II SA/Bd 755/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie świadczenie pielęgnacyjne postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z 3 września 2025 r. (wpływ do organu 5.09.2025 r.) R. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie świadczenie pielęgnacyjne. Do skargi załączono wniosek o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 54 §1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zaskarżona decyzja wraz z pouczeniem co do terminu i sposobu jej zaskarżenia została doręczona skarżącemu 4 sierpnia 2025 r. (dowód: potwierdzenie odbiór decyzji – k. 21 akt adm.). Termin trzydziestodniowy na wniesienie skargi upływał zatem dla niego z dniem 3 września 2025 r. Tymczasem skarżący nadał skargę w urzędzie pocztowym w dniu 4 września 2025 r. (o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie), a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia. W punkcie 2 postanowienia Sąd, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., na mocy którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi, orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy. Sąd uwzględnił, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 CBOSA). W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych.