwagę zabezpieczenie interesów osób trzecich i w związku z tym, żądanie uzgodnienia lokalizacji budynku względem istniejącej sieci kanalizacyjnej z zarządcą sieci kanalizacyjnej nie jest bezpodstawne, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter materialnoprawny i pociąga za sobą nieodwracalne skutki. Organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko w tej kwestii, wyrażone w postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 r., bowiem sytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 4,00m od istniejącej sieci kanalizacyjnej może naruszać, w ocenie organu, art. 5 ustawy Prawo budowlane. W przypadku wątpliwości co do bezpieczeństwa zaproponowanych rozwiązań projektowych, projektant ma obowiązek wyjaśniania tych wątpliwości wynikający z art. 20 ustawy - Prawo budowlane. W odwołaniu od powyższej decyzji R. P. w odpowiedzi na zarzut Starosty dotyczący braku projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego, a także braku rozwiązań komunikacyjnych w projekcie zagospodarowania terenu stwierdził, że stosowną informację dotyczącą realizacji zjazdu według odrębnego opracowania umieszczono na projekcie zagospodarowania terenu oraz w opisie technicznym zagospodarowania terenu w dniu [...] marca 2019 r. Inwestor podkreślił, że działając na podstawie art. 29 ust 1 pkt 11a i 11b ustawy - Prawo budowlane, rozpoczął działania w celu realizacji przedmiotowego zjazdu. Starosta T. w uzasadnieniu odmowy udzielenia pozwolenia na budowę uznał, że inwestor nie spełnił punktu 3 postanowienia z dnia [...] lutego 2019 r. dotyczącego braku miejsc parkingowych, podczas gdy inwestor w wyniku uzupełnienia projektu w dniu [...] marca 2019 r. wskazał jedno miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej, które jest zgodne z § 20 ww. rozporządzenia. Ponadto odwołujący stwierdził, że ponowne żądanie Starosty [...] w sprawie uzgodnienia z zarządcą sieci kanalizacyjnej lokalizacji budynku jest bezpodstawne i narusza art. 6 i art. 7 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Odwołujący wskazał, że organ zajął już stanowisko w tej kwestii i uznał wyjaśnienia projektanta o braku kolizji z sieciami uzbrojenia terenu (decyzja nr [...].GP Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r.). Ponadto w opinii odwołującego, organ powołuje się na niejasne dokumenty i przepisy, a także podważa oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda K. – P. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2019r., znak: WIR. VIII. 7840.[...].92.2019. MSe utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2019r. o znaku WIR.VIII.7840.1.262.2018.JB zobowiązano Starostę T. do ustalenia, jaki charakter ma działka nr [...]; czy jest to droga publiczna, czy też jest to będąca własnością gminy droga wewnętrzna. Starosta T. nie podjął żadnych działań w celu ustalenia statusu powyższej drogi, dlatego organ odwoławczy pismem z dnia [...] maja 2019 r. wystąpił do Wójta G. O. z zapytaniem, czy działka o nr ewid.[...] położona w miejscowości D. jest drogą publiczną, czy też drogą wewnętrzną będącą własnością gminy. Wójt G. O. pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. odpowiedział, że działka o nr [...] położona w miejscowości D., G. O. jest drogą publiczną na podstawie podjętej przez Radę G. O. uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie zaliczenia dróg lokalnych znajdujących się na terenie G. O. do kategorii dróg gminnych. Zgodnie zaś z § 4 powyższej uchwały, uchwała ta wchodzi w życie w terminie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa. Wobec powyższego działka nr ewid.[...] będąca przedmiotem inwestycji uzyskała dostęp do drogi publicznej w lipcu 2019 r. Wojewoda uznał, że zarzut odwołującego dotyczący realizacji zjazdu jest zasadny, ponieważ inwestor zawarł stosowną informację dotyczącą realizacji zjazdu według odrębnego opracowania na projekcie zagospodarowania terenu oraz w opisie technicznym zagospodarowania terenu w dniu [...] marca 2019 r. w związku z czym wezwanie Starosty do uzupełnienia braku projektu w tym zakresie było niezasadne. Organ odwoławczy częściowo podzielił zarzut odwołującego dotyczący kolizji z sieciami uzbrojenia terenu, bowiem organ I instancji nie przywołał żadnego przepisu, z którego wynikałby obowiązek dostarczenia uzgodnienia lokalizacji budynku z zarządcą sieci kanalizacyjnej. Kwestie odległości skrajni przewodów sieci kanalizacyjnej od obiektów budowlanych i zieleni regulują "Warunki Techniczne Wykonania i Odbioru Sieci Kanalizacyjnych" z 2003 r. autorstwa inż. S. P. i mgr inż. J. W.. Jak stwierdzają w przedmowie sami autorzy, Warunki Techniczne Wykonania i Odbioru robót budowlano-montażowych (WTWiO) nie są przepisami techniczno-budowlanymi w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane. Ustawodawca nie zaliczył też WTWiO robót budowlano montażowych do grupy przepisów wykonawczych prawa budowlanego, dlatego w ocenie Wojewody wytyczne te nie mogą stanowić podstawy nałożenia obowiązku uzupełnienia braku projektu budowlanego, a projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Jednakże w przekonaniu Wojewody nie można uznać, że organ I instancji zajął już stanowisko w tej kwestii i uznał wyjaśnienia