II SA/Bd 749/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r., znak [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia odrzucić skargę. M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r., znak [...] w przedmiocie zwrotu podania. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżąca jednocześnie ze skargą do Sądu wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sprawa ta była procedowana przed organem i zakończyła się wydaniem postanowienia z dnia [...]września 2025 r. znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1-2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest konsul (§ 3). Przywołana regulacja wprowadza zatem wyjątek od generalnej zasady, że wniesienie skargi jest dopuszczalne wyłącznie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli bowiem tym środkiem będzie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy strona ma prawo dokonania wyboru, czy z niego skorzystać i oczekiwać od organu ponownego zajęcia stanowiska w drodze kolejnego rozstrzygnięcia, czy też - z pominięciem tego etapu postępowania - zwrócić się bezpośrednio do sądu administracyjnego celem kontroli legalności decyzji wydanej w pierwszej instancji. Trzeba jednak podkreślić, że pozostawiony stronie wybór ma charakter alternatywny. Oznacza to, że może ona skorzystać albo z prawa do kontynuowania postępowania w administracyjnym toku instancji, albo z prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie jest natomiast dopuszczalne połączenie obu tych możliwości, nawet jeśli wynika to z braku pewności co do własnej sytuacji prawnej. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje nieskorzystanie z prawa złożenia tego wniosku (por. postanowienia NSA: z 13 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 28/20, z 29 listopada 2019 r., sygn. akt I OZ 1169/19 – dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W okolicznościach sprawy skarżąca - prawidłowo pouczona w zaskarżonej decyzji o możliwości wniesienia do organu, który ją wydał wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz o tym, że strona, której przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, może wnieść skargę na te decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 ppsa) – w dniu [...] sierpnia 2025 r. wniosła do organu jednocześnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję oraz skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję. Jednoczesne wniesienie do organu obydwu ww. środków zaskarżenia potwierdzają akta sprawy. Stwierdzić należy zatem, że skarżąca zainicjowała jednocześnie dwa równolegle do siebie prowadzone postępowania: jedno przed organem, drugie zaś przed tut. Sądem. W świetle art. 52 § 3 ppsa nie było to jednak działanie dopuszczalne. W tym stanie rzeczy, należało stwierdzić, że skoro skarżąca wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie mogła ona jednocześnie skorzystać z prawa do zaskarżenia tej samej decyzji w drodze skargi sądowoadministracyjnej. Stąd też niniejsza skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa – orzeczono jak w sentencji postanowienia