II SA/Bd 751/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oddala skargę. J. D. we wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie wysokości i wypłaty należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. K 7/15. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Ż. działając na podstawie art. 145a § 1, art. 147 oraz art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania. Organ wyjaśnił, że art. 145a § 1 k.p.a. wskazuje, że wznowienia postępowania można również żądać w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Tryb wznowienia postępowania zarezerwowany jest dla spraw administracyjnych, które zostały zakończone ostatecznymi decyzjami administracyjnymi. W świetle przepisów ustawy o Policji, kwestie związane z naliczeniem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej, lecz stanowią czynność materialno-techniczną organu administracji, polegającą na wypłacie właściwej kwoty ekwiwalentu. Tym samym brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania prawa do ekwiwalentu pieniężnego oraz określającej jego wysokość. Zgodnie zaś z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonym w przepisach właściwych dla danego postępowania. W przedmiotowej sprawie została stwierdzona niekonstytucyjność przepisu, jednakże nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną tylko z czynnością administracyjną w postaci wyliczenia i wypłaty ekwiwalentu. Wyliczenie i wypłata ekwiwalentu na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji jest czynnością z zakresu administracji publicznej i ma charakter techniczny, do którego nie stosuje się trybu wznowienia właściwego dla decyzji administracyjnych, określonego w art. 145a k.p.a. J. D. wniósł zażalenie z dnia [...] listopada 2020 r. na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy postanowienie Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Ż. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że wznowienie postępowania administracyjnego stanowi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego i służy weryfikacji decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu dotkniętym wadami wymienionymi enumeratywnie w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Według art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Organ wyjaśnił, że tryb wznowienia postępowania zarezerwowany jest dla spraw administracyjnych, które zostały zakończone ostatecznymi decyzjami administracyjnymi. W niniejszym stanie faktycznym nie mamy do czynienia ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją administracyjną. W świetle bowiem przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, kwestie związane z naliczeniem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej, lecz stanowią czynność materialno-techniczną organu administracji. Brak jest zatem podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania prawa do ekwiwalentu pieniężnego oraz określającej jego wysokość, a tym samym do wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie została stwierdzona niekonstytucyjność przepisu, jednakże nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną tylko z czynnością administracyjną w postaci wyliczenia i wypłaty ekwiwalentu. Wyliczenie i wypłata ekwiwalentu na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji jest czynnością z zakresu administracji publicznej i ma charakter techniczny, do którego nie stosuje się trybu wznowienia właściwego dla decyzji administracyjnych, określonego w art. 145a k.p.a. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] grudnia 2020 r. Nr [...] znak: [...] wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 115a ustawy w zakresie związanym z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, przez pozbawienie należnych z mocy prawa świadczeń w postaci właściwej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz uniemożliwienie realizacji gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariusza Policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy o COVID. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2021r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku, Sąd umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącego, bowiem podnoszone przez nich argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożone skargi i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości. Skarżący [...] listopada 2018 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wniosek o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w którym jako podstawę wskazał art. 145a kpa. Wniosek w zakresie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop został rozpoznany decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Ż. z dnia [...] października 2020 r. nr [...], o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za okres lat 2004/2005 (49 dni). Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W wyniku skargi Skarżącego do sądu administracyjnego WSA w Bydgoszczy wyrokiem z 8 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 98/21 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrok nie jest prawomocny. Z uwagi na wskazaną przez skarżącego podstawę art. 145a kpa organ odrębnie rozpoznał wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wysokości i wypłaty należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Następnie Komendant Powiatowy Policji w Ż. postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. odmówił wznowienia postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w B. postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Poddana kontroli sprawa dotyczy skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] grudnia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wysokości i wypłaty należnego ekwiwalentu. W ocenie Sądu, organy obydwu instancji orzekły zgodnie z przepisami prawa. Wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 oraz z 2018 r. poz. 106,138,416,650,730, 039,1544 i 1669) w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ten wyrok Trybunału Konstytucyjnego stał się podstawą żądania skarżącego do wznowienia postępowania na podstawie art. 145a k.p.a. i wypłacenia wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Przepis art. 115a ustawy o Policji, którego brzmienie zakwestionował Trybunał Konstytucyjny został dodany na podstawie art. 1 pkt 33 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1084) i obowiązywał od dnia 19 października 2001 r. Od 19 października 2001 r. nastąpiła też zmiana brzmienia art. 82 ust. 1 ustawy o Policji, który otrzymał brzmienie: "Policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych". Wcześniej art. 82 ust. 1 ustawy o Policji stanowił, że "Policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 30 dni kalendarzowych". Skutkiem cytowanego powyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 była utrata z dniem 6 listopada 2018 r. mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji, ale jedynie w takim zakresie, w jakim przepis ten określał współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Przepis ten nie został zatem wyeliminowany z systemu prawnego w całości. Rezultat przeprowadzonej przez Trybunał Konstytucyjny wykładni art. 115a ustawy o Policji wskazuje, że nie zostało zakwestionowane konstytucyjne prawo do ekwiwalentu per se, ani też podstawy wymiaru lub prawo do ekwiwalentu za czas wolny od służby. Przepis art. 115a ustawy o Policji zachował walor konstytucyjności w odniesieniu do prawa policjantów do ekwiwalentu pieniężnego za każdy dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3, ustalanego w relacji do miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Natomiast sposób obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego, zgodnie z którym, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny policjanci za każdy dzień niewykorzystanego urlopu otrzymują tylko ok. 73% dziennego uposażenia, a więc nie w pełni rekompensujący poniesioną stratę, utracił cechę konstytucyjności. Niekonstytucyjność art. 115a ustawy o Policji stwierdzona przez Trybunał dotyczyła więc jedynie ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 3101/21, dostępne: cbois.nsa.gov.pl). Wyrok TK został opublikowany w Dz. U z 2018 r., pod poz. 2102 z dnia 6 listopada 2018 r. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Mają także charakter prawotwórczy, co oznacza, że przepis, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał traci moc obowiązującą w zakresie stwierdzonej niezgodności (por. B. Banaszak - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009 s. 835-853). Orzeczenie przez TK o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego lub jego części powoduje bezwzględne, bezwarunkowe i bezpośrednie zniesienie (kasację) przepisów norm w nim wskazanych. Następuje to z chwilą ogłoszenia orzeczenia TK, dokonanego w sposób wymagany w art. 190 ust. 2 Konstytucji. Wprawdzie akt normatywny uznany przez TK za niekonstytucyjny traci moc obowiązującą na przyszłość, to jednocześnie skutek w postaci uchylenia domniemania konstytucyjności przepisu następuje od jego wejścia w życie. Przepis, co do którego Trybunał Konstytucyjny orzekł, że jest sprzeczny z Konstytucją nie może być podstawą wydania orzeczenia w bieżącym procesie stosowania prawa. Jak stanowi art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego typu postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt II GPS 1/10 (publ. ONSAiWSA 2010/5/81) wskazał, że wznowienie postępowania przewidziane w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP jest szczególną instytucją, określaną w doktrynie prawnej pojęciem uzdrowienia (sanacji) postępowania (sądowego, administracyjnego) opartego na niekonstytucyjnym akcie normatywnym. Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie podkreślał, że ta regulacja stwarza możliwość ponownego rozpatrzenia danej sprawy na podstawie zmienionego stanu prawnego, ukształtowanego w następstwie orzeczenia Trybunału. Możliwość taka jest ujęta jako podmiotowe, konstytucyjne prawo uprawnionego (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lutego 2002 r., sygn. akt K 39/00, OTK ZU-A 2002, nr 1, poz. 4 i z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt SK 60/05, OTK ZU-A 2006, nr 8, poz. 101). Jednakże środki, dzięki którym ten cel ma być zrealizowany, Konstytucja pozostawiła do unormowania w poszczególnych procedurach, przyznając ustawodawcy swobodę ich doboru. W konsekwencji oznacza to, że pojęcie "wznowienie postępowania", którym ustrojodawca posłużył się w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, nie należy rozumieć w sensie technicznym, tak jak posługują się nim przepisy proceduralne (wznowienie sensu stricto). Chodzi tu bowiem o wszelkie środki prawne, dzięki którym można osiągnąć efekt w postaci ponownego rozstrzygnięcia sprawy, według stanu prawnego po wyeliminowaniu niekonstytucyjnych przepisów (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 11 czerwca 2002r., sygn. SK 5/02, OTK ZU-A 2002, nr 4, poz. 41, z 9 czerwca 2003 r., sygn. akt SK 12/03, OTK ZU-A 2003, nr 6, poz. 51 i z 27 października 2004 r., sygn. akt SK 1/04, OTK ZU-A 2004, nr 9, poz. 96). W tym miejscu wskazać należy, że na tle przepisów cyt. ustawy o Policji ukształtował się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że wypłata ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy następuje w drodze czynności materialno-technicznej, tj. przez jego wypłatę. Odmowa wypłaty świadczenia następuje natomiast w formie decyzji administracyjnej (por. m.in. wyroki NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 542/13, z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3258/19, z dnia 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3287/19 i I OSK 3259/19). W sprawie wypłaconego policjantowi ekwiwalentu pieniężnego nie ma podstaw do wznawiania postępowania w rozumieniu art. 145 k.p.a., gdyż to świadczenie pieniężne zostało wypłacone uprawnionemu w trybie czynności materialno-technicznej. Czynność ta w rozumieniu art. 190 ust. 4 Konstytucji RP stanowi "rozstrzygnięcie w innych sprawach", co do której przepisy nie określają procedury wznawiania postępowania. Skoro przepisy nie regulują procedury wznawiania postępowania od czynności materialno-technicznych, to były policjant może dochodzić roszczenia należnego mu z mocy art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, żądając jego wyrównania. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że zagadnienia związane z uposażeniem policjanta i jego prawem do innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, do których należy m.in. prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy, mieści się w pojęciu spraw osobowych, których załatwienie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przyjmuje się, że pozytywne załatwienie sprawy następuje przez podjęcie czynności materialno-technicznej wypłaty przysługującego świadczenia, natomiast odmowa wypłaty policjantowi równoważnika pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w związku ze zwolnieniem ze służby na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji następuje w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 15 maja 2014 r., I OSK 542/13, wyrok TK z dnia 30 października 2018 r., K 7/15). Te same zasady odnieść należy do żądania wypłaty wyrównania ekwiwalentu w omawianym zakresie, gdyż jest to również roszczenie finansowe funkcjonariusza, dla którego, jak i dla pozostałych roszczeń związanych z uposażeniem policjanta i innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, przewidziana jest droga administracyjna" (zob. wyrok NSA z 24 kwietnia 2020 r. I OSK 2844/19). Skoro zatem na skutek zwolnienia ze służby wypłacono stronie ekwiwalent za niewykorzystany urlop (czynność materialno-techniczna), a nie odmówiono wypłaty w drodze decyzji administracyjnej, to nie może mieć tu zastosowania art. 145a § 1 k.p.a. Wniosek z [...] listopada 2018 r., po przekazaniu według właściwości, powinien być więc rozpatrzony jako wniosek o wyrównanie ekwiwalentu (zgodnie zresztą z jego treścią), stosownie do wymogów wynikających z powoływanego wyroku TK i aktualnego ustawodawstwa, bez konieczności wdrażania kodeksowego trybu wznowienia postępowania, a tym samym bez konieczności stosowania miesięcznego terminu do wznowienia z art. 145a § 2 k.p.a. Przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji stanowi bowiem, że "Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania." Chodzi o wszelkie środki prawne, dzięki którym można osiągnąć efekt w postaci ponownego rozstrzygnięcia sprawy, według stanu prawnego zaistniałego po wyeliminowaniu niekonstytucyjnej normy. W tym wypadku "inne rozstrzygnięcie na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania" oznacza albo wypłatę wyrównania ekwiwalentu w drodze czynności materialno-technicznej, albo konieczność wydania decyzji odmownej, jeśli zajdą ku temu ustawowe przesłanki. W tym stanie rzeczy skarga wniesiona przez skarżącego jest niezasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zdaniem Sądu należy uznać, że organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą. Należy uznać, że stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.