projektanta o braku kolizji z sieciami uzbrojenia terenu (decyzja nr [...].GP Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r.), ponieważ faktycznie żadnego konkretnego stanowiska w tej kwestii nie zajął. Pominięcie w rozstrzygnięciu jednego z punktów postanowienia mogło wynikać ze zwykłej omyłki pisarskiej i nie można stąd wywodzić, że organ zajął w tej kwestii zdecydowane stanowisko, gdyż taka interpretacja byłaby zbyt daleko idąca. Jak wskazał Wojewoda, najistotniejszą kwestią niniejszego postępowania jest brak zapewnienia miejsc parkingowych (za wyjątkiem jednego miejsca dla osoby niepełnosprawnej) dla projektowanej inwestycji, przy czym decyzja Wójta G. O. z dnia [...] lipca 2016 r. o znaku [...] o warunkach zabudowy nie odnosi się do kwestii miejsc parkingowych. Zgodnie zaś z § 18 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Projektowana przychodnia lekarsko-stomatologiczna należy do obiektów użyteczności publicznej i będzie miała funkcje usługowe. Trudno zatem uznać, że inwestycja o takim przeznaczeniu nie będzie wymagała w ogóle miejsc parkingowych (jak przewidywał pierwotny projekt budowlany), albo wystarczy jedno miejsce postojowe przeznaczone dla osoby niepełnosprawnej (jak przewiduje skorygowany projekt budowlany). Ponadto organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją odwołującego, że skoro § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury stwierdza, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne, to jeśli decyzja Wójta G. O. milczy na ten temat, to inwestor jest z tego obowiązku zwolniony. Zgodnie bowiem z przywołanym przez organ I instancji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3016/14, nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że decyzja o warunkach zabudowy powinna wskazywać konkretną liczbę miejsc parkingowych. Za przyjęciem powyższego stanowiska przemawia fakt, że decyzja o warunkach zabudowy jest pierwszym etapem prowadzącym do realizacji inwestycji. Ponadto z treści § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. znajdującego zastosowanie przy projektowaniu, budowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli, a także urządzeń budowlanych (§2) wynika, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. .Oznacza to zdaniem Wojewody, że określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje na późniejszym etapie, tj. na etapie tworzenia projektu budowlanego (w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę) z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz uwzględnieniem § 19-21 rozporządzenia, które to przepisy w sposób szczegółowy określają między innymi odległości wydzielonych miejsc postojowych, oznakowania i usytuowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz wielkość i sposób wykonania miejsc postojowych. W skardze do Sądu R. P. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa: . art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) poprzez wydanie decyzji odmawiającej wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy brak było podstawy prawnej dla wydania takiego rozstrzygnięcia, . art. 6 i art. 7 oraz art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej i uzasadnienia prawnego. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący wskazał, że Wojewoda K. - P. w decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] w sprawie podtrzymania odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie przychodni lekarsko-stomatologicznej przy ulicy [...] w D. , na działce nr [...], [...] 0004 G., G. O., jedn. ewid. 041507_2 ([...]) nie zakwestionował braku zgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz nie zakwestionował braku zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami w tym techniczno - budowlanymi. Ponadto organ nie stwierdził braku kompletności projektu budowlanego pod względem braku opinii, uzgodnień, pozwoleń oraz braku sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem skarżącego Wojewoda naruszył art. 35 ust. 4 prawa budowlanego bezpodstawnie odmawiając wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto skarżący podniósł, iż w uzasadnieniu decyzji Wojewoda podważa przepisy prawa i dokonuje ich własnych interpretacji w zakresie § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, natomiast zdaniem skarżącego cyt. przepis przewiduje, że liczbę miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy. Ustalając warunki zabudowy, wójt dokonuje indywidualnej analizy przestrzennej, dzięki której określa między innymi minimalną ilość miejsc postojowych wyrażoną w stosunku do zmiennej powierzchni lub ilości osób korzystających z danej inwestycji (§3 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). W przypadku nieokreślenia przez wójta minimalnej ilości miejsc postojowych to projektant decyduje o ostatecznej liczbie miejsc postojowych i określa sposób urządzenia parkingu. Wojewoda kwestionując rozwiązania dotyczące zaprojektowanych miejsc postojowych przedstawionych przez inwestora, w przekonaniu skarżącego przekroczył swoje kompetencje, dokonując analizy przyjętych rozwiązań projektowych, czego potwierdzeniem jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lutego 2018 r. [sygn. akt. II OSK 1820/17] dotyczący braku kompetencji organu do badania projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Wojewoda nie stwierdził braku zgodności przyjętej liczby miejsc postojowych z decyzją o warunkach zabudowy, a uzasadniając odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, organ powołał się między innymi na zasady logiki i doświadczenia życiowego, przez co został naruszony art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego należy również uwzględnić fakt, iż przytoczony w decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3016/14 dotyczy innej decyzji administracyjnej i innej sytuacji prawnej (w decyzji w sprawie pozwolenia na budowę przytoczony został wyrok w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy). Przytoczony wyrok dotyczy wskazania konkretnej liczby miejsc postojowych w decyzji o warunkach zabudowy zamiast wskaźnika minimalnej ilości miejsc parkingowych w stosunku do powierzchni lub ilości użytkowników projektowanej inwestycji. Podanie konkretnej liczby miejsc postojowych następuje podczas procesu projektowego przy uwzględnieniu wskaźnika wyrażonego w decyzji o warunkach zabudowy, zatem niezrozumiała jest w ocenie strony skarżącej interpretacja organów i powoływanie wyroku, który nie odzwierciedlenia stanu prawnego w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu decyzji, Wojewoda K. - P. nie zgodził się z zarzutem odwołującego w sprawie naruszenia przez Starostę T. art. 8 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygnięcia sprawy w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Organ odwoławczy stwierdził, iż pominięcie w decyzji jednego z punktów postanowienia mogło wynikać ze zwykłej omyłki pisarskiej, jednak nie są znane powody, dla których Wojewoda stwierdził wystąpienie omyłki pisarskiej w decyzji Starosty [...], ponieważ zgodnie z art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, nie zostało wydane żadne postanowienie o błędzie pisarskim lub omyłce pisarskiej w wydanej przez ten organ decyzji. Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, zdaniem skarżącego należy stwierdzić, że Wojewoda podtrzymując decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie przychodni lekarsko-stomatologicznej przy ulicy [...] w D. , na działce nr [...], [...] 0004 G., G. O. wydał decyzję bez podstawy prawnej. Swoją odmowę nie poparł żadnymi przepisami prawa, a poprzez zakwestionowanie przyjętych rozwiązań projektowych przekroczył swoje uprawnienia. W ocenie skarżącego, zachodzą przesłanki do naruszenia art. 6, art. 7 oraz art. 107 §1 pkt 4 i pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowane. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., który stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpatrując sprawę w powołanych wyżej granicach należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna, dlatego nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Istotą niniejszego postępowania jest sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, co wynika z treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r., poz. 1202 ze zm.), w szczególności treścią przepisu § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), zwanego dalej "warunkami technicznymi". Z treści przepisu rozporządzania wynika, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że odnosi się on do wszelkiego rodzaju inwestycji budowlanych, a więc także do budynków przewidujących usługi użyteczności publicznej w zakresie przychodni lekarsko - stomatologicznej. Jego wykładnia zarówno literalna, jak i celowościowa prowadzi do wniosku, iż miejsca postojowe powinny być projektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Nie może przy tym budzić żadnych wątpliwości, wynikające z przepisów prawa obligatoryjne urządzenie miejsc parkingowych nie tylko dla lokali mieszkalnych, ale i lokali użytkowych, a także miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Odrębną kwestią jest liczba i sposób urządzania tych miejsc, co jest uzależnione od wymagań decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc dla osób niepełnosprawnych (§ 18 ust. 2 warunków technicznych). Analizowany przepis wymaga bowiem, aby zagospodarowując działkę budowlaną, urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Mają one ponadto mieć charakter trwały, a więc nie mogą to być miejsca postojowe np. tylko na czas budowy lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. Istotą unormowania § 18 ust. 1 warunków technicznych jest bowiem doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007r. sygn. II OSK 1498/06, LEX nr 425369). Ugruntowane jest stanowisko, że z przepisu § 18 ust. 1 warunków technicznych wynika, iż zagospodarowując działkę budowlaną obligatoryjnie należy urządzić miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo oraz dla osób niepełnosprawnych. Projekt budynku powinien w szczególności uwzględniać potrzebę trwałego zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych (wyrok NSA z 14 listopada 2007r., sygn. akt II OSK 1498/06, wyr. WSA w Kielcach z 6 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Ke 632/10, dostępne www.cebois.nsa.gov.pl.). Ze znajdującego się aktach sprawy projektu budowlanego oraz załączonego do niego projektu zagospodarowania przedmiotowej działki wynika, że projektowana przychodnia lekarsko - stomatologiczna należy do obiektów użyteczności publicznej i będzie miała funkcje usługowe, dlatego słuszne jest stanowisko orzekających w sprawie organów administracji kwestionujących ustalenia projektu budowlanego, iż inwestycja o takim przeznaczeniu nie będzie wymagała w ogóle miejsc parkingowych (jak przewidywał pierwotny projekt budowlany), albo wystarczy jedno miejsce postojowe przeznaczone dla osoby niepełnosprawnej (jak przewiduje skorygowany projekt budowlany). Ponadto, błędne jest stanowisko inwestora - skarżącego stwierdzające, że skoro decyzja o warunkach zabudowy w ogóle nie odnosi się do kwestii obligatoryjnych miejsc parkingowych, to miejsca postojowe dla tej inwestycji nie są wymagane. Wskazać bowiem należy na przyjęte w orzecznictwie stanowisko (które Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela), że przepisy ustawy z dnia 23 czerwca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2020r., poz. 293 - dalej u.p.z.p.), zwłaszcza przepis art. 52 ust. 1 i 2, nie przewidują obowiązku dokładnego i precyzyjnego określenia miejsc parkingowych (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II OSK 2448/10). Ostateczne, dokładne i precyzyjne dane techniczne planowanej zabudowy, w tym dokładna ilość miejsc parkingowych, ustalona jest bowiem w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Precyzyjne określenie tego wskaźnika nie jest zatem konieczne z punktu widzenia celu, jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy na danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego ładu przestrzennego. Jak trafnie zauważył NSA w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1542/11 (LEX 1367321), przepis art. 54 pkt 2 lit. c wymaga, by decyzja o warunkach zabudowy określała tylko warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy, m.in. co do obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji, dlatego też podnoszony w skardze zarzut co do nie zakwestionowania przez Wojewodę braku zgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy odnośnie ustalenia miejsc parkingowych, nie znajduje uzasadnienia. Należy bowiem wskazać, że stosownie do § 18 ust. 1 rozporządzenia zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają także osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 ust. 2 rozporządzenia). Nie oznacza to jednak, że organ wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy ma wkraczać w kompetencje organu właściwego w sprawach wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że decyzja o warunkach zabudowy powinna określać liczbę miejsc postojowych (por. wyrok sygn. akt II OSK 2448/11). Podsumowując stwierdzić należy, że z powyżej przywołanych względów chybiony jest zarzut dotyczący niezgodności planowanej inwestycji z decyzją w przedmiocie warunków zabudowy w zakresie dotyczącym określenia liczby miejsc parkingowych. Ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, muszą być dostosowane do charakteru danego postępowania, przy jednoczesnym przestrzeganiu – jak już wyżej wskazano – kompetencji organów administracji publicznej. Skoro decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), to istotą tej decyzji nie jest określenie wymaganej dla danej inwestycji liczby miejsc postojowych (parkingowych), lecz wskazanie, czy dana inwestycja o określonych parametrach może powstać na danym terenie. Określenie konkretnej liczby miejsc postojowych należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, podobnie jak ocena, czy dana inwestycja zabezpiecza wymaganą liczbę tych miejsc (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2435/13, dostępny jw.). Nie zmienia tego fakt, że decyzja o warunkach zabudowy nie przewidywała nawet lokalizacji miejsc postojowych. Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie daje podstaw do oceny prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy ale nawet fakt nie uwzględnienia w zagospodarowaniu terenu miejsc parkingowych nie zwalnia organu architektoniczno-budowlanego od zastosowania bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych. W ocenie Sądu, w świetle przedstawionej powyżej argumentacji, rozwiązanie jakie prezentuje skarżący co do ustalenia dla przedmiotowej inwestycji miejsc postojowych w taki sposób, iż w przypadku nieokreślenia przez wójta minimalnej ilości miejsc postojowych, to projektant decyduje o ich ostatecznej liczbie i określa sposób urządzenia parkingu, nie znajduje zatem oparcia w przepisach prawa. W ocenie Sądu, organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a., a także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi uznał, że decyzja Wojewody odpowiada prawu i podana przez organ okoliczność uzasadniała odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd, nie dopatrzył się również żadnych innych uchybień organu odwoławczego w postępowaniu w tej sprawie, w szczególności organ ten nie naruszył przepisów postępowania, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wobec wskazanych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skargę należy oddalić. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.